Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Είναι ηλίου φαεινότερη η προσπάθεια του Γάλλου Επιτρόπου να φέρει τον Έλληνα πρωθυπουργό στην ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, ως δείγμα ανανέωσής της

Μία από τις πολλές εμφανίσεις που έκανε ο Γάλλος Επίτροπος κ. Πιερ Μοσκοβισί τις τρεις ημέρες της παραμονής του στην Αθήνα την εβδομάδα που πέρασε, ήταν και αυτή της παρουσίασης του βιβλίου του στο γαλλικό βιβλιοπωλείο Livre Ouvert (Ανοικτό Βιβλίο) στην οδό Σόλωνος 77. Με συντονιστή τον συνάδελφο Παύλο Τσίμα, το βιβλίο παρουσιάστηκε σε γαλλόφωνο κοινό, δημοσιογράφους και μη, και η συζήτηση που ακολούθησε ήταν εξόχως ενδιαφέρουσα. Για τον απλό λόγο ότι ήταν ανοικτή και απαλλαγμένη από συμβατικότητες.



ΓΡΑΦΕΙ Ο  ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Οι ορμώμενοι εξ Ανατολής πειρατές της Μεσογείου απειλούν Ελλάδα και Κύπρο και ημείς άδομεν.

Δεν μας έφταναν τα βάσανά μας με την οικονομική θύελλα, που δεν λέει για τους πολίτες να κοπάσει, έχουμε τώρα και μια μονομαχία μέχρι θανάτου, το λεγόμενο nook out στον πολιτικό στίβο. 

 

 

Γράφει ο Αθανάσιος  Χ. Παπανδρόπουλος

 Τί μπορεί να βάλει τέλος στο δεύτερο σε διάρκεια χρηματιστηριακό ράλι όλων των εποχών

Στην οικονομία τουλάχιστον, η εμπειρία αποδεικνύει ότι μόνιμη άνοδος στις λειτουργίες της δεν υπάρχει. Ό,τι ανεβαίνει σε κάποια φάση κατεβαίνει, έλεγε ο Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς και ασφαλώς κάτι παραπάνω θα γνώριζε από πολλούς οικονομολογούντες. Κάτι παρόμοιο παρατηρείται και στις αγορές. Δεν ανεβαίνουν μονίμως. Ακόμα χειρότερα, αν παρατεντωθούν, τότε μπορεί και να σπάσουν –με ό,τι αυτό συνεπάγεται για δικαίους και αδίκους. Ας δούμε λοιπόν τα πράγματα όπως όντως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. 



Γράφει ο Φάνης Ζουρόπουλος

Βλέπεις το Γερμανικό πολιτικό σύστημα που παλεύει με «νύχια και με δόντια» να κάνει κυβέρνηση συνεργασίας και σε πιάνει θλίψη. Ζώντας σε μια χώρα σε κατάσταση πολέμου, που κάθε ημέρα δεν ακούς παρά μόνο διχαστικές κουβέντες για «δωσίλογους» και «πατριώτες», για «τίμιους» και «διεφθαρμένους», για «φως» και «σκοτάδι», από αυτούς που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μείνουν στην εξουσία , όσο το απαιτεί η «μαρξιστική τους παιδεία» με κάθε κόστος για την χώρα, ενώ από την άλλη πλευρά οι άλλοι περιμένουν με το ρολόι στο χέρι πότε θα πάρουν αυτοί την εξουσία, μην χάσουν καμιά ώρα από το να κάνουν τα ίδια που έφεραν την χώρα στο χείλος του γκρεμού και την παρέδωσαν στους εθνολαϊκιστές λυπάσαι, αλλά και ...ζηλεύεις. Από πουθενά δεν ακούς μια κουβέντα για τερματισμό των «εχθροπραξιών» και για όρους συναίνεσης, ώστε να περάσουμε από την φάση του πρωτόγονου διπολισμού στην φάση του μη πολωμένου και συνεργατικού πολυκομματισμού.



Του Γιάννη Κ. Τρουπή
 
«θα τους πάω μέχρι τέλους. Η συκοφαντία αυτή θα αποδειχθεί πλήρως. Και η σκευωρία θα έλθει στο φως. Οταν είσαι αθώος και σε κατηγορούν για τέτοια πράγματα, ο μόνος τρόπος να αμυνθείς είναι να τους κάνεις μήνυση. Είναι τόσο αστείες οι κατηγορίες και τόσο κακότεχνο το στήσιμο των ψευδομαρτύρων που δεν θα τη γλιτώσουν. Από αυτή την υπόθεση κάποιος τελικά θα καταδικαστεί. Και δεν θα είμαι εγώ!». Με αυτή τη φράση ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς δείχνει ότι δεν πρόκειται να κάνει πίσω.




