Γιατί στις ευρωεκλογές καταποντίστηκαν οι αριστερές μυθοπλασίες και οι βιαιότητες που τις συνοδεύουν?
                                    του MITCHELL ABIDOR(+)

Τις τελευταίες 29 εβδομάδες, κάθε Σάββατο στην Γαλλία ήταν επικεντρωμένο στις διαδηλώσεις των κίτρινων γιλέκων [2]. Η αριστερά, η δεξιά και οι πολιτικά αταξινόμητοι και οι μη δυνάμενοι να ταξινομηθούν, έχουν συμμετάσχει σε αυτές τις διαδηλώσεις, οι οποίες κατά καιρούς διολίσθησαν στην βία είτε από τους διαδηλωτές είτε από τις υποτιθέμενες δυνάμεις της τάξης. Όποιες και αν ήταν οι πολιτικές [πεποιθήσεις] των συμμετεχόντων, υπήρξε ένας κοινός παρονομαστής: Το απύθμενο μίσος για τον Γάλλο πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν [3].



Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Κόσμος πάει κι έρχεται. Τρία αρχηγικά κόμματα προϊόν της οικονομικής κρίσης βρέθηκαν εκτός του μαγικού 3% στις ευρωεκλογές. Τα δύο από αυτά Ποτάμι και ΑΝΕΛ, αποσύρονται από την κούρσα της 7ης Ιουλίου, ενώ το τρίτο η Ένωση Κεντρώων θα επιμείνει και θα υποστεί κατά τα φαινόμενα μια ακόμη ήττα.



Του Κώστα Χριστίδη*

Μία από τις κατηγορίες που προσάπτονται στη Νέα Δημοκρατία και στον Κυριάκο Μητσοτάκη προσωπικά από τους πολιτικούς αντιπάλους τους είναι ότι ως ‘’ακραία νεοφιλελεύθεροι’’ θα καταργήσουν το κοινωνικό κράτος. Οι κατήγοροι προσπαθούν να εκμεταλλευθούν τα έμφυτα στους ανθρώπους συναισθήματα φιλαλληλίας και συνδρομής προς συνανθρώπους που υποφέρουν, αγνοώντας ότι τα αποτελέσματα της κοινωνικής πολιτικής του κράτους - και ιδιαιτέρως επί κυβέρνησης    Σύριζα - είναι απογοητευτικά. Η αποτυχία οφείλεται στην χρήση λανθασμένων μέσων για την επίτευξη επαινετών στόχων. Ο Σύριζα προέβη σε μία συνειδητή και ομολογημένη υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης προκειμένου να μοιράσει προεκλογικά επιδόματα σε στοχευμένες ομάδες του πληθυσμού, πιστεύοντας ότι θα τις θέσει υπό εκλογική ομηρεία. Πρόκειται για ταξική, νεοκομμουνιστική αντίληψη, βάσει της οποίας ολοένα περισσότεροι εμπίπτουν σταδιακά σε μία παγίδα φτώχειας και εξαρτώνται για την επιβίωσή τους από την ‘’θεία χάρη του κράτους’’, δηλ. από τις αυθαίρετες αποφάσεις μίας διευρυμένης κρατικής νομενκλατούρας.


Και μετά φταίνε οι δανειστές και οι διεθνείς εποπτείες: 24 Μαϊου 1989: Το πολιτικό αίσχος για τη μονιμοποίηση 47.000 συμβασιούχων. 7 Ιουνίου 2019: Η Κομισιόν  εντοπίζει το «πάρτι»  συμβασιούχων!

Του Δημήτρη Στεργίου

Στις 7 Ιουνίου 2019 διάβασα ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην τρίτη «μεταμνημονιακή» έκθεση εποπτείας  αναφέρει ότι  η επίμαχη επισήμανσή της  για την υπέρβαση του ορίου των συμβασιούχων δεν έγινε για πρώτη φορά τώρα, μετά τις ευρωεκλογές. Υπήρχε αυτούσια στη σελίδα 80 της 2ης έκθεσης ενισχυμένης εποπτείας, η οποία είχε δοθεί στη δημοσιότητα πριν από τρεις και πλέον μήνες, στις 27 Φεβρουαρίου: «Ο συνολικός αριθμός των προσωρινά απασχολούμενων αυξήθηκε σημαντικά το 2018. Ενώ αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε προσωρινό προσωπικό που απασχολείται σε Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου, τα στοιχεία της απογραφής για το 2018 δείχνουν επίσης ότι το πρ

 

Για κομματικό όφελος παιχνίδια, μέχρι διαστρέβλωση ιδεολογιών 

Αδήριτη ανάγκη διευκρίνησης ιδεολογιών. όπου υπάρχουν αν υπάρχουν
                   
Γράφει ο Νίκος Αναγνωστάτος

Εντείνονται τα πολιτικά παιχνίδια εν όψει εκλογών. Παρωχημένες ιδεολογικές έννοιες που έδρασαν περασμένους αιώνες, ανασύρονται από σκονισμένες βιβλιοθήκες, σε μια προσπάθεια προσεταιρισμού ψηφοφόρων, με ωραιοποιημένες έννοιες και προσδοκίες, κενού περιεχομένου πολλές φορές. Η υφήλιος όλη εξελίχτηκε ραγδαία, από την βιομηχανική επανάσταση, στην τεχνική νοημοσύνη,  από το τσαπί στο αυτόματο όργωμα ή από τον γαϊδαράκι και το γκαζοζέν στο αεριωθούμενο και τον πύραυλο. Εμείς εδώ εξακολουθούμε να μιλάμε για δεξιούς και αριστερούς, για δημοκρατικούς, σοσιαλιστές, για «προοδευτικούς» κττ., χωρίς ποτέ κανένας να μας έχει εξηγήσει πειστικά τι ακριβώς σημαίνουν όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί, πέραν του να τους επικαλούνται οι πολιτικοί για να επηρεάσουν πολίτες ότι αυτοί είναι οι καλλίτεροι να τους φροντίσουν.