Διακαής πόθος του απερχόμενου πρωθυπουργού είναι να παρασύρει τον Κυριάκο Μητσοτάκη σ΄ένα ρεσιτάλ ψευδολογίας και φανταστικών υποσχέσεων.

Του Αθ.Χ. Παπανδρόπουλου

Ακούγοντας τον κύριο πρωθυπουργό να παρουσιάζει το πρόγραμμα της κυβερνήσεώς του για τη νέα τετραετία που διεκδικεί και παρακολουθώντας τον Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Δημ. Παπαδημούλη να ζητά επιμόνως ένα debate μεταξύ των κ.κ. Τσίπρα – Μητσοτάκη κατ’αλαβα αμέσως το γιατί. Οι λόγοι είναι μακιαβελικοί, αλλά και αντάξιοι του τρόπου διακυβέρνησης της χώρας από την «πρώτη φορά αριστερά».


Του Τάκη Σουβαλιώτη


Από τα όσα ακούμε και διαβάζουμε σε σχέση με τον νέο ποινικό κώδικα που διαμόρφωσαν οι συριζαίοι με τις γνωστές παρεμβάσεις που του έκαναν μέσω του υπουργού Δικαιοσύνης, κάποιου Καλογήρου, συνάγεται το συμπέρασμα ότι ο υπόκοσμος τρίβει τα χέρια του από χαρά. Γιατί η νέα ποινική μας νομοθεσία έγινε ηπιότερη γι’αυτόν. Όπως έγινε ηπιότερη και για τις τρομοκρατικές οργανώσεις. Προσωπικά το νέο αυτό ποινικό μας καθεστώς, καθόλου δεν με εξέπληξε (δυσάρεστα εννοείται). Και δεν με εξέπληξε, γιατί οι πολιτικοί που αποδέχονται την αναρχική φιλοσοφία, το προσπαθούν με διάφορους τρόπους, να διατηρούν καλές σχέσεις και με τους ανθρώπους της παρανομίας. Και προπαντός με τους ανθρώπους της εξτρεμιστικής αριστεράς. Δηλαδή με τους κατά καιρούς Κουφοντίνηδες.



Από την έντυπη έκδοση

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Πολλά χρόνια τώρα, παρακολουθώντας και βιώνοντας από κοντά τις ευρωπαϊκές εξελίξεις, πάντα προσπαθώ να τις καταλάβω και να τις ερμηνεύσω μέσα από το ιστορικό τους πλαίσιο. Είναι κατάδηλο έτσι ότι από τα μέσα του 18ου αιώνα η Ευρώπη, όσο απλωνόταν στον κόσμο, τόσο πιο εσωστρεφής γινόταν στο εσωτερικό της. Μπορεί μεγάλοι άνδρες όπως ο Βίκτωρ Ουγκό, ο Ματσίνι, ο Πεκέρ και ο Κατανέο να οραματίζονταν τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, όμως οι εθνικισμοί και οι εκκολαπτόμενοι ολοκληρωτισμοί ήταν πάντα στο προσκήνιο και από το 1815 και μετά ακύρωναν κάθε προσπάθεια.  


Οι Έλληνες ψηφοφόροι, με την ψήφο τους στις ευρωεκλογές, απέρριψαν τα περί νεοφιλελευθερισμού ιδεολογήματα και τις ψευδαισθήσεις που κρύβονται πίσω από αυτά.

Της Άννας Διαμαντοπούλου*

* Πρόεδρος του Δικτύου για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη- Πρώην Επίτροπος και πρώην Υπουργός.

Στις Ευρωεκλογές ηττήθηκαν δόγματα και ιδεοληπτικές ρητορείες. Το φάντασμα του νεοφιλελευθερισμού δεν φόβισε και η Χρυσή Αυγή αυτοπυροβολήθηκε. Τα κόμματα προχωρούν στην επόμενη μέρα με ήττες και νίκες αριθμητικές.


Γιατί στις ευρωεκλογές καταποντίστηκαν οι αριστερές μυθοπλασίες και οι βιαιότητες που τις συνοδεύουν?
                                    του MITCHELL ABIDOR(+)

Τις τελευταίες 29 εβδομάδες, κάθε Σάββατο στην Γαλλία ήταν επικεντρωμένο στις διαδηλώσεις των κίτρινων γιλέκων [2]. Η αριστερά, η δεξιά και οι πολιτικά αταξινόμητοι και οι μη δυνάμενοι να ταξινομηθούν, έχουν συμμετάσχει σε αυτές τις διαδηλώσεις, οι οποίες κατά καιρούς διολίσθησαν στην βία είτε από τους διαδηλωτές είτε από τις υποτιθέμενες δυνάμεις της τάξης. Όποιες και αν ήταν οι πολιτικές [πεποιθήσεις] των συμμετεχόντων, υπήρξε ένας κοινός παρονομαστής: Το απύθμενο μίσος για τον Γάλλο πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν [3].