Του Πάσχου Μανδραβέλη
 Η αλήθεια είναι ότι σε ανύποπτο χρόνο η «Αυγή» είχε προειδοποιήσει για τη φιλοσοφία στελέχωσης του κράτους που θα ακολουθούσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Εγραφε: «Σε ό,τι αφορά δε τις διοικήσεις των δημόσιων οργανισμών και επιχειρήσεων υπάρχουν όχι απλώς ικανά στελέχη, αλλά και με δεδηλωμένη από τώρα θέληση να αναλάβουν τη διαχείριση ανθρώπων και πόρων. Στον τομέα αυτό, μάλιστα, παρατηρείται και μεγάλη κινητικότητα πρόθυμων τεχνοκρατών οι οποίοι είχαν θείο στη Μακρόνησο ή ξάδελφο στο Πολυτεχνείο» (Θανάσης Καρτερός, «Οι καταλληλότεροι του ΣΥΡΙΖΑ», Αυγή 16.3.2014). Συνεπώς με δεδομένο ότι ο κ. Στέλιος Παππάς ήταν στην κατάληψη του Πολυτεχνείου το 1973, μπορούμε να πούμε ότι πετύχαμε κελεπούρι. Αντί να βασιζόμαστε σε εκείνους που απλώς είχαν μπάρμπα στη Μακρόνησο, επιστρατεύσαμε τους ορίτζιναλ αγωνιστές.

Περισσότερα από δέκα είναι πλέον τα ενεργά μέτωπα φωτιάς στη Ζάκυνθο, που για τρίτη ημέρα βρίσκεται αντιμέτωπη με την πύρινη λαίλαπα, καθώς πριν λίγη ώρα μια νέα πυρκαγιά έκανε την εμφάνιση της, αυτή τη φορά σε δάσος στο χωριό Καλαμάκι. Στην φωτιά έχουν σπεύσει ισχυρές δυνάμεις της πυροσβεστικής υπηρεσίας Ζακύνθου.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Απολογητική απέναντι στο παρελθόν της, ενοχική καθότι νικήτρια του Εμφυλίου, η πολιτική Δεξιά απαξίωσε να ασχοληθεί με τον πνευματικό κόσμο. Δεν είχε το έμψυχο υλικό; Ενας από τους ισχυρότερους μύθους της μεταπολίτευσης είναι ότι δεν υπήρχαν «δεξιοί» διανοούμενοι ή εν πάση περιπτώσει διανοούμενοι που δεν ήσαν στρατευμένοι ή συνοδοιπόροι της Αριστεράς. «Δεν μπορεί, κι αυτός ο Σεφέρης αριστερός είναι για να τον μελοποίησε ο Θεοδωράκης». Απλώς όσοι δεν ήσαν αριστεροί δεν εμφανίζονταν στα μπαλκόνια ούτε υπέγραφαν διακηρύξεις υποστήριξης κομμάτων πριν από τις εκλογές. Ο Χατζιδάκις, αν και θαυμαστής και προσωπικός φίλος του Καραμανλή, συγκρούστηκε όσο κανένας άλλος με τη Νέα Δημοκρατία ως διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος. Ομως οι ευθύνες της μη αριστερής διανόησης για την επικυριαρχία της Αριστεράς στον πνευματικό κόσμο είναι μεγάλες.

Του Βασίλη Γεώργα
Σοβαρές διαφωνίες για την «επόμενη μέρα» μετά την τυπική λήξη του μνημονίου τον Αύγουστο του 2018 επικρατούν μεταξύ του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και του κορυφαίου υπουργού της κυβέρνησης Ευκλείδη Τσακαλώτου. Αιτία της διαφωνίας των δύο ανδρών είναι ότι ο Ευκλείδης Τσακαλώτος δεν συμμερίζεται την αισιοδοξία του επιτελείου του Αλέξη Τσίπρα ότι η Ελλάδα θα είναι σε θέση να βγει με «καθαρή έξοδο» στις αγορές το 2019 όπως έχει ήδη «προαναγγείλει» ο Πρωθυπουργός. Αντίθετα η άποψή του, όπως μεταφέρεται από πηγές που γνωρίζουν τις θέσεις που διατυπώνει στον Πρωθυπουργό, είναι ότι πιθανόν η Ελλάδα θα χρειαστεί και νέο Μνημόνιο με τη μορφή μιας αυστηρής πιστοληπτικής γραμμής (ECCL) από τον ESM η οποία  εκτιμάται ότι θα είναι τουλάχιστον διετούς διάρκειας ώστε να είναι ομαλότερος ο δρόμος απευθείας δανεισμού από τις αγορές ειδικά το 2019 που οι χρηματοδοτικές ανάγκες ξεπερνούν τα 15,5 δισ. ευρώ.

Του Αλέκου Παπαναστασίου

Πώς θα ήταν η χώρα χωρίς την παρέμβαση των «κακών» Ευρωπαίων; Με Θάνου και Στέλιο Παππά, με λατρεία για Μαδούρο και μίσος για τον Γεωργίου, η περίοδος «ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ενοχές» μετά την εκταμίευση της δόσης στις 10 Ιουλίου μάς δείχνει πώς θα ήταν η ζωή χωρίς «θεσμικά εμπόδια»

«H ύπαρξή τους σε σκοτάδια όλο πηχτότερα βουτά» θα έγραφε ίσως ο ποιητής για την περίοδο «ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ενοχές», για το κρεσέντο εθνολαϊκισμού που απολαμβάνουμε μετά το Eurogroup της 10ης Ιουλίου και την εκταμίευση της δόσης. «Επιτέλους να κυβερνήσουμε όπως ξέρουμε και μπορούμε». Αυτή είναι από την πλευρά τους η λογική.