του Πέτρου Ι. Παραρά

        Σε συνέχεια του ρεπορτάζ της εκλεκτής δημοσιογράφου Ξ. Κουναλάκη: «Έξαρση του αντισημιτισμού στις ΗΠΑ και στη Βρετανία» (Καθημερινή, 5.1.2020), και με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Μνήμης του Ολοκαυτώματος (75 χρόνια από την 27η Ιαν. 1945), παραθέτω πρόσφατα γεγονότα και θέσεις διανοουμένων που αποδεικνύουν ότι στη Γαλλία, περισσότερο από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα (βλ. πίνακες in “Le Monde”, 3.11.2017, σελ.12), ο αντισημιτισμός καλά κρατεί.


Του Χρήστου Χωμενίδη

Εκτός από κορυφαίος κωμικός, ο Κώστας Βουτσάς αποτελεί μία εμβληματική περίπτωση Έλληνα παλαιάς κοπής.

Παιδί προσφύγων από την Ανατολική Θράκη, παιδί της Κατοχής, μεγάλωσε σε συνθήκες στέρησης αδιανόητες για τους νεότερους. Διδάχθηκε από τις φασκιές σχεδόν πως η επιβίωση δεν είναι διόλου δεδομένη υπόθεση. Πως για να προχωρήσεις στη ζωή πρέπει να μάθεις να στύβεις την πέτρα.

 

Γράφει ο Νίκος Καραμούζης, πρόεδρος της Grant Thornton, και Μέλος Δ.Σ. του Ιδρύματος Ωνάση σε άρθρο του στην Καθημερινή. Όπως γράφει ο κος Καραμούζης:

Η Ελλάδα καλείται μετά από δέκα επώδυνα χρόνια οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, να επιταχύνει το βηματισμό της, γράφει ο Ν. Καραμούζης. Οι τέσσερις μεσοπρόθεσμοι κίνδυνοι και οι δέκα κρίσιμες διεθνείς τάσεις.

«Η παγκόσμια οικονομία μετασχηματίζεται και αλλάζει ταχύτατα. Νέα παραγωγικά, τεχνολογικά και ανταγωνιστικά δεδομένα, τάσεις και πρότυπα διαμορφώνονται διεθνώς και οι δυναμικές διεργασίες που βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη, δημιουργούν νέες οικονομικές, ευκαιρίες και δυνατότητες, αλλά εμπεριέχουν και σοβαρούς κινδύνους, διαταρακτικές προσαρμογές, αναγκαίους μετασχηματισμούς και αβεβαιότητες για τις οικονομίες, τις επιχειρήσεις και τους πολίτες».


Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Παρακολουθώντας κανείς τις ατελείωτες τηλεοπτικές κοκορομαχίες πολιτικών και πάσης φύσεως δημοσιολογούντων, γύρω από τα μεγάλα προβλήματα, που αντιμετωπίζει η χώρα και κατά προέκταση οι πολίτες της, απογοητεύεται και εξοργίζεται από το  επίπεδο, την επιχειρηματολογία και την άγνοια, καθώς και τις σκοπιμότητες, που υποκρύπτουν τα λεγόμενά τους.

Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου


Μια χειμωνιάτικη μέρα που μεταμφιέστηκε σε ανοιξιάτικη η σημερινή, αποφάσισα να περπατήσω στους δρόμους της Πάτρας. Αρχικά βρέθηκα στο Νέο αρχαιολογικό μουσείο όσες φορές και αν περπατήσω όλο και κάτι νέο θα αποκομίσω μέσα από αυτό, μετά από λίγη ώρα στο μόλο της Αγίου Νικολαόυ, στην πλατεία Γεωργίου και έπειτα  στην Παντάνασσα άναψα ένα κεράκι και ανηφόρισα για τη  Γερμανού.