Στις αποκαλούμενες «κοινωνίες της μετα-αλήθειας» (post truth), η περίφημη «πάλη των τάξεων» αντικαθίσταται από τον πόλεμο κατά των ελίτ…και απο την οργάνωση του εμπορίου φόβου

Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Όταν ο Κάρολος Μαρξ, στο Β’ Συνέδριο της Λίγκας των Κομμουνιστών, στις 27 Νοεμβρίου 1847, στο Λονδίνο, αναφερόταν στην «πάλη των τάξεων» και στην εικαζόμενη σύγκρουση εργατών και αστών, περιέγραφε με αρκετές λεπτομέρειες ποιοι ήταν οι μεν και ποιοι οι δε, καθώς και τί τούς χώριζε. Και πάνω σε αυτά που χώριζαν τους μεν από τους δε –στην διάρκεια των τριών βιομηχανικών επαναστάσεων, που ανέτρεψαν τις ζωές των ανθρώπων, τις ισορροπίες στον πλανήτη και την κοινωνική οργάνωση των κατοίκων του– θεμελιώθηκαν δημοκρατικές και εγκληματικές κοσμοθεωρίες και ιδεολογίες, έγιναν δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι και αναπτύχθηκαν προνοιακά συστήματα προστασίας, μοναδικά στην ανθρώπινη ιστορία.



Γράφει ο Αγγελος Κωβαίος

Ο αποβιώσας προ ημερών αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, συμμετείχε μεν στην επιχείρηση Harling, αλλά γνώριζε και τα «ένοχα» μυστικά της. Συμμετείχε άλλωστε και σε μία άλλη επιχείρηση, μάλλον πιο επιτυχημένη, αν και λιγότερο γνωστή…


Γράφει ο Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης

Οι χριστουγεννιάτικες ευχές δεν είναι μόνο ευκαιρία για εξανθρωπισμό, έστω και για λίγες μέρες, αλλά είναι και ευκαιρία να δει κανείς πώς άνθρωποι που εκπροσωπούν την Ελλάδα σε κρίσιμες θέσεις στις Βρυξέλλες έχουν γνώσεις κατώτερες μαθητών δημοτικού σχολείου. Αφήνω εδώ σαν κάρτα το μήνυμα ενός από τους υποτίθεται μορφωμένους του ΣΥΡΙΖΑ. Με την ευχή και μη χειρότερα.



Του Γιώργου Κράλογλου

Ο κύβος ερρίφθη το 1974. Τότε που γεννήθηκε η άτυπη πολιτική "συναίνεση", να συρρικνωθεί η ιδιωτική οικονομία και να ξεριζωθεί η βιομηχανία. 

Τότε, με την ελληνική κοινωνία, του "σφάξε με Αγά μου να αγιάσω..." στο όνομα της δήθεν αποχουντοποίησης... Των συνθημάτων για τους βιομήχανους με τα γυάλινα πόδια. Τους ανίκανους Έλληνες επιχειρηματίες που θα τους ρίχναμε στην θάλασσα της ΕΟΚ να κολυμπήσουν... Τους ληστές με τα λεφτά στην Ελβετία. Τα ιδιωτικά φουγάρα που έπρεπε να πάνε στα "στιβαρά" χέρια των συνδικάτων... Και ας περνούσαν το 1.000.000 οι εργαζόμενοι στα ιδιωτικά φουγάρα.



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

​​Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος έχει χιούμορ. Ή «χιούμερ», όπως το λέει ο ίδιος, μάλλον επειδή τα ελληνικά του είναι τόσο ιδιοσυγκρασιακά, που ακόμη και λέξεις που μεταφέρονται από τα αγγλικά, τα οποία γνωρίζει, υπόκεινται στους κανόνες της τσακαλωτικής γλώσσας. Εχει λοιπόν χιούμορ. Αποστομώνει τους αντιπάλους του λέγοντάς τους ότι έβαλαν τον πήχυ τόσο χαμηλά ώστε ακόμη και μια φυματική σαρανταποδαρούσα φορτωμένη με ψώνια και με πρόβλημα μηνίσκου στα 38 της πόδια θα μπορούσε να τον περάσει. Βάζει στη θέση τους τούς συνομιλητές του εξομολογούμενος ότι κι αυτός θα ήθελε να βγει με τη Σκάρλετ Γιόχανσον. Για όσους δεν κατάλαβαν πρόκειται για σωκρατικής εμπνεύσεως αποστροφή που διδάσκει ότι δεν μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις. Τέλος, ακόμη κι όταν μιλάει σοβαρά, καταφέρνει να προκαλεί γέλιο στους ακροατές του, όπως με το πρόσφατο «χρονοντούπαλο» και τον χαρακτηρισμό των δύο κορών του βασιλιά Ληρ ως μπαγαπόντης, ή μπαγαπόντες – κάτι τέτοιο στο περίπου εν πάση περιπτώσει.