Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
«​​​​Εδώ γεννήθηκε η δημοκρατία». Το στερεότυπο που δείχνει τον τόπο αποκρύπτει τον τρόπο. Το οιδιπόδειο μπορεί να γεννήθηκε στη νυφική κλίνη των γονέων, πλην όμως η ενέργεια που του επέτρεψε να γίνει κόμβος στη σύνταξη του ασυνείδητου είναι ο τρόπος που συνδέει τον νεαρό βλαστό με την ευτυχή μητέρα. Τουλάχιστον κατά Φρόιντ, που απήγαγε τον δυστυχή Οιδίποδα από την τραγική σκηνή και τον εκδημοκράτισε μεταφέροντάς τον στα ντιβάνια της ψυχανάλυσης. Ο τρόπος της δημοκρατίας είναι ο λόγος. Είναι η ανακάλυψη των δυνατοτήτων της μηχανής αυτής της ανθρώπινης ύπαρξης. Η δυνατότητά της να επηρεάζει την ανθρώπινη συνύπαρξη, να τη μετασχηματίζει, να αναπαράγει το παρελθόν, να δείχνει το μέλλον, ένα συντακτικό που συνέδεε τον νου με τα έργα του. Οπως ισχύει για όλες τις μηχανές η χρησιμότητά τους κρίνεται εκ του αποτελέσματος. Αν οι λόγοι απέχουν από τα έργα, τότε η αξία τους εξανεμίζεται. Το υπενθυμίζει ο Περικλής στον Επιτάφιο. Είναι η αρχή της πολιτικής, με άλλα λόγια της δημοκρατίας.

Του Δημήτρη Κουρέτα*

Είναι η πρώτη φορά στη χώρα μας που έχουμε τέτοια ρύπανση σε κατοικημένη περιοχή. Είχαμε στο παρελθόν και άλλες τέτοιες καταστάσεις αλλά όχι σε περιοχές που ζουν κάτοικοι και κάνουν μπάνιο και ψαρεύουν. Το ερώτημα πότε θα καθαρίσει ο Σαρωνικός είναι κάπως δύσκολο να απαντηθεί γιατί δεν έχουμε ακόμη τιμές από μετρήσεις ρύπων. Γεγονότα που λένε για δήμους που πήγαν δείγματα νερού σε αξιόπιστα εργαστήρια, δεν έχουν ιδιαίτερο βάρος απλά, γιατί έστω και αν τη στιγμή που λήφθηκε το δείγμα το νερό ήταν εντάξει, λίγη ώρα μετά μπορεί τα ρεύματα να μετέφεραν εκεί, κηλίδα. Άρα αν δεν έχουμε σειρά μετρήσεων από διαπιστευμένα εργαστήρια για πάνω από 60 μέρες, δεν είναι εύκολο να αποτιμήσουμε τη ρύπανση.

Γράφει ο Παντελής Μπουκάλας

Ν​​α τρελαίνονται με τη μουσική των ξενυχτάδικών μας στη Φινλανδία δεν φαίνεται ιδιαίτερα πιθανό. Αλλη η σχέση τους με τη μέρα και τη νύχτα εκεί, άλλος ο τρόπος τους να διασκεδάζουν. Ασε που, όπως επιμένει ένας παλιός μύθος, που κάθε τόσο γράφεται από ενθουσιασμένα ελληνικά μολύβια ή πληκτρολόγια, ή λέγεται από υπερήφανα ελληνικά χείλη, «μόνο η δική μας γλώσσα έχει τη λέξη “κέφι-» – και η αραβική βέβαια, και η τουρκική, από την οποία και τη δανειστήκαμε (και καλά κάναμε, αφού τη χρειαζόμασταν), αλλά ποιος τα λογαριάζει κάτι τέτοια. Δεκάδες φορές έχουν καταρριφθεί οι βαυκαλιστικοί γλωσσικοί μας μύθοι, εκατοντάδες φορές ξανάρχονται στο προσκήνιο, από ανθρώπους που φαίνεται ότι δεν διαβάζουν τίποτε άλλο από τη χάρτα των εμμονών τους και απ’ όσα γράφουν οι ίδιοι.

Της Χριστίνας Ταχιάου
Με τον θεαματικό καβγά στη Βουλή για τα ψώνια του προέδρου των ΑΝΕΛ στο «Selfridges» του Λονδίνου προσπεράσαμε το σοβαρότερο ζήτημα: τη λειτουργία της περίφημης Υπηρεσίας Αξιοποίησης Ακίνητης Περιουσίας των Ενόπλων Δυνάμεων, που είναι κάτι σαν το ΤΑΙΠΕΔ του υπουργείου Αμυνας

 Δεν λέω, ως σόου ήταν άπαιχτο. Πρωταγωνίστησαν: μια Jaguar, το κατάστημα «Selfridges», μια Barbie, ένα σκάφος (του Πάνου Καμμένου), ένα φουσκωτό (του Γιάννη Πρετεντέρη), μια BMW (του Βαγγέλη Βενιζέλου), ένα σκάφος μινιατούρα (προοριζόταν για το γιο του κ. Καμμένου αλλά τελικώς δεν βρέθηκε), μια ξαπλώστρα των 3.000 ευρώ (του Nammos) και τα παιδιά του κ. Καμμένου. Σε ρόλο guest star ήταν οι κύριοι Βορίδης, Μαρινάκης και Κουρτάκης. Η υπόθεση εκτυλίχθηκε στο Λονδίνο, τη Μύκονο και αλλού στο Αιγαίο, σε σκηνοθεσία Αδωνι Γεωργιάδη και Πάνου Καμμένου.

