Του Λαμπρου Ροιλου{*}
Η σύνθετη ονομασία που θα περιλαμβάνει το όνομα Μακεδονία προωθείται αρμοδίως από τον γραμματέα του ΟΗΕ κ.Νίμιτς και προφανώς αποτελεί την λύση που προκρίνουν το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε.
 
Για εκείνους τους Έλληνες πολιτικούς που αυτό αποτελεί μια ρεαλιστική λύση- (παράλληλα βέβαια με την ρητή συνταγματική κατοχύρωση περί μη έγερσης ποτέ αλυτρωτικών βλέψεων προς την Ελλάδα)-, αυτό που τους χωρίζει είναι η διαδικασία επίτευξης της λύσης αυτής, που όμως όπως θα φανεί πιο κάτω δεν έχει απλό διαδικαστικό χαρακτήρα, αλλά αποτελεί καθαρά θέμα ουσίας.



Γράφει η Αννα Διαμαντοπούλου

Η τόσο αναγκαία εθνική ανόρθωση μπορεί να γίνει μόνο μέσα από ένα εθνικό αφήγημα που θα γίνει σχέδιο για την Ελλάδα. Σ' αυτό το σχέδιο μπορούν να συντεθούν οι δύο «Θεσσαλονίκες»: αυτή που συναρπάζεται από την μεγάλη τεχνολογική επανάσταση και θέλει να είναι ισότιμο κομμάτι του καινούργιου κόσμου και αυτή που αγωνιά για το εθνικό μέλλον
 
Μακεδονία! Θεσσαλονίκη! Κόσμος πολύς! Γέμισαν σκάλες, εξώστες, νέοι κρέμονται σαν τσαμπιά σταφύλια στα εσωτερικά μπαλκόνια. Στο Διαδίκτυο χαμός, αναπαραγωγή της ομιλίας, φωτογραφίες, έντονοι διάλογοι, ιδέες, σκέψεις, προβολές στο μέλλον, φόβοι, ελπίδες, όνειρα. Μια γενιά θέλει και νιώθει πως μπορεί να απογειωθεί και μαζί της να τραβήξει την πατρίδα.

 

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Αντιλαμβάνομαι γιατί ένας Φυρομίτης, Σκοπιανός ή Ανωμακεδόνας έχει πρόβλημα ταυτότητας. Oφείλει να προβληματίζεται για την ταυτότητά του. Αφήνω κατά μέρος ότι η συγκατοίκηση εντός των συνόρων του αντιμετωπίζεται ως καταναγκαστικός, ή κυνικός, συμβιβασμός τριών τουλάχιστον κοινοτήτων με χωριστό εθνικό πρόσημο η καθεμία. Μιλάει μια γλώσσα η οποία έχει χαμηλό βάθος ιστορικού πεδίου, υποτυπώδη λογοτεχνία, και στην πραγματικότητα είναι μια μείξη διαφόρων άλλων γλωσσών. Ο χρόνος της αυτοδιάθεσής του είναι μικρός. Η παιδική ηλικία είναι πάντα ανασφαλής, χρειάζεται προστάτες, ειδικά για έναν λαό που προσπαθεί να διδαχθεί τη δημοκρατία, ένα πολίτευμα που ποτέ πριν δεν γνώρισε. Είναι λογικό, λοιπόν, να αναζητεί μια ενιαία ταυτότητα, έστω προσχηματική, για να σταθεί στα πόδια του. Eτσι εξηγείται και η περίοδος Γκρούεφσκι, με το Μakedonija Pride, έτσι εξηγούνται και οι αλυτρωτικές διατάξεις του συντάγματός του.

