Του Κώστα Γιαννακίδη
Είναι ευκαιρία μια και ξεμπερδέψαμε με τα αντιμνημονιακά ψεύδη, να τελειώνουμε και με τις ανοησίες για τη διεθνή θέση και τις συμμαχίες της χώρας. Τα πράγματα είναι απλά: σε αυτόν τον κόσμο είσαι είτε με τον Μαδούρο, είτε με τον Μακρόν

Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ προσήλθε στα Μνημόνια, αγοράσαμε αλήθεια, έστω και αν την πληρώσαμε παραπάνω από όσο άξιζε. Μας έφυγε ένα κατοστάρικο δισεκατομμύρια, αλλά, τουλάχιστον, τελειώσαμε με τα ψέματα.

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Την ώρα που η αριστεροακροδεξιά κυβέρνηση κοροϊδεύει εαυτούς και αλλήλους για τις «κοινωνικές ευαισθησίες» της, ιδιώτες μαικήνες σώζουν την δημόσια υγεία από το ναυάγιο

Από χρόνια τώρα η δημόσια υγεία στην χώρα μας υποφέρει, και μάλιστα πολύ σοβαρά. Ο κρατισμός, ο κομματισμός, η διαφθορά και οι ακραίες σπατάλες είναι τα μεγάλα προβλήματά της –τα οποία επιδεινώθηκαν, βέβαια, με αφορμή την οξεία κρίση χρέους και την κατάρρευση της ρευστότητας που αυτή προκάλεσε. Έτσι, σήμερα, όπως κατέγραψε ένα αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της εφημερίδας «Τα Νέα», η νοσοκομειακή περίθαλψη στην χώρα μας καταρρέει, παρά το γεγονός ότι οι δημόσιες δαπάνες κάθε άλλο παρά μειούμενες είναι. Ωστόσο, ένα σημαντικό μέρος τους πηγαίνει για διορισμούς «ημετέρων» παρά στην διατήρηση ενός υποφερτού επιπέδου δημόσιας υγείας και περίθαλψης.

 Του Αλέκου Παπαναστασίου
Λιγότερο κράτος και περισσότερη Ευρώπη είναι η συνταγή του γάλλου προέδρου. Λαϊκισμός, κρατισμός και δαιμονοποίηση της Ευρωπαϊκής Ενωσης με χορηγό τους ΑΝΕΛ είναι η απάντηση του Τσίπρα. Η συνέχεια επί ελληνικού εδάφους...

Η άρνηση του Μακρόν να επιθεωρήσει τις μάνικες της Πυροσβεστικής και το περίπτερο του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης στη ΔΕΘ συμμετέχοντας στο σόου του Αλέξη Τσίπρα λέγεται ότι δεν είναι το πρώτο «Οχι» που έχει πει στον Πρωθυπουργό.

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Κάποτε πιστεύαμε πως οι κακοχυμένοι συνταγματάρχες που μας κυβερνούσαν ήταν η εξαίρεση. Ηταν δύσκολο να ταυτιστείς με την κακογουστιά της «Πολεμικής Αρετής» ή τη σχιζοφρενική καθαρεύουσα του Παπαδόπουλου. Το πιστεύαμε ή μας άρεσε να το πιστεύουμε όλοι εμείς που μεγαλώναμε στα χρόνια της χούντας και για να πάρουμε ανάσα από τον κόσμο του καιρού μας ακούγαμε Stones και τρέχαμε στην προβολή του Woodstock για να φάμε καμιά σφαλιάρα απ’ την αστυνομία. Η σφαλιάρα ήταν η απόδειξη ότι δεν είμαστε σαν κι «αυτούς», έγινε τίτλος τιμής και όσοι την πήραν στα σοβαρά στελέχωσαν τα τμήματα των επιλέκτων της δημοκρατίας. Ωσπου η Ελλάδα βαπτίστηκε εν μια νυκτί σε ευρωπαϊκή χώρα και πιστέψαμε πως ο βάτραχος έγινε πρίγκιπας. Νομίζαμε πως είχαμε ξεμπερδέψει με τις σφαλιάρες, κυρίως όμως με τον επαρχιωτισμό της χώρας που νομίζει ότι είναι το κέντρο του κόσμου, διότι είναι αρκούντως αμόρφωτη ώστε να μη βλέπει πέρα απ’ την μύτη της.

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Πολύ θα το ήθελαν στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να είναι ο ΕΝΦΙΑ «περυσινά ξινά σταφύλια» (όπως είπε ο πρώην υφυπουργός Οικονομικών Τρύφων Αλεξιάδης), αλλά για όσους μπήκαν αυτές τις μέρες στο Taxis, βρήκαν και τα φετινά σταφύλια να είναι ξινά. Ειδικά εκείνοι που είχαν την αφέλεια να ψηφίσουν ένα από τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης επειδή ο φόρος ήταν «άδικος και παράλογος, που δεν διορθώνεται αλλά καταργείται» (Αλ. Τσίπρας 14.9.2014) ή «ο ΕΝΦΙΑ είναι ένας φόρος που οι Ελληνες δεν πρέπει να πληρώσουν» (Πάνος Καμμένος 21.9.2014).

Αν όμως εξαιρέσουμε τον ΕΝΦΙΑ, που τον υπενθυμίζουν τα «ραβασάκια» της εφορίας κάθε χρόνο, οι (κατά Αγγελο Στάγκο) συρανέλ βρίσκουν και κάνουν. Ποντάρουν στην ασθενή μνήμη των πολιτών και νιώθουν πως μπορούν να λένε ό,τι τους καπνίσει, βέβαιοι ότι έπειτα από λίγο καιρό, και παρά τον μεγάλο θόρυβο, θα ξεχαστεί.