Του Παύλου Χρηστίδη
   
Δε δεχόμαστε μύγα στο σπαθί μας, θέλουμε να χυθεί άπλετο φώς. Είναι στις αρχές μας η πλήρης Διαφάνεια και Δικαιοσύνη σε ολα τα ζητήματα.η Novartis και το σκάνδαλο που την ακολουθεί είναι κάτι το οποίο έχει καταγραφεί διεθνώς ,αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα δεχτούμε τα επικοινωνιακά τεχνάσματα της Κυβερνησης, η οποία παίρνει το ρόλο και του εισαγγελέα και του δικαστή και του μάρτυρα κατηγορίας. Αυτό είναι κάτι αδιανόητο.

 

 


Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
«Κ​​​​αι δεσπότις ενήν τις αιδώς, δι’ ην δουλεύοντες τοις τότε νόμοις ζην εθέλομεν», Πλάτων, Νόμοι, βιβλίο Γ΄. Απλοελληνιστί: «Και υπήρχε ανάμεσά μας ένας άρχοντας, η αιδώς, χάρη στην οποία θέλαμε να ζούμε υπηρετώντας τους τότε νόμους». Απλή απόδοση προς αποφυγή παρεξηγήσεων. Ο Πλάτων αναφέρεται στο αρχαίο πολίτευμα της Αθήνας, πριν από την επικράτηση της δημοκρατίας που, όπως θα γράψει λίγο παρακάτω ξεπέφτει σε «θεατροκρατία», κοινώς οχλοκρατία. Η λέξη θέατρο στον Πλάτωνα σημαίνει το κοινό και όχι το σύνολο της παράστασης που εμείς σήμερα ονομάζουμε θέατρο.



 Του Κώστα  Χριστίδη*

Δεν έχει παρέλθει τρίμηνο αφότου η κυβέρνηση διατυμπάνιζε την απόδοση μερίσματος από την ‘’υπερ-απόδοση’’ της οικονομίας και την εντός του Αυγούστου 2018  ‘’καθαρή έξοδο στις αγορές’’. Πρόκειται ακριβώς για εκείνες τις αγορές που θα χόρευαν στον ρυθμό των δικών μας νταουλιών και ζουρνάδων … Μία προσπάθεια που θα μπορούσε να έχει ολοκληρωθεί από το 2015, μετατέθηκε επί τριετίαν λόγω του τρίτου, αχρείαστου μνημονίου, με το οποίο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αύξησε το δημόσιο χρέος κατά 86 δις ευρώ. Το μόνο βέβαιο είναι ότι πράγματι η τρίτη δανειακή σύμβαση λήγει τον Αύγουστο 2018 και ότι οι εταίροι δεν θα μας ξαναδανείσουν με χρήματα των δικών τους φορολογουμένων. Ποιοί θα χορέψουν τότε, με ποιό ρυθμό (μάλλον, σκληρό ροκ), με πόσον υψηλότερα επιτόκια από τα σήμερον ισχύοντα και με ποιά άλλα απαιτούμενα, θα φανεί στην πορεία. Μία μικρή γεύση της υπάρχουσας αβεβαιότητας λάβαμε προ ημερών με την ματαιωθείσα έκδοση ελληνικού ομολόγου. Από τον Αύγουστο 2018 θα συνεχίσουν να ισχύουν τα μέτρα των τριών πρώτων μνημονίων.



Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Ενα site και ένας τηλεοπτικός σταθμός αποκάλυψαν το όνομα και τις φωτογραφίες μίας γυναίκας που, κατά τους ισχυρισμούς τους, ταυτίζεται με προστατευόμενο μάρτυρα. Φανταστείτε τώρα να της συμβεί κάτι εντελώς τυχαία, να πατήσει, ας πούμε, μία μπανανόφλουδα στον δρόμο
 
Στην αρχή ακούσαμε ενστάσεις και επιχειρήματα για ανώνυμους μάρτυρες. Μετά για κουκουλοφόρους. Δεν ισχύει τίποτα από τα δύο. Οι μάρτυρες δεν είναι ανώνυμοι, είναι προστατευμένοι. Και δεν φορούν κουκούλα. Κρύβουν το πρόσωπό τους για ευνόητους λόγους

Στη δίκη της Χρυσής Αυγής κατέθεσαν προστατευμένοι μάρτυρες. Στις υποθέσεις τρομοκρατίας οι Αρχές παρέχουν καθεστώς προστασίας. Γιατί μας ξενίζει η προστασία των μαρτύρων σε μία υπόθεση που αφορά πολιτικά πρόσωπα;



Του Αντώνη Ζαΐρη*

Μπορεί να υπάρξει υπεραπόδοση δημοσιονομικών στόχων με υπερφορολόγηση που οδηγεί σε υστέρηση δημοσίων εσόδων;

Επειδή γίνεται αρκετή συζήτηση σχετικά με την υπερπαραγωγή του πρωτογενούς πλεονάσματος-μαμούθ των 4,6 δισεκατομμυρίων ευρώ περίπου και εκτιμάται ότι προκύπτει ως αποτέλεσμα υπεραπόδοσης των δημοσιονομικών στόχων, αυτό που δυστυχώς συμβαίνει είναι κάτι χειρότερο.