Από τις τρελές σπατάλες της δεκαετίας του 1980 στη μόνιμη προειδοποίηση της Κομισιόν τα τελευταία χρόνια για παραπομπή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για παράνομες κρατικές ενισχύσεις σε βάρος των φορολογουμένων

Του Δημήτρη Στεργίου

Πριν από 33 χρόνια, σε μια μεγάλη έρευνά μου που δημοσιεύθηκε στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» (24 Ιουλίου 1986) τόνιζα ως εισαγωγή τα εξής: «Δεν μας σώζει τίποτε. Δεν πρόκειται να σώσουν την ελληνική οικονομία ούτε τα γνωστά μέτρα λιτότητας και ούτε άλλα ενδεχομένως πιο σκληρά που αναγκαστικά θα ληφθούν, αν οι αρμόδιοι θα εξακολουθήσουν σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης να σπαταλάνε  τα εθνικά κεφάλαια για  προκλητικές σκοπιμότητες ή να κλείνουν τα μάτια τους μπροστά σε αδίστακτες παραβάσεις διατάξεων της ελληνικής νομοθεσίας περί ανωνύμων εταιρειών…».



Γράφει ο Ρωμανός Οικονομίδης

Αναμφισβήτητα η Συμφωνία των Πρεσπών είναι ένας ελέφαντας μέσα στο δωμάτιο, ο οποίος δε στέκεται μόνο, αλλά τρέχει προκαλώντας σεισμικές δονήσεις μεγάλης έντασης. Τον τελευταίο καιρό πολλά άρθρα γράφτηκαν και πολλές εκδηλώσεις διοργανώθηκαν εκατέρωθεν από τους υπερασπιστές και τους αντιπάλους της Συμφωνίας. Στο κείμενο αυτό δεν επιδιώκω να αναλύσω τη Συμφωνία αυτή καθαυτή, εξάλλου το καλύτερο για κάποιον που ζητά να πληροφορηθεί είναι να αναζητήσει τα επιχειρήματα που διατυπώνονται από τους αρμόδιους επιστήμονες. Αυτό όμως που θα προσπαθήσω να κάνω μέσω αυτής της παρέμβασης είναι να θέσω ορισμένα ερωτήματα και να φωτίσω ορισμένες παράπλευρες πτυχές που δεν έχουν ακουστεί, αλλά έχουν ιδιαίτερη σημασία.



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Η ​​κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κέρδισε την ψήφο εμπιστοσύνης. Υστερα από μερικές ημέρες, το ένα από τα δύο συνθετικά της διαλύθηκε εις τα εξ ων συνετέθη, ώστε να καταφέρει η κυβέρνηση που υποτίθεται πως ήταν η ίδια με αυτήν που πήρε την ψήφο εμπιστοσύνης να κερδίσει μια δεύτερη κρίσιμη, και μάλλον κρισιμότερη ψηφοφορία για τη συμφωνία των Πρεσπών. Θύμα της δεύτερης αυτής ψηφοφορίας ήταν και το Ποτάμι.


                      
Του Νίκου Καρατουλιώτη{*}
                          
Η γεωστρατηγική θέση της περιοχής ως το σταυροδρόμι τριών ηπείρων (Ασία, Ευρώπη, Αφρική), και δύο υψίστης  γεωπολιτικής σημασίας θαλασσών (Εύξεινος Πόντος, Μεσόγειος), είχε σαν αποτέλεσμα τον συνεχή ανταγωνισμό των εμπλεκομένων δυνάμεων στην αέναη σύγκρουση Ανατολής – Δύσης. Εδώ συναντήθηκε και συγκρούστηκε ο περσικός επεκτατισμός με την Δύση (η μάχη του Μαραθώνα), καθώς και ο ελληνικός με τον ρωμαϊκό πολιτισμό για να επικρατήσει ο δεύτερος μόνο αφού κατέλαβε την Βαλκανική.



Η αδυναμία των ηγετών της ΕΕ να προβλέψουν ουσιαστικές δημοσιονομικές παρεμβάσεις σε μία μη βέλτιστη νομισματική ένωση έχει σήμερα τριπλάσιο κόστος  από αυτό που θα είχε αν είχαν γίνει οι σχετικές προβλέψεις πριν μία εικοσαετία!!

Του Αθανανάσιου  Χ. Παπανδρόπουλου

Θυμάται κανείς την περίφημη έκθεση MacDougall του 1977 σχετικά με την δημοσιονομική οργάνωση της τότε Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας; Η απάντηση σίγουρα είναι αρνητική. Και όμως, η περίφημη αυτή έκθεση στην ουσία υπήρξε η αφορμή για την μετέπειτα πορεία του ευρωπαϊκού μορφώματος προς την οικονομική και νομισματική του ένωση.