Του Καθηγητή  Πέτρου Π. Γρουμπού,
Ομότιμου καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών

Τα τελευταία χρόνια  κάποιοι προσπάθησαν να μας πείσουν ότι δεν χρειάζεται η γνώση του παρελθόντος. Σ' αυτό το ιδεολογικό πλαίσιο το παρελθόν αντιμετωπίζεται  σαν ένα βάρος, από το οποίο οι κοινωνίες και τα άτομα πρέπει να απαλλαγούν ώστε να περάσουν χωρίς τα ενοχλητικά βαρίδια του παρελθόντος στη νέα εποχή. Ένα νέο μοντέλο έπρεπε να κτισθεί. Αυτό λοιπόν το λαμπρό «νέο  μέλλον» έπρεπε και μπορούσε να κατακτηθεί με νέα εργαλεία, βασισμένα μόνο στις «νέες γνώσεις». Όλα από το παρελθόν θεωρήθηκαν ότι έχουν ξεπεράσει την ημερομηνία λήξης τους και είναι άχρηστα!. Η χρήση τους θα επιβραδύνει μόνο την εξέλιξη του νέου και προηγουμένως αδιανόητου μέλλοντος. Αυτήν τη νέα εποχή σηματοδότησε ο Φράνσις Φουκουγιάμα με βιβλίο του: “Το Τέλος της Ιστορίας και ο Τελευταίος 'Άνθρωπος” που  συνοψίζεται στην πρόταση: “Η διαλεκτική που έθρεψε τους πολέμους και τις επαναστάσεις σταματά ελλείψει αντιπάλων. Το δημοκρατικό μοντέλο η φιλελεύθερη  δημοκρατία κέρδισε. Η Ιστορία τελείωσε”. (Διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, 1989)


Γιάννης Περιστέρης: Δημόσια Πρόταση προς τον δημοσιογράφο κύριο Δημήτρη  Καμπουράκη | Nextdeal
Του Δημήτρη Καμπουράκη

Όποιος διατείνεται ότι δεν υπάρχουν δύο πολιτικά άκρα, είναι διότι ανήκει στο ένα. Τελεία και παύλα. Υπάρχουν διαβαθμίσεις; Ναι, αλλά μικρές και εκ του αποτελέσματος επουσιώδεις. Κάποιος για παράδειγμα μπορεί να ανήκει στο ένα άκρο καθ’ ολοκληρίαν και στρατευμένα. Κάποιος άλλος μπορεί να έχει απλώς ιδεολογική συγγένεια με το ένα άκρο, οπότε δεν στρατεύεται σ' αυτό αλλά νιώθει πολύ φυσική την συμμαχία μαζί του ή την πολιτική εκμετάλλευση της ύπαρξης του προς όφελος του.

ΕΠΑΛ Σταυρούπολης: «Δεν θέλω το παιδί μου να γίνει νέος Φύσσας» -  Συγκλονίζει η μητέρα μαθήτριας

Η οργανωμένη κοινωνία δεν πρέπει να πανικοβάλλεται αλλά ούτε και να αδιαφορεί

Του Λεωνίδα Καστανά


Στα ΕΠΑΛ φοιτούν κατά κανόνα παιδιά που παλεύουν για την αξιοπρέπειά τους. Πηγαίνουν για να μάθουν μια τέχνη, να αποκτήσουν κάποια ειδίκευση, έτσι ώστε είτε να βγουν αμέσως μετά το λύκειο στην αγορά εργασίας, είτε να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους σε κάποια αντίστοιχη μεταδευτεροβάθμια δομή. Πολλά από αυτά πρέπει να εργάζονται παράλληλα για να βοηθούν την οικογένειά τους, μιας και συνήθως η τύχη δεν είναι τόσο γενναιόδωρη με την πάρτη τους. Και αυτό γίνεται κανόνας όταν το ΕΠΑΛ εδρεύει σε κάποια υποβαθμισμένη περιοχή των μεγάλων αστικών κέντρων της χώρας. Τα ελληνικά banlieue.

Ελλάδα-Τουρκία: μια προαιώνια διαμάχη | Η Εφημερίδα των Συντακτών

Το πεδίο της αντιπαράθεσης με την Τουρκία, πρέπει να το δούμε κάτω από το πρίσμα τριών σημαντικών εξελίξεων, που θα καθορίσουν και τις γεωστρατηγικές ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή μας, και φυσικά τις ισορροπίες ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία.

Του Γιάννη Μαγκιρώτη


Η σημερινή κυβέρνηση της χώρας μας έχει αναπτύξει μια πυκνή διπλωματική κινητικότητα και, έχει υπογράψει πολλές διμερείς και πολυμερείς συμφωνίες, άλλες σημαντικές και άλλες μόνο συμβολικού επικοινωνιακού χαρακτήρα. Ο βασικός λόγος είναι η επιθετική αναθεωρητική στρατηγική και πρακτική της Τουρκίας, τελευταία και οι γενικότερες γεωστρατηγικές εξελίξεις.


