ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΖΗΡΑΣ

Από τότε που εκδηλώθηκε η οικονομική κρίση μέχρι σήμερα και με ιδιαίτερη ένταση τις τελευταίες ημέρες, ο δημόσιος διάλογος για τα κόκκινα δάνεια εστιάστηκε στο πώς θα προστατευθούν οι δανειολήπτες που δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τις υποχρεώσεις τους –κυρίως όσοι έχουν πάρει στεγαστικό– καθώς και στις επιπτώσεις που έχει ο μεγάλος όγκος τέτοιων δανείων και η διαχείρισή τους στην κεφαλαιακή επάρκεια των τραπεζών. Είναι προφανές πως η αντιμετώπιση του προβλήματος έχει κοινωνική σημασία, αλλά και οικονομική λογική, έστω κι αν οι τρόποι που επέλεξαν οι κυβερνήσεις δείχνουν ότι, περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, αξιολόγησαν το πολιτικό κόστος. Ολα τα ευρωπαϊκά κράτη παρέχουν στήριξη σε ανθρώπους που δεν μπορούν να αποπληρώσουν το δάνειό τους. Σε κανένα, ωστόσο, δεν παρέχεται γενναιόδωρη προστασία ακόμη και σε δανειολήπτες που κοκκίνισαν τα δάνειά τους από επιλογή κι όχι από ανάγκη.



Στο Μακεδονικό ζήτημα η Ρωσία επέλεξε τακτική που ούτε... στη θεωρία δεν μπορούσε να πετύχει γράφει το Carnegie Moscow Center. Η απέλαση των Ρώσων διπλωματών από την Ελλάδα και γιατί τελικά η στάση του Κρεμλίνου επιτάχυνε τις εξελίξεις.



Του Κώστα Στούπα

Οι συχνές επιθέσεις από την κυβέρνηση στον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος,  Γ. Στουρνάρα δεν αποτελούν ελληνική ιδιαιτερότητα. Όλο και πιο συχνά δυτικές κυβερνήσεις επιτίθενται στις Κεντρικές Τράπεζες των χωρών τους και ζητούν μερίδιο άσκησης επιρροής στις αποφάσεις τους.



Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Το κακό είναι, ότι η πολιτική επικαιρότητα τροφοδοτείται με γελοία πρόσωπα του δημόσιου βίου, με τυχοδιώχτες και σαλταδόρους, που αναζητούν χρυσοφόρες καρέκλες, με άμεσο αποτέλεσμα την αποστροφή των πολιτών από κάθε τι που έχει σχέση με τα κοινά.



Γιατί στον 21ο αιώνα υπονομεύει την ελληνική εκπαίδευση και την δια βίου μάθηση
 
Του Αθανάσιου Χ. Παπανδροπουλου
 
Με αφετηρία τους προσωκρατικούς φιλοσόφους,2500 χρόνια πριν,η Ελλάδα υπήρξε το λίκνο της κριτικής σκέψης και της εισόδου του λόγου
 
στη ζωή των ανθρώπων.Ανοιγε έτσι τις πόρτες μιας τεράστιας πνευματικής αναγέννησης  στους κόλπους της οποίας η γνώση και η μάθηση  είναι κινητήριες δυνάμεις προόδου.Παραλληλα όμως οι δυνάμεις αυτές αποτελούν και το βάθρο πάνω στο οποίο εδράζονται οι ανοικτές κοινωνίες,ήτοι αυτές στις οποίες οι άνθρωποι μπορούν να Σκέπτονται και να εκφράζονται ελεύθερα.Δυστυχως όμως οι ανοικτές κοινωνίες,όπως πολύ γλαφυρά και εξόχως αναλυτικά,επισημαίνει στο κορυφαίο έργο του ο αείμνηστος Καρλ Ποππερ, έχουν τους εχθρούς τους.Και αυτοί οι τελευταίοι δεν είναι άλλοι από τους ανθρώπους που επιδιώκουν ολοκληρωτικές αντιλήψεις να τις μετατρέψουν σε μορφές πολιτικής εξουσίας.



Του Τάσου Ι. Αβραντίνη*

Οι φόροι πάνω από ένα ανεκτό όριο επιβαρύνουν την οικονομία, υπονομεύουν την παραγωγή και επηρεάζουν αρνητικά τα κίνητρα των ατόμων για επιχειρηματική δράση και δημιουργική εργασία. Επίσης, η βαριά και άδικη φορολογία οδηγεί σε μείωση των εσόδων του κράτους. Αυτή την τελευταία «αόρατη» επίπτωση φαίνεται να αγνοούν παντελώς όσοι αντιδρούν στη μείωση της φορολογίας.



Γιατί ο σημερινός υπό τον Αλέξη Τσίπρα ΣΥΡΙΖΑ, είναι αδύνατον να μετατραπεί σε κανονικό κόμμα, που θα μπορεί να μετέχει στο αξιακό κεκτημένο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Έχουμε κατ’ επανάληψη τονίσει ότι στη σημερινή Ελλάδα, για τη μελλοντική πορεία της στον 21ο αιώνα και τις διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες που νέα φαινόμενα προκαλούν, ένας υπεύθυνος και σοβαρός κεντροαριστερός πολιτικός πόλος, είναι επιθυμητός, αν όχι απολύτως απαραίτητος.


ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΕΒΕΛΑΚΗΣ*

Κάθε εποχή προσφέρει παραδείγματα της σχέσης ανάμεσα στην Αρχιτεκτονική και την Πολιτική. Ο Νεοκλασικισμός συνέβαλε στην επιβολή των αξιών του Διαφωτισμού. Στη χώρα μας συνετέλεσε στη ρήξη με το οθωμανικό παρελθόν. Η αρχιτεκτονική του Albert Speer εξέφρασε την ναζιστική ιδεολογία. Την ίδια εποχή, ο Στάλιν επέβαλε τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό.  Προσφάτως, η Αρχιτεκτονική επιστρατεύθηκε και πάλι από τη ρωσική εξουσία- όχι μόνον για πολιτικούς, αλλά και για γεωπολιτικούς σκοπούς.