To 1938 εξαφανίζεται μυστηριωδώς ο γενικός διευθυντής της Τράπεζας Πελοποννήσου Χαράλαμπος Πολυζωγόπουλος. Λίγες ημέρες μετά, αποκαλύπτεται μεγάλη κατάχρηση σε βάρος της τράπεζας, πρωταγωνιστής της οποίας είναι ο ίδιος.

Το γεγονός θεωρείται ότι πλήττει την εικόνα του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, το οποίο υποστηρίζει ότι στην Ελλάδα δεν γίνονται πια εγκλήματα. Γι’ αυτό και με ιδιαίτερη προσοχή και μυστικότητα ενεργοποιεί το επιτελείο των διωκτικών Αρχών, με εντολή την άμεση επίλυση της υπόθεσης.



ΤΟΥ ΑΘΑΝ. Χ. ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ

Τον τελευταίο καιρό πολύς λόγος γίνεται, ως γνωστόν, για την απόφαση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ. Γεγονός που συνεπάγεται και την μεταφορά της Αμερικανικής Πρεσβείας από το Τελ Αβίβ στην νέα πρωτεύουσα.



Γράφει ο  Ανδρέας Δρυμιώτης

Γ​​ια ορισμένα θέματα είναι προτιμότερο να αφήνει κανείς ένα χρονικό διάστημα να περάσει πριν τα σχολιάσει, ώστε να καταλαγιάσει η συναισθηματική φόρτιση που συνήθως τα συνοδεύει. Με ένα τέτοιο περιστατικό θέλω να σας απασχολήσω σήμερα, το οποίο παρά τη σοβαρότητά του, προτίμησα να το καθυστερήσω.

 

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Μέχρι να αποφασίσουμε αν η λέξη «Μακεδονία» θα περιλαμβάνεται ή όχι στην ονομασία του κρατιδίου στα πολύ βόρεια της χώρας, μήπως θα ήταν ευκολότερο να κάνουμε κάτι ευκολότερο λίγο νοτιότερα; Για τα ραδιοβοηθήματα του αεροδρομίου «Μακεδονία» λέω, αναφέρομαι δηλαδή σε μια καίρια τοποθεσία που δεν βρίσκεται στην βαλκανική ενδοχώρα μας, αλλά μόλις 15 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Θεσσαλονίκης μας. Το γράφω, διότι τον περασμένο μήνα, τρεις φορές ακυρώθηκε ή καθυστέρησε για ώρες η πτήση μου για την συμπρωτεύουσα (sic) λόγω ομίχλης κι αυτό ειλικρινά με εξόργισε πιο πολύ κι από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ντίσνεϊλαντ των Σκοπίων.

 

Του τάκη Θεοδωρόπουλου 

Η​​ ελληνική κοινωνία χρειάζεται επειγόντως μετάγγιση αυτοπεποίθησης. Η πανωλεθρία που τη βαφτίσαμε κρίση για να ξεμπερδεύουμε –απλώς αυτή δεν μας αφήνει– μας οδήγησε στην πλήρη απαξίωση εαυτών. Δεν έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Δεν έχουμε εμπιστοσύνη στον διπλανό μας. Οι λέξεις μας έχασαν τη σημασία τους και οι πράξεις έχουμε προεξοφλήσει πως θα πέσουν στο κενό. Οθεν και η καταθλιπτική ακινησία μας.

 

Tου Νίκου Καραγεωργίου*

Την εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και της ψηφιακής επανάστασης μήπως η Αθήνα θα μπορούσε να ξαναγίνει το επίκεντρο μιας νέας φιλοσοφίας; 

Πριν λίγο καιρό, το σοβαρό Γαλλικό περιοδικό “Le Point” σε ειδικό αφιέρωμά του έθετε ένα σοβαρό ερώτημα: αυτό του μήπως η περίφημη Silicon Valley στην Καλιφόρνια, στις μέρες μας, είναι η νέα Αθήνα; Με άλλα λόγια, το περιοδικό, πολύ ορθά κατά τη γνώμη μου, προβληματιζόταν μήπως η περιοχή – μήτρα της 4ης βιομηχανικής επανάστασης, που είναι η Καλιφόρνια, παίζει σήμερα τον ίδιο ρόλο που 2.500 χιλιάδες χρόνια πριν έπαιζε για τον τότε κόσμο η Αθήνα. 



Ένας λόγος συγκλονιστικός, γεμάτος από νοήματα, ο Δρ Παντείου Πανεπιστημίου – Κοινωνιολογία της ιστορίας Δημήτριος Οδ. Σταθακόπουλος κατάφερε αριστοτεχνικά   να συγκεράσει τη φιλοσοφία , με την ιστορία , την ποίηση με τη λογοτεχνία και να αποδώσει ένα κείμενο τέλειο νοημάτων… Με ορμητήριο το παρελθόν έκανε πολλές φορές αναφορά στο μέλλον… Μιας και η ιστορία μας αποτελεί φάρο και οδηγό… Ένα κείμενο που αξίζει όλοι να διαβάσετε ακόμα και αν  παρακολουθήσατε την ομιλία του , στον εορτασμό της 197ης επετείου από την «Μυστική Συνέλευση της Βοστίτσας».




Ο ΠτΔ βρέθηκε στην πόλη του Αιγίου στις 26 Ιανουαρίου 2018 , με αφορμή εορτασμό της 197ης επετείου από την «Μυστική Συνέλευση της Βοστίτσας».     Κατά την τελετή κήρυξης του  σε επίτιμο δημότη Αιγιαλείας,  από την Δήμαρχο  Θανάση Παναγόπουλο , στην αντιφώνηση του ο  ΠτΔ Προκόπης Παυλόπουλος ανέφερε τα παρακάτω:

Κύριε Δήμαρχε,

Σας ευχαριστώ θερμώς για την μεγάλη τιμή την οποία σήμερα μου περιποιείτε, υπό την ιδιότητά μου ως Προέδρου της Δημοκρατίας, απονέμοντάς μου τον τίτλο του Επίτιμου Δημότη του Δήμου Αιγιαλείας. Ενός ιστορικού, με όλη την σημασία της λέξης, Τόπου, με συνεχή παρουσία και μοναδικής σπουδαιότητας προσφορά στους μεγάλους υπέρ του Έθνους Αγώνες. Τούτο, άλλωστε, προκύπτει και από την «Μυστική Συνέλευση της Βοστίτσας του 1821», την εκατοστή εννενηκοστή έβδομη επέτειο της οποίας εορτάζουμε σήμερα με την δέουσα λαμπρότητα. Γι’ αυτό και το μεγαλύτερο μέρος της αντιφώνησής μου επικεντρώνεται τόσο στην ιστορική αλήθεια γύρω από αυτή την Συνέλευση όσο και στα διδάγματα που μας έχει κληροδοτήσει.