Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Η “γαλάζια πατρίδα” των Τούρκων υλοποιείται, αργά αλλά σταθερά τόσο στη θάλασσα όσο και στον αέρα, στην περιοχή του Α. Αιγαίου, με τις συνεχείς ασκήσεις, που καταλαμβάνουν για πολλές ημέρες χώρους ανάμεσα σε Λήμνο, Λέσβο, Χίο, Σάμο και νοτιότερα.

Και δεν έφτανε μόνο αυτό. Τώρα προστέθηκε και η απευθείας παραβίαση του εθνικού εναέριου χώρου της Ελλάδας, με τις προκλητικότατες πτήσεις οπλισμένων τουρκικών μαχητικών πάνω από μεγάλα κατοικημένα νησιά, σε ολόκληρο το εύρος του Α. Αιγαίου, που αρχίζει από την Λήμνο και καταλήγει στη Ρόδο και το Καστελόριζο.

Δεν το κρύβουν άλλωστε. Ερντογάν και ο υπασπιστής του Ακάρ, το δηλώνουν ευθαρσώς σε όλους τους τόνους. Μας λένε με δηλώσεις τους, ότι οι δραστηριότητες τους έχουν επεκταθεί σε ευρύτερες περιοχές ενδιαφέροντος και επιρροής. Τι άλλο να μας πουν για να το καταλάβουμε. Ούτε κουτορνίθια να είμαστε.

Ευάγγελος Βενιζέλος | Ευάγγελος Βενιζέλος Βουλευτής ΠΑΣΟΚ Α΄… | Flickr

Άρθρο Ευάγγελου Βενιζέλου στο αφιέρωμα της εφ. ΤΑ ΝΕΑ στην εκδήλωση του Κύκλου Ιδεών & CEMES με θέμα: «Το Ουκρανικό Αυτοκέφαλο υπό το φως του πολέμου»*

Με αφορμή τη ρωσική επίθεση και τον πόλεμο στην Ουκρανία, τα επιχειρήματα που ακούσθηκαν το 2018-2019 σχετικά με τη χορήγηση της Αυτοκεφαλίας βγήκαν στην επιφάνεια. Κυρίως με το διάγγελμα του Βλαντιμίρ Πούτιν που συνιστούσε την αιτιολογία του πολέμου κατά τη ρωσική αντίληψη. Η αμφισβήτηση της εκκλησιαστικής ταυτότητας της Ουκρανίας συνδέεται με την αμφισβήτηση της εθνικής ταυτότητας, της εθνικής γλώσσας, της εθνικής κυριαρχίας. Η ρωσική πλευρά δεν αναγνωρίζει στην Ουκρανία τίποτα από αυτά. Η θεωρία της μειωμένης κυριαρχίας συνδέεται και με τη μη αναγνώριση μίας Αυτοκέφαλης Εκκλησίας, όπως συμβαίνει με όλες τις άλλες εθνικές Αυτοκέφαλες Εκκλησίες. Επιπλέον  τώρα έχουμε ένα γεγονός, το οποίο είναι συγκλονιστικό. Ο Πατριάρχης Μόσχας «ευλογεί» την επίθεση, δηλαδή προσφέρει μία «θεολογική» και εν πάση περιπτώσει εκκλησιαστική νομιμοποίηση σε έναν επιθετικό πόλεμο ο οποίος συνοδεύεται από πράξεις, οι οποίες ελέγχονται από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ως εγκλήματα πολέμου.

Οι μόνιμοι κομπάρσοι - Του Ηλία Καραβόλια | Verena

Του Ηλία Καραβόλια

«Η επιστήμη είναι ένα υπέροχο πράγμα, αν δεν χρειάζεται να βγάλεις το ψωμί σου από αυτήν» είπε ο Αλβέρτος Αϊνστάιν. Σαράντα πέντε χιλιάδες διδακτορικοί τίτλοι έχουν καταγραφεί στην Ελλάδα τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, δηλαδή κατά μέσο όρο εκπονούνται 1.500-2.000 κάθε χρόνο. Οπότε έχουμε 2.000 περίπου νέους εξειδικευμένους επιστήμονες να κυκλοφορούν ανάμεσά μας ετησίως(χωρίς αυτούς που έρχονται από ξένα πανεπιστήμια).