 

Του Δημήτρη Χριστοδουλάκη*

Υπάρχει ένα ανέκδοτο που αφορά μία αρκούδα η οποία δεν ήθελε να λάβει μέρος στον πόλεμο που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στα ζώα του δάσους. Για να τη σκαπουλάρει, αποφάσισε να γίνει Ι5 όπως λέμε και στο στρατό. Το «Ι» σημαίνει «Ικανότητα» και δηλώνεται με ένα νούμερο: Ι1, Ι2, Ι3, Ι4 και Ι5. Το Ι5, γνωστό και ως «τρελόχαρτο», σημαίνει απαλλαγή από την υποχρέωση στράτευσης, για ψυχολογικούς ή παθολογικούς λόγους. Άρχισε λοιπόν η αρκούδα να αντιγράφει άλλα ζώα που είχαν πάρει Ι5, για να τη γλυτώσει. Έκοψε την ουρά της όπως έκανε η πονηρή αλεπού. Έκοψε τα αυτιά της όπως έκανε ο δειλός λαγός, έβαλε φωτιά και έκαψε το τρίχωμα της, όπως έκανε ο τρελός ασβός, αυτό-ευνουχίστηκε, όπως έκανε και ο σκαντζόχοιρος. Τελικά όταν παρουσιάστηκε στον στρατονόμο, εκείνος την απάλλαξε αμέσως από την υποχρέωση στράτευσης, λόγω πλατυποδίας…

 

 

Από Protagon Team

Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης έδωσε μια γεμάτη συναίσθημα, αλήθειες και υψηλούς συμβολισμούς ομιλία στην Εθνική Ημέρα Μνήμης των Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος. Κακώς δεν της δώσαμε την προβολή που της άξιζε

 Πέρασε στα ψιλά καθώς την Τρίτη θεμελιώθηκε το Μουσείο Ολοκαυτώματος στη Θεσσαλονίκη και όλο το ενδιαφέρον ήταν στραμμένο στην παρουσία του ισραηλινού προέδρου Ρεουβέν Ρίβλιν και του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. Ετσι η ομιλία του Γιάννη Μπουτάρη την Κυριακή για την Εθνική Ημέρα Μνήμης των Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος κάπου προσπεράστηκε. Κακώς. Ηταν συγκλονιστική.



Του Μάξιμου Σενετάκη*

Όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο ...ανυπότακτος επαναστάτης Αλέξης Τσίπρας πιέζεται από Ουάσινγκτον και Βερολίνο να λύσει το Σκοπιανό τώρα, δεν τα καταφέρνουν. Γιατί πολύ απλά το “αφήγημα” μπάζει από πολλές πλευρές και προσβάλλει την κοινή λογική κάθε νοήμονος πολίτη.

Από που κι ως που υπάρχει “παράθυρο ευκαιρίας” για λύση στο Σκοπιανό;

Πρώτον διότι ουδεμία πίεση υφίσταται – πέραν της διαχρονικής προτροπής των Συμμάχων να υπάρξει κάποτε, μια λύση. Κάποτε...



Γράφει ο Απόστολος Δοξιάδης

Ο Ερντογάν διοικεί τυραννικά, έχοντας καταλύσει το κράτος δικαίου και την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Ας πάψει λοιπόν η ελληνική κυβέρνηση να μιλά για «πραξικοπηματίες» που τάχα πήγαν να ανατρέψουν τον... μεγάλο δημοκράτη. Ας πάψει να μη βλέπει τον «ελέφαντα» στο δωμάτιο



Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ο κορυφαίος Αυστριακός φιλόσοφος και οικονομολόγος Λούντβιχ φον Μίζες (1881-1973), στο περί αντικαπιταλισμού βιβλίο του έγραφε ότι κύριο γνώρισμα του νεότερου καπιταλισμού, αυτού της βιομηχανίας, είναι η μαζική παραγωγή αγαθών. Η τελευταία όμως προορίζεται να καταναλωθεί από μάζες. Το αποτέλεσμα, έτσι, είναι μία τάση προς συνεχή βελτίωση του μέσου βιοτικού επιπέδου και ο σταδιακός πλουτισμός των πολλών. Αυτός ήταν και ο λόγος της επιτυχίας της βιομηχανικής επανάστασης. Προσέφερε στους πολλούς αγαθά σε χαμηλή τιμή, τα οποία κάποτε μόνον οι πλούσιοι μπορούσαν να αποκτήσουν. Υπό αυτή την έννοια, μπορούμε να πούμε ότι η βιομηχανική επανάσταση είναι το κύριο συστατικό της δημοκρατίας της αγοράς, φαινόμενο που δημιούργησε και μία νέα τάξη πραγμάτων στην οικονομία.