Γράφει ο Θανάσης Κ.


Ακούω συζητήσεις περί «εξωτερικής πολιτικής» και εθνικών θεμάτων και με πιάνει θλίψη (προς ναυτία, ακριβέστερα...).
Είναι αληθινό κατάντημα, μια χώρα σαν την Ελλάδα, να αντιμετωπίζει τέτοιες απειλές και να συζητάει τέτοιες αηδίες.
* Λέει για παράδειγμα ο υπουργός Άμυνας (και πρώην Α/ΓΕΕΘΑ):



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Πώς θα κυβερνήσεις αν δεν ξέρεις την τέχνη του κυβερνήτη; Χειρότερα ακόμη, αν σου λείπουν τα διανοητικά όπλα για να την αποκτήσεις; Πώς θα κυβερνήσεις μια ευρωπαϊκή χώρα όταν όσα ξέρεις για την Ευρώπη τα έμαθες κάπου ανάμεσα στον φραπέ και στο ντουμάνι των κομματικών συνεδριάσεων;



του Χρήστου Χωμενίδη

Στα απομνημονεύματα της Προεδρίας του, ο Μπιλ Κλίντον αναφέρεται στην κρίση των Ιμίων. Αφηγείται εν συντομία πώς τα αντιμαχόμενα μέρη τάραξαν τον ύπνο του, πώς αναγκάστηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες να παρέμβουν πυροσβεστικά. Οι άνθρωποι ένθεν κακείθεν του Αιγαίου βρίσκονταν με την ψυχή στο στόμα -και με το δάκτυλο στη σκανδάλη- εκείνες τις άγριες ώρες. Το εν κατακλείδι σχόλιο του πλανητάρχη είναι άκρως συγκαταβατικό, στα όρια του χλευασμού. "Θα αιματοκυλιούνταν" γράφει "για ένα ερημονήσι όπου βόσκουν κάτι κατσίκες!"

 

Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου

19 Ιουνίου λίγες μέρες μετά το σεισμό που έμαθα ότι ο παππούλης όπως τον αποκαλούσαμε Ευσέβιος Γιαννακάκης έφυγε για την ουράνιο πολιτεία. Αυτό μου είπαν όταν στο  άκουσμα της είδησης  του θανάτου  του πνευματικού μου πατέρα  λίγες μέρες μετά το σεισμό, είχα πλαντάξει στο κλάμα .


Γράφει ο Μανώλης Βασιλάκης (Manolis Vasilakis)

Μια ακόμη εγκληματική απόφαση του Αρείου Πάγου: Ο «Πνευματικός άνθρωπος» Βελόπουλος!Σερ Ναθάνιελ Ντανς Χόλαντ (1735-1811), Χωρίς τίτλο, άγνωστη χρονολογία, Πινακοθήκη Τate, Λονδίνο.

               Στη μνήμη του Κώστα Κάρη


Όπως ο Σώρρας ίδρυσε πολιτικό κόμμα έχοντας στην προμετωπίδα του μια κατάπτυστη αμετάκλητη δικαστική απόφαση που βεβαίωνε ότι ο εν λόγω απατεώνας διέθετε τα δισεκατομμύρια από αέρα κοπανιστό, έτσι και ο Βελόπουλος δικαιούται να αναρτήσει την απολύτως εγκληματική απόφαση 1462/2005 του Αρείου Πάγου. Η απόφαση αυτή παρανόμως επιδίκαζε ένα τεράστιο ποσόν σαν «χορηγία» συγκεκριμένων αρεοπαγιτών στον προφανώς ομοϊδεάτη τους Βελόπουλο. Και δεν αρκούνταν σ’ αυτό, αλλά με εξωφρενική θρασύτητα τον ανακήρυσσαν και «πνευματικό άνθρωπο»!