Διαβάζουμε λοιπόν σε report τράπεζας( Απρίλιος 2022) :


Κρίσιμα συμπεράσματα από το πεδίο των μαχών στην Ουκρανία
Πού υπερέχει η Ουκρανία, ποιον κανόνα ξέχασε η Μόσχα και η παγκόσμια πρωτοτυπία. Ποια είναι τώρα τα δεδομένα στα πολεμικά μέτωπα. Μια στρατηγική ανάλυση του υποστράτηγου Νίκου  Καρατουλιώτη

Εκ των μέχρι τούδε πεπραγμένων επί του πεδίου της μάχης, αβίαστα μπορούμε να προβούμε σε ουσιώδη συμπεράσματα μη επιδεχόμενα αμφισβήτησης, βάσει της κοινής λογικής αλλά και των βασικών αρχών διεξαγωγής ενός πολέμου με τους ισχύοντες κανόνες χρησιμοποίησης των εμπλεκόμενων δυνάμεων.

1. Οι εμπλεκόμενες δυνάμεις τακτικού στρατού ήταν αριθμητικά ισοδύναμες, περίπου 150.000, με σαφή υπεροχή των ουκρανικών δυνάμεων, εάν υπολογισθεί και η πολιτοφυλακή ενδεχομένως άνω των 200.000 χιλ. -που έχει μακρά παράδοση στην Ουκρανία, από τον Β' ΠΠ- καθώς και η μεγάλη προσέλευση Ουκρανών εθελοντών. Ο επιτιθέμενος (Ρωσία) δεν έλαβε υπόψη τον κανόνα ότι πρέπει να έχει υπεροχή 3 προς 1.



2. Εκ της μελέτης του χάρτη επιχειρήσεων, διαπιστώνουμε ότι ο επιτιθέμενος δημιούργησε πολλά μέτωπα και ενήργησε επί πολλών κατευθύνσεων, ως παρακάτω:


H Ελλάδα αλλάζει χέρια» και εξαιτίας της αθλιότητας της ελληνικής αστικής  τάξης Παπανδρόπουλος Tag - Κουρδιστό Πορτοκάλι
Η νίκη του Εμανουέλ Μακρόν δεν αίρει τα προβλήματα σε μια χώρα η οποία μοιάζει να δυσκολεύεται να καταλάβει σε ποιο κόσμο βρίσκεται. Τα αριστερά συνθήματα της Λεπέν και ο πραγματικός κίνδυνος.

Γράφει ο Αθανάσιος  Χ. Παπανδρόπουλος

Στη Γαλλία του νεοεκλεγέντος προέδρου Εμ. Μακρόν, το πρόβλημα δεν είναι τόσο ποιες πολιτικές θα ακολουθήσει, όσο αυτό της επιλογής με ποιους θα τις εφαρμόσει, πώς και για πόσο καιρό.

Παρά το εντυπωσιακό 58,4% ποσοστό της εκλογής του, ο Γάλλος πρόεδρος δεν είναι από τους δημοφιλέστερους που αναρριχήθηκαν στην εξουσία. Για πολλούς Γάλλους, ιδιαίτερα δε εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων, ο Εμ. Μακρόν φαντάζει ως ένα γνήσιο προϊόν της γαλλικής οικονομικής και τραπεζικής ελίτ, απόμακρο από τα «λαϊκά καθημερινά προβλήματα» και «αδιάβροχο» στα καίρια προβλήματα ασφάλειας και μετανάστευσης που ταλανίζουν, είναι αλήθεια, μια ζωτική μερίδα της γαλλικής κοινωνίας. Μια κοινωνία εξάλλου η οποία τα τελευταία 60 χρόνια έχει υποστεί σοβαρές δημογραφικές και πολιτιστικές μεταβολές, σήμερα δε είναι σοβαρότατα διαιρεμένη σε ακραίες πολιτικές τάσεις.