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Αλίμονο! Τι το συζητάμε τώρα; Αν δεν φταίει ο καπιταλισμός που μαύρισαν οι ακτές του Σαρωνικού, ποιος μπορεί να φταίει; Ο αρμόδιος υπουργός κ. Παναγιώτης Κουρουμπλής; Το μόνο περίεργο στο δημοσίευμα του κυβερνητικού left.gr (13.9.2017) είναι πως δεν αναφέρεται διόλου ο νεοφιλελευθερισμός. Αυτόν ξέχασε να καταδικάσει και ο κ. Γιάννης Τσιρώνης, λέγοντας ότι την ευθύνη έχουν η κοινωνία και η παγκόσμια οικονομία.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Οι χώρες που πραγματικά θέλουν επενδύσεις, συνήθως αποφεύγουν τα πολλά λόγια και κάνουν επίδειξη πράξεων

Μιλώντας για τον έρωτα, ο μεγάλος Γάλλος ποιητής, δραματουργός και ακαδημαϊκός Ζαν Κοκτώ (1889-1963) είχε πει ότι «δεν είναι λόγια, αλλά πράξεις και έργα». Παραφράζοντας, θα μπορούσαμε να πούμε το ίδιο για τις επενδύσεις. Οι χώρες που θέλουν ανάπτυξη και θέσεις απασχόλησης, πρέπει πριν απ’ όλα να προσελκύουν επενδύσεις και, για να το πετύχουν, είναι αναγκασμένες να εμπνέουν εμπιστοσύνη στους επενδυτές με έργα και με πράξεις. Αυτό έκανε η Ιρλανδία, αυτό κάνουν οι Κύπριοι, οι Βούλγαροι, οι Ρουμάνοι, οι Ολλανδοί και οι Σλοβάκοι –και έτσι θα κινηθούν πολύ σύντομα και άλλες χώρες στην Ευρώπη, οι οποίες καταλαβαίνουν πώς κινούνται οι οικονομίες.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Τον Απρίλιο του 1986, ημέρες Πάσχα, έφεραν εις πέρας ένα δύσκολο έργο. Εφαγαν μαρούλια. Η βρώση του δημοφιλούς λαχανικού ήταν ζήτημα πολιτικής τιμής, όχι μόνον για τη μητρική ΕΣΣΔ αλλά και για όλες τις θυγατρικές της ανά τον κόσμο. Θα ήταν μεγάλο χτύπημα στο brand name αν επικρατούσε η προπαγάνδα του ιμπεριαλισμού, που επέμενε πως το δυστύχημα του Τσερνομπίλ είχε προκαλέσει τεράστια οικολογική καταστροφή σε όλη την Ευρώπη. Είναι δυνατόν ένα θαύμα της σοβιετικής τεχνολογίας να αποδειχθεί τόσο καταστροφικό; Οι υπάλληλοι της ελληνικής θυγατρικής είχαν με το μέρος τους το γεγονός ότι τα μπεκερέλ μπορεί να ταξίδευαν ελεύθερα πριν ακόμη υπογραφεί η συνθήκη Σένγκεν, παρέμεναν όμως αόρατα. Αντιθέτως, τα μαρουλόφυλλα είναι ορατά. Κι αν μάλιστα τα πλύνεις καλά είναι και λιμπιστικά, ιδιαίτερα αν βλέπεις τον σύντροφο Δραγασάκη να τα απολαμβάνει, καθώς τα μασουλάει με το χαρακτηριστικό κριτς κριτς.

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Η υλοποίηση των βασικών εξαγγελιών του προέδρου της ΝΔ εξαρτάται περισσότερο από τους δανειστές. Επομένως η απόσταση της θεωρίας του από την πράξη δεν είναι μικρή

 Υπάρχουν δύο τρόποι για να δει κανείς πώς τα πήγε ένας πολιτικός αρχηγός σε μια σημαντική δημόσια παρέμβασή του, όπως θεωρούνται οι παρεμβάσεις με την ευκαιρία της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης. Ο πρώτος τρόπος είναι να κοιτάξει τις αντιδράσεις των πολιτικών του αντιπάλων.

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Σ​​ε φυσιολογικούς καιρούς οι χώρες δεν καταρρέουν. Αυτό είναι ένα από τα καλά της παγκοσμιοποίησης. Τα συμφέροντα (μικρά, μεγάλα, οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά) συνυφαίνονται και όσο περισσότερο βαθαίνουν οι διεθνείς σχέσεις, τόσο περισσότερο η κατάρρευση ενός αποτελεί ζημία για τους άλλους. Ακόμη και για χώρες που βρίσκονται στο χείλος της καταστροφής, όπως ήταν η Ελλάδα το 2009, τελικώς φτιάχνεται –έστω τσάτρα πάτρα– ένας μηχανισμός στήριξης μέχρι να σταθεί το κράτος στα πόδια του.

Toυ Ανδρέα Ζαμπούκα

Από τη μία, υπάρχει ο πολιτικός λόγος κι από την άλλη, η κοινή γνώμη. Από τη μία η σημειολογία της εξουσίας κι από την άλλη, ένα αξιακό επίπεδο διαθέσεων του κόσμου. Μία νόρμα ηθικής στην ουσία, στην οποία συγκλίνουν ή από την οποία αποκλίνουν οι πολίτες για κάθε δημόσιο ζήτημα.

Ας δούμε λοιπόν, πως εξελίσσεται σε επίπεδο αρχών, το ζήτημα της Eldorado. Kαι ποιος πραγματικά κρύβεται πίσω από τον πρωθυπουργό, καθορίζοντας τον τρόπο που συνομιλεί με την κοινωνία.