Τις συμφωνίες που έχει υπογράψει και προβλέπεται να υπογράψει η χώρα μας, μπορούμε να τις διακρίνουμε σε τρείς κατηγορίες:

Χρήστος Χωμενίδης: «Φοβήθηκα ότι θα γίνει Εμφύλιος» - ΤΑ ΝΕΑ

Του Χρήστου Χωμενίδη

Στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 1974 και του 1981 ο Ζαν Μαρί Λεπέν, υποψήφιος του Εθνικού Μετώπου απέσπασε λιγότερο από 1%. Το 1988 εκτινάχθηκε στο 15%. Το 2002 υποσκέλισε τον υποψήφιο του Σοσιαλιστικού Κόμματος, πρωθυπουργό εν ενεργεία Λιονέλ Ζοσπέν, και πέρασε στον δεύτερο γύρο. Οι δημοκρατικοί πολίτες στη Γαλλία πάγωσαν. Όλα τα κόμματα -του κομμουνιστικού μη εξαιρουμένου- υποστήριξαν τον Ζακ Σιράκ, ο οποίος εξελέγη θριαμβευτικά με ποσοστό 82%. Έπρεπε να είσαι ασυγχώρητα αφελής για να αντιμετωπίζεις την επίδοση της φασίζουσας Δεξιάς το 2002 σαν έναν περαστικό εφιάλτη. Πόσω μάλλον που ο ηγέτης της είχε μια θυγατέρα με ανάλογα -ίσως και με μεγαλύτερα- πολιτικά ταλέντα και δίχως το δικό του βεβαρημένο παρελθόν, το οποίο περιλάμβανε εγκληματική δράση στην Αλγερία και ποινικές καταδίκες.

Θ. Σκυλακάκης: Χωρίς δευτερογενή κρίση η ανάκαμψη της οικονομίας

Καθώς η πανδημία επηρεάζει όλο και λιγότερο την οικονομική πραγματικότητα, η συνεπής, σταθερή και διαρκής μεταρρυθμιστική προσπάθεια της κυβέρνησης έχει αρχίσει να αποδίδει καρπούς σε όλα τα μέτωπα.

Του Θεόδωρου Σκυλακάκη


Οι κατευθύνσεις της οικονομικής πολιτικής στην Ευρώπη, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, εναλλάσσονται ανάλογα με την πολιτική προέλευση του κόμματος που βρίσκεται στην εξουσία, με τις κυβερνήσεις της κεντροδεξιάς να προκρίνουν την ταχύτερη οικονομική ανάπτυξη μέσω μειωμένης φορολογίας, δημιουργώντας πλούτο και τις κυβερνήσεις της κεντροαριστεράς να προκρίνουν πολιτικές αναδιανομής, με έμφαση στην αύξηση των δημοσίων δαπανών. Ομως ανεξαρτήτως της πολιτικής προέλευσης των κομμάτων υπάρχει ένα ελάχιστο consensus, ένας ελάχιστος κοινός τόπος για την ανάγκη η κάθε χώρα να έχει έναν ισχυρό ιδιωτικό τομέα και ένα ισχυρό κοινωνικό κράτος που να επιτρέπουν την άσκηση αυτών των δύο εναλλακτικών πολιτικών. Οι χριστιανοδημοκράτες, φιλελεύθεροι και οι σοσιαλδημοκράτες μπορεί να στρέφουν το πλοίο της οικονομικής πολιτικής κάποιες μοίρες δεξιά ή αριστερά αλλά η βασική κατεύθυνση και το πλόιμο του πλοίου δεν αλλάζει. Αυτό είναι το ευρωπαϊκό consensus.


Δημήτρης Κούρκουλας - Newsbeast
Μια ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτη ανάλυση του πρώην υφυπουργού Εξωτερικών Δημήτρη Κούρκουλα,που δημοσιεύτηκε στα Νέα και φέρνει στο προσκήνιο μια νέα ευρωπαϊκή πραγματικότητα,που κάποιοι θα πρέπει,επιτέλους να καταλάβουν

Πολλοί έσπευσαν να χαρακτηρίσουν τη Συμφωνία Ελλάδας - Γαλλίας για την εγκαθίδρυση εταιρικής στρατηγικής σχέσης σαν κίνηση επικοινωνιακού αντιπερισπασμού του προέδρου Μακρόν μετά τον εκνευρισμό που προκάλεσαν το Σύμφωνο Ασφαλείας ανάμεσα σε Αυστραλία, ΗΠΑ και Μεγάλη Βρετανία και η ακύρωση της αγοράς γαλλικών υποβρυχίων από την Καμπέρα.


Στην πραγματικότητα η ελληνογαλλική συμφωνία δεν είναι αποτέλεσμα συγκυρίας αλλά εντάσσεται σε μια στρατηγική προσέγγιση του Εμανουέλ Μακρόν που, αν υλοποιηθεί, θα αλλάξει τη γεωπολιτική μοίρα της ευρωπαϊκής ηπείρου.


ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
Του Νίκου Παπαποστόλου(*)

Τυγχάνει προφανές ότι η υπογραφή της AUKUS πραγματοποιήθηκε  πίσω από την πλάτη των κρατών μελών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Η Γαλλία ήταν αυτή που πόνεσε περισσότερο από κάθε άλλο κράτος, μέλος των δύο αυτών συνασπισμών. Παραγγελία υποβρυχίων αξίας πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ ακυρώθηκε από την Αυστραλία που παράλληλα παρήγγειλε υποβρύχια με πυρηνική ενέργεια στις ΗΠΑ. Εξ’ ου και η ασυνήθιστα έντονη διαμαρτυρία και αντίδραση του Macron.