Γράφει ο Νίκος Καρατουλιώτης*

Είναι πολύ πιθανόν να προκαλέσει μικρής έντασης στρατηγική εμπλοκή


Επειδή τελευταία υπάρχει σωρεία παραπληροφόρησης και διάφοροι «αναλυτές», αντί να ενημερώνουν τον κόσμο, τον παραπληροφορούν, κρίνω σκόπιμο να γράψω δύο αράδες απευθυνόμενος στον μέσο Έλληνα, ο οποίος μπορεί να μην έχει γνώσεις υψηλής στρατηγικής αλλά έχει τον κοινό νου.



Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Το Κίνημα Αλλαγής για ποιο λόγο να προσέλθει σε μία συζήτηση με τον ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα τώρα, πριν καταγραφεί το σκορ των εκλογών και το μέγεθος της ήττας του; Για να του υποδεικνύει ο κάθε Σκουρλέτης ποιους να πετάξει και ποιους να κρατήσει;
 
«Το ζήτημα είναι (μόνο) να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ;» αναρωτήθηκε ο Νίκος Μαραντζίδης. «Ναι», είναι μία αυθόρμητη, αλλά και ταυτοχρόνως προφανής απάντηση. Και μετά, αφού φύγει και αφού κάνει γενναία αυτοκριτική, μπορεί, πράγματι, να προσέλθει στο τραπέζι της συζήτησης. Αυτή δεν είναι αντιαριστερή στάση. Είναι στάση απέναντι στον τρόπο με τον οποίο πολιτεύτηκε και πολιτεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ.



Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα τού 2018 είναι πρωτοφανή στην ιστορία της πολιτικής

Το κράτος των κολλητών που σταδιακά παίρνει σάρκα και οστά στην ελληνική κρατική πραγματικότητα, δεν είναι μία καθόλου ακίνδυνη υπόθεση. Διότι δεν πρόκειται περί μίας απλής επέκτασης και ταυτοχρόνως εμβάθυνσης του πελατειακού κράτους, αλλά περί καταλήψεώς του από τους «κολλητούς» μίας συγκεκριμένης πολιτικής ομάδας. Μία ομάδα η οποία ανέβηκε στην εξουσία καλλιεργώντας το μίσος και το ψέμμα και, τώρα που βλέπει το έδαφος να σείεται κάτω από τα πόδια της, μετέρχεται εκ νέου της τακτικής του διχασμού, θεωρώντας ότι με αυτόν τον τρόπο μπορεί να επιβιώσει. Δεν δίστασε, έτσι, να λασπολογήσει ασυστόλως κατά πολιτικών της αντιπάλων, χρησιμοποιώντας τα πιο ποταπά μέσα.



Γράφει ο Ηλίας Τζαφέρης
https://www.lykavitos.gr

Κυβερνητικό δάκτυλο βλέπουν αυτοί που γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις, πίσω από «σχέδιο σωτηρίας- εξυγίανσης» της εκδοτικής εταιρείας της οικογένειας Λιβάνη.

Όπως έγινε γνωστό σήμερα, ως δια… μαγείας οι «σκληρές» και «άτεγκτες» Τράπεζες (που βγάζουν στο σφυρί, εν μια νυκτί και μπιρ παρά τα χαμόσπιτα του κοσμάκη) συναίνεσαν σε ένα 15ετές(!) πλάνο αποπληρωμής των δανείων του εκδοτικού Οίκου της οικογένειας που αγγίζουν τα 20 εκατομμύρια ευρώ!



Γράφει ο Αθανάσιος  Χ. Παπανδρόπουλος

Πώς η «συμπεριφορά αγέλης» πολλών δυτικών επιχειρήσεων ενίσχυσε, τελικά, σε παγκόσμιο επίπεδο, τους ανταγωνιστές τους

Αν θυμάμαι καλά, το θέμα είχε θέσει το 2011 στο περιοδικό Leading της Εταιρείας Ανωτάτων Στελεχών Επιχειρήσεων (ΕΑΣΕ) ο έγκριτος καθηγητής κ. Βασίλης Παπαδάκης, που τότε ήταν πρόεδρος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Συνέχεια από το προηγούμενο, αφιερωμένο επίσης στον Μπάμπη Παπαδημητρίου.

