Που χάθηκε η σύντροφος του πρωθυπουργού; Δεν θα έπρεπε να είναι στην πρώτη γραμμή όσων βοηθούν τους πληγέντες;

Δημήτρης Γαλάνης

(Συγγνώμη για τον ενικό, αλλά εδώ που φτάσαμε …)


Του Κώστα  Χριστίδη*

Στο κλασικό έργο του ‘’Η Πέμπτη Πειθαρχία : Η Τέχνη και η Πρακτική του Οργανισμού που Μαθαίνει’’, ο καθηγητής στο πανεπιστήμιο ΜΙΤ Peter Senge χρησιμοποιεί την ελληνική λέξη ‘’μετάνοια’’ για να περιγράψει το βασικό χαρακτηριστικό μίας συλλογικής οντότητας που έχει την ικανότητα να μαθαίνει. Η λέξη προέρχεται από τον συνδυασμό των λέξεων ‘’μετά’’, που υποδηλοί μία χρονική ή τοπική ακολουθία, και ‘’νους’’, που σημαίνει την διάνοια, το σύνολο των πνευματικών δυνάμεων του ανθρώπου, την ικανότητα σκέψης. Η μετάνοια σημαίνει εν προκειμένω την αλλαγή γνώμης ή νοοτροπίας. Αυτό αποτελεί ακριβώς την βαθύτερη σημασία της μάθησης, η οποία συνεπάγεται μία θεμελιώδη αλλαγή νοοτροπίας. Η μάθηση δεν σημαίνει απλή πρόσληψη και απομνημόνευση πληροφοριών. Σημαίνει μία βαθιά πνευματική διεργασία ως αποτέλεσμα της οποίας αλλάζει, ‘’μετανοεί’’ κάποιος για ορισμένες απόψεις και συμπεριφορές του και οδηγείται σε νέους τρόπους του σκέπτεσθαι και του πράττειν.


Η οργή είναι μεγάλη. Και για τις ευθύνες που κανείς δεν αναλαμβάνει επί της ουσίας και για τη συγγνώμη που κανείς δε λέει. Και μια παραίτηση δεν μπορεί να σταματήσει την οργή

Βασίλης Σ. Κανέλλης

Η παραίτηση του Νίκου Τόσκα ήταν η πιο αναμενόμενη των τελευταίων ετών. Κανείς, πολλώ δε μάλλον ένας στρατιωτικός που έζησε όλη του τη ζωή στις Ενοπλες Δυνάμεις, δεν θα άντεχε το βάρος της τραγωδίας. Κανείς; Μη λέμε μεγάλα λόγια. Διότι το να παραιτηθεί ένας… παραιτημένος εδώ κι 11 ημέρες είναι το εύκολο. Τουλάχιστον έτσι ανέλαβε το μερίδιο των ευθυνών που του αναλογούσε.



Του Γιάννη Κουτσομύτη

Σε πρωτοφανή επίπεδα έχει κλιμακωθεί η διπλωματική κρίση ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Τουρκία μετά την απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να επιβάλλει οικονομικές κυρώσεις σε δυο Τούρκους υπουργούς για την παρατεινόμενη κράτηση του Αμερικανού πάστορα Άντριου Μπράνσον.

Η δικαστική όμως περιπέτεια του Αμερικανού ιερωμένου που κατηγορείται από τις τουρκικές αρχές για κατασκοπία, συνωμοσία για ανατροπή του πολιτεύματος και σχέσεις με την τρομοκρατική (σύμφωνα με την τουρκική κυβέρνηση) οργάνωση του αυτοεξόριστου στις ΗΠΑ Φετουλάχ Γκιουλέν, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Στη ρίζα της μείζονος αυτής αμερικανοτουρκικής κρίσης βρίσκονται οι γεωπολιτικές κινήσεις του Τούρκου Προέδρου Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν, ιδίως μετά την εγκατάλειψη του δόγματος Νταβούτογλου το 2014, η προσέγγιση της Τουρκίας με τη Ρωσία σε ενεργειακό και στρατιωτικό επίπεδο, οι κεκαλυμμένες σχέσεις της Άγκυρας με το Ιράν και οι κινήσεις παράκαμψης των αμερικανικών κυρώσεων κατά της Τεχεράνης και η στήριξη της τουρκικής κυβέρνησης στη Χαμάς.



Γράφει ο Πάσχος Μανδραβέλης

Μπορεί να φανεί παράξενο, αλλά πρέπει να δώσουμε ένα δίκιο στον κ. Χριστόφορο Βερναρδάκη. Μέσα στον προπαγανδιστικό του οίστρο υπονόησε μια μεγάλη αλήθεια: ας προσέχαμε! Το πρόβλημα που αναδείχθηκε και σε αυτή τη μεγάλη καταστροφή δεν ήταν η νεότης του πρωθυπουργού, τα 44 του χρόνια, όπως είπε ο ίδιος. Ηταν η παντελής έλλειψη εμπειρίας στη διαχείριση. Και ο κ. Αλέξης Τσίπρας δεν είχε διοικήσει ούτε περίπτερο πριν αναλάβει το τιμόνι της χώρας. Του δώσαμε να οδηγήσει λεωφορείο (με όλους εμάς ως επιβάτες) ενώ δεν είχε πιάσει ούτε τιμόνι ποδηλάτου. Οπως είχε πει και ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης για έναν άλλο πρωθυπουργό, έπρεπε να τον είχαμε κάνει έστω υφυπουργό πριν του δώσουμε τα ηνία της χώρας. Ετσι θα κατανοούσε το σύνθετο των προβλημάτων: αφενός δεν θα μας ζάλιζε με μαγικές υποσχέσεις, ότι θα διορθώσει τα πάντα με έναν νόμο κι ένα άρθρο, και αφετέρου θα ήταν πιο ταπεινός στις κρίσεις. Θα έλυνε προβλήματα αντί να τα σκεπάζει με επικοινωνιακά σόου...