Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Αυτό που κάποιοι αποκαλούν «μικτή οικονομία», στην ουσία δεν είναι τίποτε περισσότερο από τη σοσιαλ-φιλελεύθερη λύση που έχει ανάγκη η Ελλάδα από τότε που με τον αγώνα της, πέταξε από πάνω της τον οθωμανικό ζυγό.



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Σπαρακτικό το παραμύθι του Aντερσεν. Παραμονή Πρωτοχρονιάς, αφόρητη παγωνιά, και το κοριτσάκι δεν τολμάει να γυρίσει σπίτι του. Δεν έχει πουλήσει ούτε ένα κουτί σπίρτα όλη μέρα και φοβάται μην τη δείρει ο πατέρας της. Περπατάει ξυπόλυτη ώσπου βρίσκει μια γωνιά για να περάσει τη νύχτα. Ανάβει ένα σπίρτο για να ζεσταθεί και η λάμψη του μεταμορφώνει το τοπίο γύρω της. Βρίσκεται μπροστά σε μια σόμπα, απλώνει τα ποδαράκια της για να τα ζεστάνει, το θαύμα όμως χάνεται μόλις το σπίρτο σβήσει. Ανάβει κι άλλο, κι αυτή τη φορά βλέπει το εσωτερικό του σπιτιού με το τραπέζι στρωμένο. Στο τέλος μαζεύει όσα σπίρτα τής έχουν απομείνει, τα ανάβει όλα μαζί και στη λάμψη τους εμφανίζεται το πλάσμα που το κοριτσάκι αγαπάει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο στον κόσμο, η πεθαμένη γιαγιά του. Το πρωί το βρίσκουν ξυλιασμένο. Δεν ξέρουν όμως ότι με τον τρόπο του το κοριτσάκι πέρασε την πιο ευτυχισμένη παραμονή Πρωτοχρονιάς της ζωής της και ότι τώρα βρίσκεται στο πλάι της αγαπημένης της γιαγιάς.



Θανάσης Κ.

Μια απλή ερώτηση: Πότε η ΝΔ θα αποφασίσει να απαντά στα εξοργιστικά ψέματα που λέει καθημερινά ο ΣΥΡΙΖΑ;

Ναι, σίγουρα, ο κόσμος δεν τον ακούει πια.
Ναι, η κοινωνία – σε ποσοστό πάνω από 72% πλέον – απλά θέλει να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν δίνει σημασία σε όσα λένε οι εκπρόσωποί του.
Αλλά αυτός δεν είναι λόγος, να μένουν τα ψέματά του αναπάντητα!



Του Λέανδρου Τ. Ρακιντζή

Από την εποχή του Ειδικού Δικαστηρίου με κατηγορούμενο τον Ανδρέα Παπανδρέου είχε να ασχοληθεί η κοινή γνώμη τόσο πολύ με την ηγεσία του Αρείου Πάγου, που τότε την αποκαλούσαν "Γουνάκια”, από τα μικρά κομμάτια γούνας σαν επωμιδές στην τήβεννο του προέδρου, εισαγγελέως και αντιπροέδρων του Αρείου Πάγου.


Του Χρήστου Χωμενίδη

Φαντάζομαι την κυρία Φώφη Γεννηματά το περασμένο Σάββατο το μεσημέρι, μόλις ολοκληρώθηκε η συνάντηση με τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Τη φαντάζομαι να κλείνει την πόρτα του γραφείου της και να ξεσπάει σε επιφωνήματα άγριας χαράς. Να χοροπηδάει κατενθουσιασμένη, όπως ένας μπασκετμπολίστας που μόλις πέτυχε το παρθενικό του τρίποντο. Το βλέμμα της να πηγαίνει από το πορτρέτο του Ανδρέα Παπανδρέου στη φωτογραφία τού πατέρα της, να νοιώθει για πρώτη φορά πως δεν την ατενίζουν αφ' υψηλού, συγκαταβατικά. Πως επιτέλους την κοιτούν σαν ίση τους.