Από το Βήμα της Αιγιάλειας

Χθες το βράδυ μην έχοντας διάθεση για τίποτα άρχισα να χαζεύω στη τηλεόραση διάφορα προγράμματα, το κουμπί του τηλεκοντρόλ σταμάτησε να παίζει μόλις έφθασε στη Χριστουγεννιάτικη ιστορία του Κάρολου Ντίκενς. Μια ιστορία που όσο την έβλεπα, τόσο μου θύμιζε την δική μας καθημερινότητα. Όλοι τελικά κρύβουμε στοιχεία του Σκρούτζ μέσα μας…   τη τσιγκουνιά σε  χρήματα αλλά και σε συναισθήματα, δυστροπίες, κακοτροπίες, νεύρα και άγχος να προλάβουμε το τρένο της καθημερινότητας. 


Γράφει ο Ανδρέας Πετρουλάκης

Ο κ. Τσίπρας είναι πολύ πιο εκτεθειμένος από τον κ. Μητσοτάκη. Είναι ο ίδιος, και όχι ο Αϊνστάιν ο πνευματικός πατέρας των ρήσεων «θρέφει καρπούς», «θέτω το χρέος επί τον Τύπον των Ηλων», «θέτεται στο τραπέζι», «παρακρατηθέντων συντάξεων» και «παρόντων συνθηκών». Και πολλών άλλων...


Γράφει ο Νίκος Κωνσταντάρας

Το επιχείρημα του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα συνεργαστεί «με όλους τους υπουργούς της Αυστρίας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, όπως συνεργάζομαι άλλωστε με τον ακροδεξιό κυβερνητικό εταίρο του κ. Τσίπρα» μπορεί να θεωρείται σπόντα εναντίον του Ελληνα πρωθυπουργού, ο οποίος καυχιέται για την προοδευτικότητά του και θέλει να ξεχνάει σε ποιο δεκανίκι βασίζεται. Εάν αυτός ήταν ο μοναδικός στόχος του προέδρου της Επιτροπής, τότε μικρό το κακό.


Γράφει ο Κώστας Γιαννακίδης

Ο πολίτης αντιλαμβάνεται ότι η κανονικότητα της χώρας μας είναι μία κλωτσοπατινάδα ανάμεσα σε θεσμούς, μηχανισμούς, φαμίλιες, μεγαλοκαρχαρίες και λαμόγια. Στο τέλος αυτός ο πολίτης θα θεωρήσει αναπόφευκτη και την τοποθέτηση βόμβας στο Εφετείο
 
Ας δεχτούν μία ένσταση οι δικαστές μας: η βόμβα στο Εφετείο θα είχε τοποθετηθεί ακόμα και αν κυβέρνηση και Δικαιοσύνη διατηρούσαν μία σχέση που αντιστοιχούσε σε κάθε λέξη του Συντάγματος.


Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Σε παλαιότερες εποχές υποψήφιοι για τη Φιλοσοφική Σχολή ήσαν συνήθως οι σπασίκλες, τα «φυτά». Ησαν όμως και όσοι μαθητές αγαπούσαν την ανάγνωση της λογοτεχνίας. Δεν ήσαν απαραιτήτως οι ευφυέστεροι ή οι πλέον επιτυχημένοι, ούτε η αναφορά στις παλαιότερες εποχές δηλοί νοσταλγία ή εξιδανίκευση ενός σχολείου που μπορεί να μην ήταν αποτελεσματικό, ήξερε όμως να διδάσκει πειθαρχία, κυρίως δε να στοχεύει στη δημιουργία καλλιεργημένων πολιτών. Αυτά όλα εννοείται θεωρούνται παρωχημένα και αντιμετωπίζονται ως συντρίμμια μιας συντηρητικής και καταπιεστικής αντίληψης για την εκπαίδευση. Δεν ξέρω αν υπάρχουν στοιχεία για όσους εισάγονται στις Φιλοσοφικές Σχολές, ποιο είναι το επίπεδο της γενικής τους καλλιέργειας και πόσο αυτή η καλλιέργεια ανταποκρίνεται στη βασική απαίτηση της επιστήμης τους, ή της τέχνης τους, στην επάρκεια της κατανόησης ενός κειμένου. Αν δηλαδή είναι αναγνώστες και όχι απλώς διεκπεραιωτές ενός σχολικού προγράμματος που απωθεί την ανάγνωση αντιμετωπίζοντάς την ως χάσιμο χρόνου. Θα μου πείτε ζούμε στην εποχή των smartphones, των tablets, στην εποχή όπου η σκέψη θεωρείται απαραίτητη μόνον για τη στοιχειώδη επικοινωνία, η δε γνώση συσσώρευση πληροφοριών – όσο πιο πρόσφατων, τόσο το καλύτερο.