Οι τρεις αυτές ευρωπαϊκές χώρες είναι πρωταθλήτριες σε οικονομική ανάπτυξη, κοινωνική ευημερία και ποιότητα ζωής μολονότι δεν έχουν κανένα από τα πάμπολλα συγκριτικά … πλεονεκτήματα της Ελλάδος και η Ελλάδα δεν έχει κανένα από τα πάμπολλα συγκριτικά … μειονεκτήματά τους

Του Δημήτρη Στεργίου

Διάβασα στο τελευταίο Εβδομαδιαίο Δελτίο του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών (7 Φεβρουαρίου 2019) ένα σημαντικό άρθρο υπό τον τίτλο «Υλικές συνθήκες διαβίωσης και ποιότητα ζωής στην Ελλάδα και αλλού…» , όπου  με εντυπωσίασε η ακόλουθη, μεταξύ άλλων, διαπίστωση: Χώρες πρωταθλήτριες, και στις υλικές ανέσεις και την ποιότητα της ζωής, είναι η Νορβηγία, η Σουηδία, ο Καναδάς και η Ελβετία. Κι αμέσως, διερωτήθηκα: Μα τι στο καλό έχουν αυτές οι τέσσερις χώρες, από τις οποίες οι τρεις είναι βορειοευρωπαϊκές (οι δύο  με Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία !) και  συγκεντρώνουν και τους δύο αυτούς εκπληκτικούς δείκτες  οικονομικής ανάπτυξης, κοινωνικής ευημερίας και ποιότητας ζωής;



Το δίδυμο Κραουνάκη-Πολάκη σημειολογεί ευστόχως επάνω σε ένα φαινόμενο που καταλαμβάνει όλο και μεγαλύτερο κομμάτι του δημοσίου χώρου. Αν παρατηρήσετε με ποιους ασχολούμαστε, θα συμφωνήσετε ότι έχουμε αφεθεί στην κυριαρχία του γραφικού ή, καλύτερα, μίας τρελής τρελής κιτσαρίας


Τα σχέδια για την ανάπτυξη της αλυσίδας παρουσίασε ο νέος διευθύνων σύμβουλος Βασίλης Σταύρου. Στόχος η δημιουργία 50 νέων καταστημάτων εντός του 2019. Δεν αποκλείει το ενδεχόμενο επέκτασης μέσω εξαγορών.



Του Μενεσιάν Τζωρτζ*

Στην Ελλάδα ο Φιλελευθερισμός θεωρείται ως μία «βλαβερή» ιδεολογία, η οποία εξυπηρετεί το μεγάλο κεφάλαιο, τις τράπεζες και το σιωνιστικό κίνημα... Όμως πόσο αληθές είναι αυτό; Και πόσο διαδεδομένες είναι οι αρχές αυτής της πολιτικής ιδεολογίας, που θα έπρεπε να είναι προφανείς;



Μια προσεκτική και υπεύθυνη Ελλάδα θα μπορούσε τελικά να βγει ωφελημένη από τη δεκαετή οικονομική και κοινωνική κρίση της….

Του Γιώργου-Στυλιανού Πρεβελάκη*


Το 1919 έμεινε στην ιστορία ως ορόσημο. Είχε μόλις λήξει ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Προετοιμαζόταν η συνθήκη των Βερσαλλιών. Η ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική άλλαξε άρδην. Οι ως τότε ηγεμονικές κεντροευρωπαϊκές και γερμανοκρατούμενες αυτοκρατορίες εξαφανίστηκαν –τις διαδέχτηκε μια σειρά από μικρότερα κράτη. Εντούτοις, μετά από είκοσι έτη, η ισχύς της Μεσευρώπης είχε αποκατασταθεί αρκετά ώστε, γαλβανισμένη από τη ναζιστική ιδεολογία, διεκδίκησε και πάλι τη διεύθυνση της Ευρώπης. Και το νέο εγχείρημα απέτυχε, χάρη στην κινητοποίηση των υπερατλαντικών δικτύων. Η δεύτερη αυτή αποτυχία για μια «Γερμανική Ευρώπη» οδήγησε στη διχοτομημένη ψυχροπολεμική Ευρώπη. Με τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου και τη γερμανική ενοποίηση, επανεμφανίστηκαν και επαναλειτούργησαν οι γεωγραφικές πραγματικότητες. Έναν αιώνα μετά το τέλος του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, η Ευρώπη βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια «καλοπροαίρετη» οικονομική και κατ’ επέκταση, πολιτική γερμανική ηγεμονία.