​​Πάμε πάλι από την αρχή, όταν η γενιά μας, που έχει επιβάλει τη συλλογική της νοοτροπία και σήμερα κυβερνά τον τόπο, έκανε τα πρώτα της βήματα. Σε εκείνα τα χρόνια της μεταπολίτευσης, τα τόσο ανέμελα και αμελή, ώστε κανείς μας να μην πάρει είδηση το κουσούρι που μας άφησε η κληρονομιά της δικτατορίας. Η πολιτικοποίηση ήταν η παγίδα που μας έστησαν οι άκομψοι και ανελλήνιστοι καραβανάδες που κάποτε τους φοβόμασταν και τώρα μας φαίνονταν γελοίοι. Οι πέντε με δέκα σφαλιάρες που μας έριξαν λειτούργησαν ως ψυχικός καταναγκασμός στο σβέρκο των παιδιών που είχαν μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον ανοχής, αποδοχής και αισθάνονταν δικαιωμένα μόνον και μόνον επειδή υπήρχαν. Αισθανόμασταν υποχρεωμένοι να είμαστε πολιτικοποιημένοι, κοινώς να συνομιλούμε με τον «πονηρό πολιτευτή» του Σαββόπουλου, να διαβάζουμε τον «Πολιτικό Καβάφη», το άτυχο έργο του μεγάλου Τσίρκα και το «Ακου, ανθρωπάκο!» του Ράιχ. Πολιτικοποίηση και σεξουαλική απελευθέρωση. Με μία διαφορά. Ούτε η μεν ούτε η δε ήταν δική μας επινόηση. Για εμάς ήσαν κεκτημένα δικαιώματα. Ποιος τα είχε κατακτήσει; Η Ιστορία. Υπήρξαμε οι κανακάρηδες της Ιστορίας.



Γράφει ο Νίκος Μαραντζίδης

Για κάποιους, το μείζον φαίνεται πως δεν είναι οι πολιτικές θέσεις, αλλά ποιος θα κάθεται στην καρέκλα της εξουσίας: οι «δικοί μας» ή «οι άλλοι»; «εμείς ή αυτοί;» Πρόκειται για την αποθέωση της αντίληψης της πολιτικής ως κυνικού αγώνα για την εξουσία
 
Διαπιστώνω συχνά τελευταία, πως όταν επικρίνω τη στάση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να μη συναινεί σε τίποτε, ακόμη και σε θέματα για τα οποία η ίδια είχε διατυπώσει κατά καιρούς ταυτόσημες ή παρεμφερείς θέσεις (Μακεδονικό, Συνταγματική Αναθεώρηση), η απάντηση που παίρνω από αρκετούς που ευθυγραμμίζονται με κάθε απόφαση της ΝΔ λέει (εκτός του ότι είμαι φιλο-ΣΥΡΙΖΑ) πως αυτό δεν είναι το μείζον ζήτημα –το ζήτημα είναι να φύγει ο ΣΥΡΙΖΑ.



Γράφει ο  Δημήτρης Καμπουράκης

Ας μην το ονομάσω ψευτοδίλημμα, διότι εν τοις πράγμασι υφίσταται διχογνωμία εντός των τειχών του ΠΑΣΟΚ μεταξύ του πρώην και της νυν. Ας το πω απλώς δίλημμα με λανθασμένο τίτλο. Στην πραγματικότητα η ερώτηση είναι «αποτελεί ο ΣΥΡΙΖΑ κόμμα του συνταγματικού τόξου ή όχι;» Διότι εκεί βρίσκεται η πραγματική ρίζα της διαφωνίας μεταξύ του Βαγγέλη και της Φώφης για την αλλαγή του Συντάγματος. Όλα τα άλλα είναι κουραφέξαλα, επενδεδυμένα με νομικισμούς, πολιτικούς μικροσχεδιασμούς και μισόλογα αστικής ευγένειας.