Συν Αθηνά και χείρα κίνει | Κοινή Γνώμη

Στην Ελλάδα πρέπει να επιταχυνθούν μεταρρυθμίσεις που εκκρεμούν από καιρό και να λυθούν «δομικά» προβλήματα της οικονομίας

του Πάνου Καζάκου*

Η επιδημία του κορωνοϊού βρήκε τη χώρα με παραγωγική βάση ευάλωτη σε εξωτερικές διαταραχές. Κατά συνέπεια η ύφεση θα είναι μεγαλύτερη σε σύγκριση με άλλες χώρες. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μόλις πρόβλεψε ότι το ΑΕΠ θα υποχωρήσει το 2020 σε 9,6% ενώ μόλις μερικούς μήνες νωρίτερα περίμενε ασθενική μεγέθυνση. Εκεί που η αγορά εργασίας βελτιωνόταν αργά αλλά σταθερά το 2019, με την απότομη καραντίνα της οικονομίας χάθηκαν χιλιάδες θέσεις εργασίας. Η ανεργία το 2020 θα ανέλθει πάλι στο απαράδεκτο 20% και οι επενδύσεις θα καταρρεύσουν.


Του Τάκη Σουβαλιώτη.

Όταν κάποιος, ή κάποιοι μεγαλοβιομήχανοι, μεγαλοεφοπλιστές, μεγαλέμποροι κ.λ.π. κάνουν διάφορες οικονομικές θυσίες για τη χώρα μας, πώς τις δεχόμαστε εμείς οι πολίτες; Πώς τις σχολιάζουμε; Τι περίπου λέμε; Τα συνηθισμένα λόγια μας σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι τα εξής: «από εμάς τον λαό τα έχουν βγάλει αυτά  τα χρήματα. Το δικό μας αίμα είναι. Και για να μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια, μας πετάνε που και που κάποια ψίχουλα.» αυτά δεν λέμε κάθε φορά που κάποιοι μεγαλοεπιχειρηματίες κάνουν διάφορα κοινωνικά έργα; Όπως για παράδειγμα κάνει στις μέρες μας και η Μαριάνα Βαρδινογιάννη; Ναι, έτσι αντιδρούμε. Το δεχόμαστε ανεπιφύλακτα, ότι έτσι έχουν τα πράγματα. Ότι αυτά τα τεράστια κέρδη τους, τα βγάζουν από τις διάφορες συναλλαγές που κάνουν με τον κόσμο.

Ένα θεώρημα για την υποστασιακή πλάνη του δικαστή και δυο ...
του Παύλου Ελευθεριάδη*

Η έντονη αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην απόφαση του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας στην υπόθεση της αγοράς Κρατικών Ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα είναι, δυστυχώς, απόλυτα εύλογη. Χωρίς καν να έχει υπάρξει διάδικος, η ΕΚΤ καλείται να εξηγήσει μέσα σε τρεις μήνες τη λογική της προηγούμενης απόφασής της, με την απειλή απόλυτης ακυρότητας, παρά το γεγονός ότι το Δικαστήριο της ΕΕ βρήκε ότι η απόφαση ήταν σε όλα νόμιμη.

Του Θανάση Κ. 

Η Γενοκτονία των Ποντίων δεν είναι απλώς μια «μέρα Μνήμης».. Είναι φωνή της συνείδησης του Ελληνισμού. Που μένει ζωντανή όλες τις μέρες του χρόνου. Αλλιώς δεν υπάρχει «συνείδηση»…

Δεν είναι μόνον η επίσημη Τουρκία που αρνείται τη Γενοκτονία, όπως είναι φυσικό άλλωστε…

Είναι και άλλοι, ακόμα και μέσα στην Ελλάδα.

Το γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο ως τροφός μιας ώριμης Ευρώπης ...
              
                            των Φίλιππου Σαχινίδη και Ντίνου Ρόβλια(*)

Κριτική και απογοήτευση έφερε η απόφαση του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου της 5ης Μαΐου, που έθεσε σε αμφισβήτηση το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), κατά πολλούς δε και το ίδιο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα που ξέρουμε. Μια απόφαση όμως, που δεν θα έπρεπε να εκπλήξει.

Ήταν θέμα χρόνου να εκδοθεί (αυτή ή κάποια ανάλογη), αφού η επιφυλακτικότητα των πολιτικών ηγεσιών στην αντιμετώπιση των κρίσεων ειδικότερα, αλλά και στην ολοκλήρωση της ΟΝΕ γενικότερα, λειτουργούσε ως θερμοκοιτίδα της. Και μην γελιόμαστε: τα νομικά μυαλά που την εξέδωσαν είναι από τα καλύτερα του δυτικού νομικού πολιτισμού.