Του Δημήτρη Καμπουράκη
Πρόκειται για παραπολιτική μπουρδολογία. Ουδέποτε μεταπολιτευτικά, η πορεία κυβερνήσεων και κομμάτων εξουσίας επηρεάστηκε καθοριστικά από τις ρητορικές ικανότητες των αρχηγών τους. Αλλα είναι τα σημαντικά. Και το έμαθαν από την καλή και από την ανάποδη όσοι προηγήθηκαν των σημερινών μονομάχων

 Την επομένη κάθε συζήτησης σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών, ακολουθούν οι βαθμολογήσεις: Ποιος νίκησε; Ο Τσίπρας ή ο Κυριάκος; Ποιος αποστόμωσε τον άλλον και πόσες φορές; Ο Αλέξης ή ο Μητσοτάκης; Μετά τις βαθμολογήσεις προχωρούμε στις «ποιοτικές» εκτιμήσεις: Ετοιμόλογος ο ένας, αιχμηρός ο άλλος, λαϊκιστής ο μεν, κυνικός ο δε, ευφραδής ο πρώτος, ουσιαστικός ο δεύτερος, κλπ. Στο τέλος φτάνουμε και στο ουσιώδες -δήθεν- συμπέρασμα: «Είναι πολύ λίγος ο Κυριάκος για να γκρεμίσει τον Τσίπρα» ή «λίγα είναι τα ψωμιά του Αλέξη, τον έχει πάρει αμπάριζα ο Μητσοτάκης».

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Η αλήθεια είναι πως η ανωνυμία επιτρέπει σε κάθε πικραμένο ή/και φαντασμένο να κάνει «οργανώσεις» που κανείς δεν γνωρίζει από πού κρατά η σκούφια τους και τι τελικώς θέλουν. Εχει γεμίσει ο τόπος από πρωτοβουλίες, επιτροπές και άλλα συναφή.

Του Θανάση Μαυρίδη

Όταν γίνονται αλλαγές στο επιτελείο ενός αρχηγού κόμματος, την επόμενη ημέρα τα κομματικά μέσα ενημέρωσης γράφουν κάτι σαν «νέα αρχή», «μεταγραφή σοκ θα καταπιεί αμάσητους τους αντιπάλους». Το «κακό» για τον Κυριάκο είναι ότι δεν έχει τέτοια μέσα. Το καλό είναι ότι αντιλαμβάνεται τι πρέπει να κάνει και το κάνει! Χτες ήταν το δίδυμο Σπυράκη – Ζούλα. Έχει κι άλλο!

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Τ​​ο Ελληνικό ξεκίνησε ως πρακτικό ζήτημα και κατέληξε ψυχικό σύμπλεγμα. Το μέγεθός του είναι τέτοιο που εντυπωσιάζει και τρομάζει. Θα μου πείτε και το μέγεθος των ολυμπιακών έργων μάς ξεπερνούσε. Ομως η Ελλάδα του 2004 ήταν άλλη απ’ την Ελλάδα του 2017. Τότε συμπεριφερθήκαμε σαν να είχαμε αποφασίσει εξ αρχής πως τα έργα θα περνούσαν χωρίς να μας αγγίξουν. Θα τα αφήναμε να σαπίσουν, όπως και τα αφήσαμε. Χρωστάμε βέβαια στην πίεσή τους το μετρό και το τραμ, που χωρίς τους Ολυμπιακούς ακόμη θα τα ψάχναμε. Ισως και μερικούς αυτοκινητοδρόμους. Η νοοτροπία της νεόπλουτης Ελλάδας του καιρού εκείνου είχε σταθερούς στόχους: «Δεν πειράζει αν χάλασε το καρμπιρατέρ. Ευκαιρία να αλλάξω αυτοκίνητο».

Του Γιώργου Καρελιά

Ο κ. Τσίπρας αναζητά άλλοθι για να αποδείξει την αριστεροσύνη του. Και η ΝΔ με τη στάση της σε ένα δευτερεύον νομοσχέδιο τού το προσφέρει. Οι κραυγές «είσθε άθεοι» μπορεί να ακούγονται ευχάριστα σε μερίδα οπαδών της ΝΔ, αλλά δεν προκαλούν καμιά ζημιά στον ΣΥΡΙΖΑ. Το αντίθετο!