Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Ήταν κάποιο ανοιξιάτικο απόγευμα του 2016 στο γραφείο του στην Ηροδότου. Κάναμε τη συνέντευξη για το Liberal με την ευκαιρία της μήνυσης που είχε καταθέσει εναντίον του η τότε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου Βασιλική Θάνου. Προσπαθούσαμε να βρούμε άκρη με την ελευθερία του λόγου και το κράτος δικαίου.



Του Χρήστου Χωμενίδη

Κατά τη δεκαετία του 1970, στα ελληνικά σχολεία και στις γειτονιές, δεν ήθελε πολύ για να καταλήξεις στόχος καζούρας. Εάν φορούσες γυαλιά για να διακρίνεις τα γράμματα στον μαυροπίνακα, χορός συμμαθητών θα σου τραγουδούσε σε κάθε διάλειμμα το "αγάπη μου, λατρεία μου, γυαλάκια μυωπία μου". Εάν είχες φουντωτά μαλλιά -όπως εγώ- θα σε φώναζαν "Ζουλού", θα έχωναν τα χέρια τους μέσα στον "θάμνο" σου - μια μέρα μού είχαν αδειάσει στο κεφάλι ένα τασάκι κι αγωνιζόμουν επί ώρα για να ξεμπερδέψω και να τινάξω από πάνω μου τις γόπες. Εάν ως κορίτσι είχες κάπως πρόωρη ανάπτυξη, τα αγόρια θα εξέφραζαν τον πόθο τους επιθετικά. Μη μπορώντας να σε φιλήσουν, θα σε τσίμπαγαν, θα σού τραβούσαν τα ρούχα, θα στα λέρωναν, με μελάνι στην καλύτερη περίπτωση. Ένα πρωί, ο δάσκαλός μας -ένας ηλίθιος-, μάς ανακοίνωσε με πένθιμη φωνή ότι ο φίλος μας ο Τάσος είχε χάσει τον πατέρα του. "Πρέπει να του σταθείτε σαν αδέλφια!" μάς διέταξε σχεδόν. Τι το' θελε; Όταν επέστρεψε, την επομένη της κηδείας, ο Τάσος στην τάξη, ασφαλώς και δεν τον κοροϊδέψαμε που είχε μείνει ορφανός. Διστάζαμε όμως -από τρόμο μπροστά σε εκείνο που του' χε συμβεί- να τον πλησιάσουμε. Τον αποφεύγαμε, συνειδητά ή ασυνείδητα, λες και έφερε άγος. Η απομόνωση είναι πιό αβάσταχτη κι απ' τη χειρότερη -νομίζω- κοροϊδία...

 

lykavitos.gr

Για τις κινήσεις του υπουργείου Παιδείας αναφορικά με την αναβάθμιση του λυκείου, της Ανώτατης Εκπαίδευσης, αλλά και των ιερατικών σπουδών, μίλησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, Κώστας Γαβρόγλου, επισημαίνοντας ότι η βασική αρχή που διέπει το σύνολο της πολιτικής του υπουργείου είναι το να προωθούνται «ριζοσπαστικές λύσεις, προχωρώντας με προσεκτικά βήματα».


Της Μαριάννας Ψωμοπούλου

Εφηβεία μία λέξη που παρά το μικρό της μέγεθος έχει μεγάλη σημασία για κάθε έφηβο που λόγω ηλικίας καλείται να την αντιμετωπίσει.

Ένας όρος που λέγεται πως ξεκίνησε να υφίσταται χάρη στην σημασία που του δόθηκε από τους δυτικούς λαούς της Ευρώπης, με σκοπό να αιτιολογήσουν όλες αυτές τις ‘περίεργες’ συμπεριφοράς που πηγάζουν από την ‘καλομαθησιά’ των λίγο μεγαλύτερων σε ηλικία παιδιών.




Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

«​​Οταν τον Αύγουστο βγούμε από την κρίση, όπως πιστεύουν οι κανονικοί Ελληνες». Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό είναι ότι το είπε ο Αλέκος Φλαμπουράρης και ως εκ τούτου πρόκειται για μια σκέψη περιορισμένης ευθύνης. Δεν χρειάζεται να αναρωτιέσαι τι εννοεί, διότι συνήθως δεν εννοεί τίποτε. Πλην όμως αυτό το «κανονικοί Ελληνες» μου ακούστηκε τόσο οικείο, σαν ηχώ από τις πρώτες πολιτικές αναμνήσεις της ζωής μου, σε μια Ελλάδα που ήταν χωρισμένη σε Ελληνες κανονικούς, όσους αποδέχονταν το καθεστώς των συνταγματαρχών, και κάτι δακτυλοδεικτούμενους ακανόνιστους. Η αλήθεια είναι ότι τα πρώτα χρόνια της δημοκρατίας κόντευα να το ξεχάσω, ώσπου ήρθε ο θρίαμβος του ελληνικού σοσιαλισμού για να μου το θυμίσει. Τη δεκαετία του ’80 κανονικός Ελληνας ήταν όποιος ήταν ΠΑΣΟΚ, «μόνον ΠΑΣΟΚ, δεν υπάρχει τίποτε άλλο». Οι υπόλοιποι απλώς δεν καταλάβαιναν τι θα πει Ελλάδα. Στα χρόνια της ευμάρειας, κανονικός Ελληνας ήταν όποιος αποκτούσε μεζονέτα με πισίνα κάπου στα προάστια, έπιανε στασίδι στη δημοκρατία της Μυκόνου, τρελαινόταν με τη Βίσση, χωρίς να ξεχνά ότι ως κανονικός Ελληνας είναι αριστερός.