Του Αλέξανδρου Σκούρα

Σαν χθες, στις 5 Δεκεμβρίου 1933, με την κύρωση της 21η Τροπολογίας του αμερικανικού Συντάγματος καταργήθηκε η 18η Τροπολογία και μαζί της τελείωσε η εποχή της Ποτοαπαγόρευσης που είχε ξεκινήσει 13 χρόνια πριν, τον Ιανουάριο του 1920.



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Ο Εντμόν Αμπού αναφέρει στο χρονικό του «Η Ελλάδα του Οθωνα» ένα επεισόδιο. Σ’ ένα χωριό, βλέποντας πώς έφτιαχναν τα μεταξωτά, τους είπε ότι στο χωριό του στη Γαλλία έχουν βρει έναν τρόπο να μειώσουν τον χρόνο παραγωγής στο μισό. Επί δύο ημέρες ήταν το θέμα συζήτησης σε όλο το χωριό. Την τρίτη ημέρα το ξέχασαν και συνέχισαν να κάνουν αυτό που έκαναν πάντα. Το επεισόδιο το θυμήθηκα με αφορμή την έρευνα του προγράμματος PISA. Εως το τέλος της εβδομάδας το θέμα θα έχει ξεχαστεί και θα συνεχίσουμε να κάνουμε τα ίδια. Το «θέμα» είναι ότι οι Ελληνες έφηβοι δυσκολεύονται στην κατανόηση κειμένου. Τα δε «ίδια» είναι ότι οι δάσκαλοί τους, αντί να τους διδάσκουν κατανόηση κειμένου, τους διδάσκουν αποστήθιση και μηρυκασμό στερεοτύπων. Αυτά που οδηγούν στην έκφραση της έκθεσης ιδεών. Είναι χαζοί οι Ελληνες μαθητές; Οχι βέβαια. Είναι κακοί άνθρωποι οι δάσκαλοί τους, σαν αυτούς που μας ψεκάζουν ή τους άλλους που θέλουν να γεμίσουν την Καλαμάτα με την ακτινοβολία του 5G; Εννοείται πως όχι. Απλώς και αυτοί όταν ήταν μαθητές αυτό διδάχτηκαν.



Του Δημήτρη Καμπουράκη

Εμείς οι Έλληνες κάνουμε λίγα παιδιά. Όταν κάθε δύο Έλληνες γονείς γεννάμε ενάμισι παιδί, σε βάθος χρόνου λιγοστεύουμε. Παραλλήλως φροντίζουμε κι αυτά τα (λίγα) παιδιά μας να μπαίνουν άοπλα στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Σ’ έναν κόσμο όπου κυριαρχούν οι πολυπληθείς και κυρίως οι μορφωμένοι, εμείς καθόμαστε μακάριοι και ευδαίμονες σε μια γωνιά, με τα λιγοστά παιδάκια μας να προετοιμάζονται για υπηρέτες των Σιγκαπουριανών, των Κινέζων και των Εσθονών.


 
    Του Γιώργη ΤάΚη Δόξα

Με την Ευλογία του Θεού, την Φροντίδα των άξιων Γιατρών, την Συμπαράσταση εκατοντάδων Φίλων, την Αγάπη της Οικογένειάς μου μέχρι σήμερα είμαι ο Νικητής στον σκληρό πόλεμο με το αδηφάγο «θεριό» - τον ΚΑΡΚΙΝΟ. Και για κάτι ακόμη παραμένω Νικητής: έψαξα βαθειά μέσα μου κι’ ανακάλυψα (άγνωστες μέχρι τότε) Ψυχικές Δυνάμεις και τις χρησιμοποίησα ως αμυντικό και κυρίως επιθετικό όπλο. Και πάνω απ’ όλα στη διαδρομή από το 2016 μέχρι σήμερα ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΑ (ή υπολόγισα) ΟΤΙ ΤΟ «ΘΕΡΙΟ» (ή Κακό Σπυρί ή Καρκίνος) ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ (ένα ακόμη) ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΤΑΜΠΟΥ.
Αυτό – κατά την προσωπική μου γνώμη – αποτελεί την δυναμική, αφετηρία της Ελληνικής Κοινωνίας, για να αναθεωρήσει στάση αξιολόγησης και αντιμετώπισης του ΚΑΡΚΙΝΟΥ, μια κι’ αυτό (ΤΟ ΤΑΜΠΟΥ) αποτελεί τον χείριστο σύμβουλο στην όλη διαδικασία (Ιατρική – Κοινωνική – Οικογενειακή – Προσωπική) για την αντιμετώπιση του ΚΑΡΚΙΝΟΥ.



Του Τάσου Ι. Αβραντίνη

Η τροποποίηση του σημερινού πολυδαίδαλου και γραφειοκρατικού συστήματος των Ειδικών Λογαριασμών Κονδυλίων Έρευνας (ΕΛΚΕ) των πανεπιστημίων που ανακοίνωσε χθες η Υπουργός Παιδείας κ. Κεραμέως είναι μια εξαιρετικά θετική εξέλιξη κυρίως (αλλά όχι μόνο) προς την κατεύθυνση της δραστικής απλοποίησης των διαδικασιών, της ενίσχυσης της ευελιξίας στη διαχείριση των ερευνητικών προγραμμάτων και της μείωσης στο ελάχιστο της διαχειριστικής εμπλοκής του επιστημονικού προσωπικού των ΑΕΙ.