Από το Βήμα της Αιγιάλειας

Χθες το βράδυ μην έχοντας διάθεση για τίποτα άρχισα να χαζεύω στη τηλεόραση διάφορα προγράμματα, το κουμπί του τηλεκοντρόλ σταμάτησε να παίζει μόλις έφθασε στη Χριστουγεννιάτικη ιστορία του Κάρολου Ντίκενς. Μια ιστορία που όσο την έβλεπα, τόσο μου θύμιζε την δική μας καθημερινότητα. Όλοι τελικά κρύβουμε στοιχεία του Σκρούτζ μέσα μας…   τη τσιγκουνιά σε  χρήματα αλλά και σε συναισθήματα, δυστροπίες, κακοτροπίες, νεύρα και άγχος να προλάβουμε το τρένο της καθημερινότητας. 

 

Ενώ σκεπτόμουν τα παραπάνω αρχίζουν οι διαφημίσεις, όπου έδειξαν για μια ακόμα φορά πως αυτές οι μέρες είναι συνυφασμένες με την κατανάλωση αγαθών χρήσιμων και άχρηστων.  Βλέποντας τις διαφημίσεις μου πέρασε αστραπιαία από το νου το φιλοδώρημα της κυβέρνησης στο λαό,  τώρα που η  Χώρα μας διανύει τη πιο δύσκολη περίοδο, το δυστύχημα είναι ότι ακόμα και τώρα    ο   καθένας ξεχωριστά  κοιτάει να   περνάει καλά, να εξοικονομεί χρήματα ακόμα και στη πλάτη των άλλων, νοιάζεται για την εξουσία , το «Εγώ» τίθεται πάνω από το «Εμείς» , κάπως έτσι χάνεται και γκρεμίζεται ο δρόμος της προόδου. Η εξουσία πολλές φορές ποντάρει πάνω στη φτώχεια και τον πόνο προκειμένου να εδραιωθεί, μη διστάζοντας να συνθλίψει   ακόμα και προσωπικότητες με σκοπό να επιβληθεί. Πάντως όπως και να έχει τα  Χριστούγεννα μόνο ψευδαίσθηση με σκοπό την κατανάλωση αγαθών δεν είναι… οπότε μήπως είναι καιρός να δούμε τη ζωή από άλλη οπτική πλευρά και όχι από εκείνη τη συμφεροντολογική ή την έντονα καταναλωτική;

Όπως και να έχει,  ανήκω σε εκείνους τους «ρομαντικούς» που θεωρούν πως  τα Χριστούγεννα είναι η ευκαιρία να αγκαλιάσουμε το παιδί που κρύβουμε στη ψυχή μας  και να αφουγκραστούμε τα θέλω του…  ας το αφήσουμε λοιπόν  έστω για λίγο να μας παρασύρει, να μας ξεγελάσει, να μας μαλακώσει   αντιστρέφοντας την ιστορία του μαγικού αυλού σαν υπνωτισμένοι να ακολουθήσουμε την γλυκιά μελωδία των Χριστουγέννων να απολαύσουμε τα τρίγωνα κάλαντα, την Άγια νύχτα, το Έλατο, τον Άγιο Βασίλη… έστω για κάποιες στιγμές αξίζει τον κόπο, ας ανοίξουμε την πόρτα μας στα παιδιά που θα έρθουν να μας πουν τα κάλαντα και πέρα από το φιλοδώρημα ας τους προσφέρουμε το πιο όμορφο χαμόγελο που διαθέτουμε.

Άλλωστε ο Σκρούτζ άλλαξε τρόπο σκέψης και δράσης… Καιρός είναι και εμείς να ακούσουμε τη φωνή της ψυχή μας και να πορευτούμε με εκείνη … Το παιδί που κουβαλάμε μέσα μας ξέρει καλύτερα το δρόμο της ευτυχίας, αν και του αρέσουν τα παραμύθια δεν παραμυθιάζεται εύκολα, σε αντίθεση με τον βλοσυρό ενήλικα που αρέσκεται  να ακολουθεί τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.

Καλά Χριστούγεννα !!!

Author: Το Βήμα της Αιγιάλειας

Ανεξάρτητη eφημεριδα άποψης.