Πάνε περίπατο οι εποχές που τα δανεικά μπορούσαν να χρηματοδοτούν συντάξεις. Σήμερα, χωρίς επενδύσεις και ανάπτυξη, δεν μπορεί να υπάρξει βιώσιμο συνταξιοδοτικό σύστημα

του Μανώλη Γραφάκου

Ένα βασικό ερώτημα στην δημόσια ζωή, αλλά και στην ζωή συνολικότερα, είναι το εξής: «Ποιος βάζει τα χρήματα» ώστε να υλοποιούνται οι σχεδιαζόμενες ή οι εφαρμοζόμενες πολιτικές;

Αν απαντήσουμε σε αυτό, τότε μάλλον τα πράγματα θα γίνουν πιο απλά και πιο κατανοητά σε όλους. Αν, μάλιστα, ανατρέξουμε και στο παρελθόν αναζητώντας απάντηση στο ερώτημα αυτό για ό,τι έχει γίνει στην χώρα μας μέχρι το 2010, τότε κατά την γνώμη μου θα ξεκαθαρίσει σε πολλούς γιατί η χώρα οδηγήθηκε στην χρεοκοπία.



Υπό τις παρούσες δομές της ελληνικής οικονομίας, τόνωση της ενεργού ζήτησης θα σημάνει μεγαλύτερο εμπορικό έλλειμμα και άρα νέες ανάγκες για δανεικά

Του Αθανάσιου  Χ. Παπανδρόπουλου

Ο αείμνηστος Πήτερ Ντράκερ, ο μεγάλος φιλόσοφος του μάνατζμεντ και όχι μόνον, είχε γράψει ότι για ένα έθνος ή για μία επιχείρηση, η παραγωγικότητα είναι η πραγματική πηγή της ανταγωνιστικότητάς τους. Πάνω απ’ όλα δε, αυτή είναι που επιτρέπει την αύξηση των εισοδημάτων και κατ’ επέκταση την κοινωνική σταθερότητα. Στον σημερινό αναπτυγμένο κόσμο, έτσι, η άνοδος της παραγωγικότητας στα εργοστάσια επέτρεψε την εισοδηματική άνοδο των πληθυσμών και άμβλυνε στο έπακρο τις κοινωνικές συγκρούσεις. Είναι λοιπόν ζωτική ανάγκη η παραγωγικότητα να μεγαλώνει, αν θέλουμε να αποφύγουμε στο μέλλον μία νέα πάλη των τάξεων.



Σαν σήμερα πριν από 29 χρόνια (26 Σεπτεμβρίου 1989) δολοφονήθηκε από την τρομοκρατική οργάνωση 17Ν ο Παύλος Μπακογιάννης, στην είσοδο της πολυκατοικίας της οδού Ομήρου στο κέντρο της Αθήνας, όπου στεγαζόταν το γραφείο του, βυθίζοντας στο πένθος τον πολιτικό κόσμο.

Ήταν 7.58 το πρωί της 26ης Σεπτεμβρίου 1989. Τρεις ένοπλοι τον πυροβόλησαν με 45άρια πιστόλια και τον τραυμάτισαν. Ο τότε 54χρονος βουλευτής αμέσως μετά την δολοφονική επίθεση που δέχθηκε από την 17Ν, μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», όπου εξέπνευσε μία ώρα αργότερα.


Του Σάκη Μουμτζή

Ο Π.Καμμένος είναι ένας πολιτικός που έχει αποδείξει πως γνωρίζει την τέχνη της επιβίωσης. Έχει αντιληφθεί πως η είσοδος του στην επόμενη βουλή φαντάζει δύσκολη υπόθεση. Γνωρίζει επίσης, πως είναι το alter ego του Α.Τσίπρα. Αυτοί οι δύο δεν βρέθηκαν μαζί από ανάγκη. Αγαπιούνται. Τα καβγαδάκια τους είναι σαν τα ναζάκια των ερωτευμένων.



Του Παναγιώτη Κ. Ιωακειμίδη*

Σε καμμία περίπτωση η Ελλάδα δεν θα επιστρέψει εύκολα και απλά στις αγορές, γιατί δεν υπάρχει εμπιστοσύνη.

Η 20η Αυγούστου (υποτίθεται ότι) ήταν μία ιστορική μέρα. Η Ελλάδα έβγαινε από την οκταετή διαδικασία των «προγραμμάτων διάσωσης» (bail-out programmes) καθώς και την διαδικασία της επιτήρησης μέσω της τρόικας (θεσμών) που τα συνόδευαν. Αλλά αντίθετα απ’ ό,τι διατείνεται η κυβέρνηση, ούτε «καθαρή έξοδο» έχουμε ούτε επιστροφή στην κανονικότητα.