Του Θανάση Κουκάκη

Πελάτης εστιατορίου σε δημοφιλή τουριστικό προορισμό ζητεί να πληρώσει τον λογαριασμό. Ο σερβιτόρος του φέρνει την απόδειξη. Ο πελάτης βγάζει την κάρτα του, αλλά όταν την αντικρίζει ο σερβιτόρος του λέει ότι υπάρχει πρόβλημα με το POS και πως θα πρέπει να πληρώσει με μετρητά. Στην ερώτηση τι πρόβλημα υπάρχει με το POS, ο σερβιτόρος μπορεί να δώσει διαφορετικές απαντήσεις: δεν υπάρχει σύνδεση στο internet, περιμένουμε νέο τερματικό, περιμένουμε τη σύμβαση με τον πάροχο του POS, το μηχάνημα κολλάει, το POS έπεσε και έσπασε (!) κ.ά.


Real Fm και Kathimerini.gr

Για «προγραμματισμένη και προσχεδιασμένη» ενέργεια, που έγινε με εντολή του Τούρκου προέδρου, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έκανε λόγο ο υπουργός Εθνικής Αμυνας, Πάνος Καμμένος, αναφερόμενος στη σύλληψη των δύο Ελλήνων στρατιωτικών που βρίσκονται υπό κράτηση τους τελευταίους 5,5  μήνες.


in.gr
Σχέδιο αποπροσανατολισμού με διάφορα επικοινωνιακά τεχνάσματα και στημένες ή αφελείς παρεμβάσεις για να αλλάξει η ατζέντα


Παιχνίδι με το χρόνο και με τη… λήθη των ευθυνών για την τραγωδία στο Μάτι, παίζει τις τελευταίες ημέρες η κυβέρνηση. Κάθε ημέρα που περνά και μια δήλωση, μια διαρροή ή μια ανακοίνωση του πρωθυπουργού ή υπουργών, γίνεται βάσει σχεδίου.


Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Η ​​λέξη «τραγωδία» και το παράγωγό της «τραγικό», λόγω κατάχρησης, έχουν χάσει τη σημασία τους. Είναι από τις λέξεις που έχουν παραμείνει ατόφιες, χωρίς καν ορθογραφική αλλοίωση, από τον καιρό που πρωτοεμφανίστηκαν. Τον 6ο αιώνα πριν από τον Χριστό, όταν ο Σόλων σηκώθηκε να φύγει από παράσταση του Φρυνίχου λέγοντας ότι κινδυνεύουμε αυτά που βλέπουμε τώρα στη σκηνή να τα δούμε και στην πραγματική ζωή. Η λέξη «τραγωδία» είναι μια λέξη που υπάρχει σε όλες τις γλώσσες του δυτικού κόσμου. Δεν ξέρω αν υπάρχει στα κινεζικά ή στα ινδικά. Θυμάμαι όμως πάντα το διήγημα του Μπόρχες από τη συλλογή «Αλεφ» στο οποίο ο Αραβας διαφωτιστής Αβερρόης, ο περίφημος σχολιαστής του Αριστοτέλη, αδυνατεί να καταλάβει στην «Ποιητική» δύο λέξεις, το «τραγικό» και το «κωμικό». Εκτοτε, για την ερμηνεία της λέξης έχει χυθεί πολύ μελάνι και έχει καταναλωθεί πολλή από τη φαιά ουσία των αιώνων. Από τον Κορνέιγ έως τον Εγελο, τον Νίτσε και ώς τον Τζορτζ Στάινερ που έγραψε το κλασικό «Ο θάνατος της τραγωδίας», όπου περιγράφει τις ουσιαστικές διαφορές που διακρίνουν την τραγωδία από το αστικό δράμα. Συντάσσομαι πάντως με τον Κίρκεγκορ, που στο κείμενό του όπου συγκρίνει το αρχαίο με το σύγχρονο τραγικό υποστηρίζει ότι η δυνατότητα σύγκρισης προϋποθέτει ότι υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής, το «τραγικό», στο οποίο αναφέρονται οι ομοιότητες και οι διαφορές τους. Ζητώ συγγνώμη για την καταρροή ονομάτων, αλλά τι να κάνουμε; Είμαι υπέρ των κλασικών.



Αν η ΝΔ και η ευρωπαϊκή κεντροαριστερά δεν ξεφύγουν από ένα αραχνιασμένο, παρακμιακό και άσχετο με τις σημερινές πραγματικότητες παρελθόν, και αν δεν εγγυηθούν την πανεθνική ανατροπή τού χθες, η κρίση τού 2010 θα επανέλθει δριμύτερη. Θα είναι δε και εθνικά μοιραία.

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ό,τι έγινε στο Μάτι το γνωρίζουμε πλέον. Και αυτό που ζητά ο κόσμος είναι να μην επαναληφθεί παρόμοια τραγωδία. Αυτό ενδιαφέρει, πέρα από την παραίτηση Νίκου Τόσκα και λοιπών, τις ηλιθιότητες Πολάκη και την απίστευτη ανεπάρκεια ενός πρωθυπουργού σε στημένη σύσκεψη. Το μέγα ζητούμενο είναι τα παθήματα να γίνουν μαθήματα. Όμως, το μέγιστο ερώτημα είναι: πώς μπορεί αυτό να συμβεί;