Του Κώστα  Χριστίδη  *

    
 Καθ’ ον χρόνον οι Έλληνες ασχολούμεθα με υπαρκτούς ή ανύπαρκτους κινδύνους και με τις πρόσκαιρες εντυπώσεις που παράγει η εκάστοτε πολιτική συγκυρία, ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν συνειδητοποιήσει την ύπαρξη ενός θεμελιώδους προβλήματος που λειτουργεί ως ωρολογιακή βόμβα και απειλεί, αν δεν αντιμετωπισθεί καταλλήλως, την επιβίωση κατά κυριολεξία της χώρας μας μέσα στις λίγες, επόμενες δεκαετίες. Από το 1990 και μετά οι γεννήσεις μειώνονται ενώ η Ελλάδα μεταβάλλεται σε χώρα υποδοχής μεταναστών με αυξανόμενους ρυθμούς. Ο συνδυασμός υπογεννητικότητας και ανεργίας, ιδιαιτέρως από το 2010 και μετά, έχει ως αποτέλεσμα την μείωση του αμιγώς ελληνικού πληθυσμού σε κάτω των 9.000.000 ατόμων, την μετάβαση 500.000 ανθρώπων περίπου, και μάλιστα νέων επιστημόνων, σε αναζήτηση καλύτερης τύχης στο εξωτερικό και την προϊούσα γήρανση του πληθυσμού, στο σύνολο του οποίου το ποσοστό της ηλικίας άνω των 65 ετών αυξάνεται σταθερά.



Γράφει η Σώτη Τριανταφύλλου

Η αμερικανική οικονομία ανθίζει αλλά οι ΗΠΑ απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τον πολιτισμένο κόσμο. Η προεδρία Τραμπ ενσαρκώνει αυτή την απομάκρυνση, ιδιαίτερα μετά την οκταετία του Ομπάμα όπου οι μονόφθαλμοι μεταξύ των τυφλών προσπαθούσαν να εφαρμόσουν smart power χωρίς να διαταράξουν το Κατεστημένο. Σήμερα, οι Αμερικανοί, με τον περιβόητο υλισμό τους, είναι πιο ευχαριστημένοι: χαμηλή ανεργία, φρενιτιώδης κατανάλωση, υψηλά επιχειρηματικά κέρδη. Τα υπόλοιπα -ευτελής παιδεία, εξωφρενικό κόστος ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, ασυδοσία των μεγάλων επιχειρήσεων, φθορά υποδομών- δεν τους ανησυχούν: ανησυχούν εμάς, τους Ευρωπαίους, που έχουμε διαφορετικά κριτήρια. Κυρίως, μας ανησυχεί το χάσμα μεταξύ του 1% των δισεκατομμυριούχων και του 20% των φτωχών· η οικονομική ανισότητα τριτοκοσμικού τύπου η οποία προστίθεται σε άλλα παρόμοια πολιτισμικά χαρακτηριστικά.

Το ασφαλιστικό είναι μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης και (θα) το πληρώνουμε όλοι μας! Και οι συνταξιούχοι που θα βλέπουν τις συντάξεις τους να πετσοκόβονται και οι υπόλοιποι που θα βλέπουμε συντάξεις μόνο στα όνειρα μας...

 

 

Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου γεννήθηκε στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας, αναγκάστηκε όμως να έλθει στην Ελλάδα μετά την μικρασιατική καταστροφή.

Ζώντας μια έντονη και περιπετειώδη ζωή, στην Ελλάδα αρχικά σταδιοδρόμησε ως ηθοποιός, δασκάλα και ποιήτρια, ενώ αργότερα αναδείχθηκε σε σπουδαία λαϊκή στιχουργό. Ξεκίνησε να γράφει στίχους το 1948 εξαναγκαζόμενη από το προσωπικό της πάθος (χαρτοπαιξία), τροφοδοτώντας με αυτό τον τρόπο, έναντι ευτελούς οικονομικής αμοιβής, όλους τους επώνυμους συνθέτες της εποχής της με αριστουργηματικά τραγούδια.

 

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου 

 

​​Ντίαρ Ντόναλντ,

Γουί αρ γκουντ φρεντς γιου κνόου. Παστ ις παστ εντ θρόου ιτ του δε μπιτς, ες γουί σέι ιν μάι κάντρι. Αϊ φιλ γιου ες μάι φρεντ. Χάου ις μίσις Μελάνια; Γκουντ άι χόουπ. Μι του. Αϊ αντερστέντ γιου χαβ πρόμπλεμς γουίθ ΝΑΤΟ. Μάνεϊ πρόμπλεμς. Μάνεϊ πρόμπλεμς ις μπαντ. Ρισέσιον, ταξέσιον, οστέριτι; Νοτ γιου, μίστερ πρέζιντεντ. Μι, άι αμ χίερ του χελπ γιου. Αϊ χαβ μάνεϊ, του μένι μάνεϊς, τιλ δι εντ οφ δε γίαρ δέι γουίλ γκιβ μι ΕΝΦΙΑ, ίνκαμ ταξ, Φουπουά εντ σαμ ψιλά. Εντ ιτ ις όνλι δε κιου νάου δατ γουί έιτ δε κάμελ. Μπιγκ κάμελ. Μπαντ στόμακ. Αϊ σέι γιου ιτ ιζ μπίλιονς. Δατ ις γουάι εξίστ δε φρεντς. Μίστερ πρέζιντεντ, άι καν γκιβ γιου δε μάνεϊ γιου νιντ φορ ΝΑΤΟ. Γκρικ μπίζνες ις φλούρισινγκ, τούρισμ, ιμπλεμεντέσιον, ταξέσιον, ντίσνεϊλαντ, γουόρ, πις, γκουντ γουέδερ, νάις σι, μπιτς πάρτι, Μελάνια, γουάιν εντ γκουντ χαρτ. Χάρι Τρούμαν. Μάι ίνγκλις αρ γκουντ, νόου; Αϊ κνόου μένι γουέρντς ιν στρέιντζερ λάνγκουιτς. Αφτερ Ογκουστ κλιν έξιτ. Ουάτ ελς ντου γιου γουάντ; Ντοντ σέι θενκ γιου. Γιου νιντ μι άι χελπ γιου. Αϊ νιντ γιου γιου χελπ μι. Γκουντ χαρτ εντ μπάι μπάι,

Αλέξις».