Του Φάνη Ζουρόπουλου


Θυμάμαι ότι εκτός από το ΚΚΕ και τις παραφυάδες του, μόνο ο Σπύρος Μαρκεζίνης από τους Έλληνες παλιούς πολιτικούς υποστήριζε φανατικά την Σοβιετική Ένωση και ήθελε ανοίγματα προς την ηγεσία της, τακτική που ακολούθησε και ο γιος του Βασίλης που εμφανίστηκε ένα διάστημα στην Ελλάδα, έγραψε κάποια βιβλία, αλλά στην συνέχεια εξαφανίστηκε πάλι στην Αγγλία, όπου έκανε καριέρα νομικού. Φιλορώσοι ήταν και πολλοί από κομματικές, επιχειρηματικές, εκκλησιαστικές και δημοσιογραφικές ελίτ, που είχαν συμφέροντα κυρίως οικονομικά. Μετά την εισβολή όμως στην Ουκρανία εμφανίστηκε ένα ποσοστό αρκετά υψηλό με φιλορωσικές διαθέσεις που δίνει... μάχη στο διαδίκτυο, αρκετά μάλιστα σκληρή, μαχητική και  πολλές φορές χυδαία. Ποιοι είναι αυτοί;...

ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΠΙΔΟΜΑΤΟΥΧΩΝ

Σε μια χώρα όπου 4 στους 10, προφανώς είναι ογκόλιθοι της σκέψης, άρα συμφωνούν με την αιτιολογία της εισβολής του Πούτιν στην Ουκρανία, ας μου εξηγήσουν γιατί διαφωνούν με την κατάληψη του ενός τρίτου της Κύπρου από τον Ετσεβίτ

Του Αθανάσιου Παπανδρόπουλου

Το περίμενα αλλά όχι σε τέτοιο ποσοστό. Είναι όντως εντυπωσιακό πάνω από τρεις Έλληνες στους δέκα να διεκδικούν πρωτεία και τιτανικής σκέψης, με αφήνει με ανοικτό το στόμα. Για φαντάσου, λέω, τι πρέπει να γνωρίζουν οι άνθρωποι αυτοί, ώστε να επικροτούν, αν δεν χειροκροτούν, τη ρωσική επίθεση – εισβολή στην Ουκρανία.


Σίγουρα θα έχουν καλές προσβάσεις στο Κρεμλίνο και θα έχουν εμπεδώσει ότι στις τελευταίες εκλογές τους οι Ουκρανοί σε ποσοστό πάνω από 70% εξέλεξαν ένα «ναζί» πρόεδρο. Δικαίως λοιπόν ο αρχιδημοκράτης πρόεδρος της Ρωσίας, καλά πληροφορημένος, ως πρώην αξιωματικός της KGB, στέλνει το στρατό του να «αποναζιστικοποιήσει» την Ουκρανία, πριν αυτή προλάβει να γίνει σύμμαχος του ΝΑΤΟ.


Σώτη Τριανταφύλλου - Βικιπαίδεια
Η άκρα δεξιά και η άκρα αριστερά ενθαρρύνουν λαϊκιστικά κινήματα εναντίον του «κεντρικού κράτους»

Της Σώτης Τριανταφύλλου


Λίγες εβδομάδες πριν από τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, η κυβέρνηση Μακρόν ανακοίνωσε ότι η αυτονομία της Κορσικής είναι «κάτι που μπορεί και πρέπει να συζητηθεί». Δηλαδή, δηλώνει έτοιμη να υποχωρήσει μπροστά στον εθνικισμό και το μίσος που εκδηλώνεται αυτές τις μέρες με εμπρησμούς και καταστροφές.

Από τη στιγμή που ο αυτονομιστής (και τρομοκράτης) Yvan Colonna έπεσε θύμα τζιχαντιστή τρομοκράτη στο κελί του, η Κορσική και ιδιαίτερα η Μπαστιά, η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη του νησιού, πήρε φωτιά. Αναρωτιέμαι αν ο Εμανουέλ Μακρόν σκέφτεται πράγματι να υπακούσει στο πνεύμα των βανδάλων και των κουκουλοφόρων που γράφουν στους τοίχους συνθήματα όπως «Οι Γάλλοι είναι κατώτερη φυλή» ή αν επιχειρεί έναν διπλωματικό ελιγμό. Όπως όλα τα αυτονομιστικά κινήματα στην Ευρώπη, το κορσικανό είναι ακροδεξιό· είναι ένδειξη επίμονης νησιωτικής οπισθοδρομικότητας.


Χρήστος Χωμενίδης κατά μετρίων | Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Του Χρήστου Χωμενίδη

Πώς θα βιώναμε τον πόλεμο στην Ουκρανία πριν από τριανταπέντε χρόνια;

Έως τα τέλη της δεκαετίας του 1980, η τηλεόραση και η ραδιοφωνία στην Ελλάδα τελούσαν υπό πλήρη κρατικό -διάβαζε κυβερνητικό- έλεγχο. Μοναδικές εναλλακτικές πηγές ενημέρωσης οι εφημερίδες και τα περιοδικά, για αυτό και πουλούσαν καθημερινά εκατοντάδες χιλιάδες φύλλα. Διαδίκτυο ασφαλώς δεν υπήρχε. Ούτε κινητή τηλεφωνία.

Κλιμάκωση εχθροπραξιών στην Ουκρανία

Του Κώστα Μποτόπουλου

Το φύλλο συκής που κάποιοι θα ήθελαν να προσφέρουν στη Ρωσία καταρρίπτεται μόλις αντιληφθούμε ότι η απόφαση για την εισβολή προετοιμαζόταν χρόνια, αν όχι από τότε που ανέβηκε στην εξουσία ο Πούτιν

Είναι μια δύσκολη, αλλά, κατά τη γνώμη μου, απαραίτητη δημοκρατική άσκηση: όσο κι αν το ένστικτό σου, τα αντανακλαστικά και τα διαβάσματά σου, η αίσθηση σου περί ορθού και λάθους σε οδηγούν σε μια κατεύθυνση, είναι χρήσιμο να δοκιμάζεις τις βεβαιότητές σου στο φως της «άλλης πλευράς». Ισχύει για όλα τα κρίσιμα ζητήματα, πόσο μάλλον για τα μείζονα, άρα θα πρέπει να εφαρμοστεί και για τον πόλεμο στην Ουκρανία.