Του Γιάννη Ρούντου

Η υγειονομική κρίση έχει μεγάλη «ουρά» και πανθομολογείται ότι θα χρειαστούμε υπομονή και σύνεση, απλή σοφία και ηθική βάση στην καθημερινότητά μας, για να αντεπεξέλθουμε στις συνέπειες.  Αυτό, πιστεύω, είναι το μεγάλο στοίχημα της βιωσιμότητας, εφαλτήριο από το οποίο μπορούμε να δούμε με αποχρώσεις αισιοδοξίας την επόμενη ημέρα. Με την ευρύτερη δυνατή κοινωνική συναίνεση, δικαιοσύνη και ισορροπία σε κάθε κοινότητα - από τις γειτονιές, μέχρι τις εθνικές και διεθνείς - ομοσπονδιακές οντότητες.

Η πανδημία μεταλλάσσεται, όπως και κάθε ιός. Επί θύραις, σε πολλά μέρη του πλανήτη, βρίσκεται το τέρας της πανδημίας της πείνας - το εγκυμονούν η φτώχεια και η βιοτική ανισότητα. Στην εταιρικά υπεύθυνη (τούτο σημαίνει: και κατά τη συνείδηση των ανθρώπων της Εταιρείας) INTERAMERICAN, το έχουμε προβλέψει και στον σχεδιασμό των δράσεων που αναλαμβάνουμε. Αποτελεί και δέσμευσή μας να συνεισφέρουμε, άλλωστε, κατ’ επιταγήν των Παγκόσμιων Στόχων του Ο.Η.Ε., τους οποίους έχουμε υιοθετήσει. Όπως προειδοποιούν τα Ηνωμένα Έθνη, ο κόσμος βρίσκεται στα πρόθυρα τεράστιας επισιτιστικής κρίσης: 250 εκατομμύρια άνθρωποι κινδυνεύουν να εξοντωθούν από τον «ιό» της πείνας.

Οι αλήθειες αναδύονται πιο δυναμικά μέσα από αντιθέσεις. Γι’ αυτό, επέλεξα δύο φωτογραφίες με τα σχετικά σχόλια (συνημμένως), ώστε να κραυγάσει η αλήθεια του διακυβεύματος για μια καλύτερη ζωή, που θα πρέπει να μας απασχολεί. Η προϋπόθεση; Άξιοι για καλύτερη ζωή είναι μόνον οι καλύτεροι άνθρωποι.Όπως θα λέγαμε και στα μαθηματικά, εδώ όλα ξεκινούν από αυτή την παραδοχή, που θα τη χαρακτηρίσω Αξίωμα και όχι Θεώρημα (αυτό μας λέει η Ιστορία Πολιτισμού του ανθρώπινου γένους). Ας το δούμε, τρόπον τινά, ως ηθική κανονιστική συμμόρφωση, στη βάση ενός δομημένου συστήματος Αξιών. Ακολουθούν, λοιπόν, δύο φυσικά βιώματα, μακράν της εικονικής πραγματικότητας προς την οποία κατατείνουμε όλο και περισσότερο.

Αλιεύω, από το παγκόσμιο κίνημα Avaaz, την πρώτη φωτογραφία-σχόλιο που τρυπάει την καρδιά: Στην Ινδία, μία πεινασμένη μητέρα με το μωρό στην αγκαλιά της ξεσπά σε κλάματα, περιμένοντας στην ουρά για ένα πιάτο φαγητού. Πριν καλά καλά έρθει η σειρά της, συνειδητοποιεί ότι δεν έχει μείνει ούτε ψίχουλο.

Ας προσέξουμε τη δεύτερη φωτογραφία: Στη Νάπολι της Ιταλίας, έχουν τοποθετήσει «καλάθια αλληλεγγύης» για όσους «δεν την παλεύουν» οικονομικά. Το σημείωμα λέει: «Δώσε, αν μπορείς. Πάρε, αν δεν μπορείς». Και δεν είναι μόνο στη Νάπολι, όπου υπάρχουν άνθρωποι που βοηθούν τους γείτονές τους ψωνίζοντας γι’ αυτούς ή προσφέροντας φαγητό, αλλά παντού: και στον τόπο μας.

Εμείς, τώρα: «η Εταιρεία είναι οι Άνθρωποί της» - αναφέρομαι στο δόγμα του ιδρυτή της που έγινε και δόγμα όλων μας, για να θυμίζει τί; ότι αυτή η Εταιρεία είναι βιώσιμη μέσα από τη συνέχειά της και δεν χρειάζεται να επανιδρυθεί, αρκεί να έχει μνήμη και κρίση - δηλαδή, εταιρική κουλτούρα που να περιέχει την ιστορικότητα και να την ενστερνίζονται οι εργαζόμενοί της. Εμείς, λοιπόν, κάναμε κατά το προηγούμενο διάστημα της υγειονομικής συγκυρίας αυτό που ο χαρακτήρας μας και η εταιρική συνείδηση μάς υπαγορεύουν. Βοηθήσαμε το Εθνικό Σύστημα Υγείας, την Παιδεία-Εκπαίδευση, την τοπική Κοινωνία και τους ευάλωτους Συνανθρώπους, άπορους και άστεγους που ζουν δύσκολα. Πόρτα πόρτα, χέρι χέρι, παρά τους περιορισμούς. Χρειάστηκε η ευαισθησία και ο αλτρουισμός των συναδέλφων της Βοήθειας. Φτιάξαμε και τα δικά μας «καλάθια αλληλεγγύης», όπως το κάνουμε από το 2012.

Και τώρα, συνεχίζουμε συμμετέχοντας στο «καλάθι αλληλεγγύης» που στήθηκε και φέτος στην Πάτρα - ένα τέτοιο καλάθι είναι και στο τοπικό Διοικητικό Γραφείο μας, για όλο τον Ιούνιο. Γιατί γράφονται όλα αυτά; Διότι μας ταιριάζει η δεύτερη εικόνα, από τη Νάπολι και όχι η πρώτη από την Ινδία. Διότι οφείλουμε να είμαστε σταθεροί στις Αξίες (όχι στους Τρόπους, επειδή οι τρόποι απλώς μοχλεύουν, η καινοτομία ως τρόπος -για παράδειγμα- δεν είναι εκ προοιμίου ούτε καλή ούτε κακή), φυσικά μη επιλήσμονες της ανεκτίμητης Κληρονομιάς του Πολιτισμού μας και ακόμη, συνεπείς στην Αποστολή μας, που δεν είναι απλά «ασφαλιστική».

Είχα σκοπό να (ξανα)γράψω για το μέλλον της Εργασίας, πάντοτε και σήμερα περισσότερο από ποτέ επίκαιρου θέματος, αλλά αυτές οι εικόνες είναι πριν και πάνω από την εργασία - παραπέμποντας βέβαια και στην εργασία, αφού η πείνα και η φτώχεια συντρέχουν με την ανεργία, την πυριτιδαποθήκη μιας τεράστιας απειλής για την κοινωνική ειρήνη και ευημερία. Αλλά για την έννοια της εργασίας, ως κορυφαίας κοινωνικής ευθύνης κάθε επιχείρησης που «είναι οι άνθρωποί της», σε άλλο κείμενο.

Γ.Ρ.

Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας

Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.