Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

​​​«Η αρπαγή των Σαβίνων γυναικών» του Νικολά Πουσέν αναπαριστά ένα επεισόδιο της ιστορίας της Ρώμης. Οπως λέει ο Τίτος Λίβιος, η πρώτη γενιά των Ρωμαίων έπασχε από γυναικοπενία. Ως εκ τούτου, αποφάσισαν να αποκτήσουν όσες τους χρειάζονταν ή τους γυάλιζαν και επετέθησαν στους γείτονές τους για να τις κατασχέσουν. Ο πίνακας είναι μεγάλων διαστάσεων και βρίσκεται στο Λούβρο.


Γράφει ο  Γιώργος Καρελιάς

Η διακυβέρνηση Καραμανλή έσπρωξε την οικονομία στη χρεοκοπία, η οποία έσκασε στα χέρια της κυβέρνησης Παπανδρέου. Εκτοτε ο πρώην πρωθυπουργός σιωπά αιδημόνως και αναθέτει την υπεράσπισή του σε τρίτους. Ομως, τα γεγονότα και τα στοιχεία είναι συντριπτικά. Εναντίον του

Η ενασχόληση με το παρελθόν είναι τις περισσότερες φορές αντιπαραγωγική, για να μην πούμε επιζήμια. Πόσο μάλλον όταν αυτό το παρελθόν είναι σχετικά πρόσφατο και μπορεί να αναζωπυρώσει αχρείαστες αντιπαραθέσεις.

 

Του Κωνσταντινου Γατσιου

 Επισυνάπτουμε προς δημοσίευση,αποσπασματα της δήλωσης του πρωην πρυτανη του Οικονομικου Πανεπιστημιου Αθηνων, καθηγητη Οικονομιας κ. Κωνσταντίνου Γάτσιου, με αφορμή το πρόσφατα δημοσιοποιηθέν έγγραφο της ΤτΕ σχετικά με τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό της χώρας το 2009.



Του Κωστα Νεοφωτιστου

Η συγκυρια των τελευταιων ημερων ηταν απροσδοκητα και προκλητικα ευνοϊκη. Τα τελευταια χρονια, δεν θυμαμαι ποτε αλλοτε να υπηρξε τετοιος συγχρονισμος γεγονοτων που να ξεκαθαριζε το τοπιο με τοσο αποκαλυπτικο τροπο. Αναφερομαι, φυσικα, σε αποσπασματα των λογων που ακουστηκαν στη Βουλη απο τους κκ Χουλαρακη και Τσακαλωτο, καθως και στις ερμηνειες και εξηγησεις του κ. Λιαργκοβα, που συνοδευαν την τελευταια εκθεση της Επιτροπης Οικονομικων. Σημειωτεον οτι κανεις τους δεν μπορει να κριθει ως αντιπολιτευομενος την κυβερνηση ή ως υπηρετης ‘’ξενων συμφεροντων’’.


Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Οι χρόνιες διαρθρωτικές ανεπάρκειες του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, και κυρίως της εξωστρέφειάς του, απαιτούν νέες αντιλήψεις σε όλα τα επίπεδα της παραγωγικής και εμπορικής διαδικασίας

Οι επενδύσεις και η ανάπτυξη, που κάποιοι εσχάτως ανακάλυψαν, ως απαραίτητα συστατικά ποιοτικής και ποσοτικής ανάπτυξης μίας οικονομίας, δεν είναι γλειφιτζούρια προς τέρψιν ιθαγενών που θέλουν να ακούσουν τον καλό λόγο. Τόσον οι επενδύσεις όσο και η ανάπτυξη που προκύπτει από αυτές απαιτούν συγκεκριμένα ευνοϊκά θεσμικά, οργανωτικά και αντιληπτικά πλαίσια τα οποία στην Ελλάδα είναι σχεδόν άγνωστα. Γι’ αυτό και η περίφημη στροφή του παραγωγικού προτύπου προς την εξωστρέφεια είναι εξαιρετικά δύσκολη. Κατά κύριο δε λόγο απαιτεί μία ριζική πνευματική ανατροπή, η οποία, υπό τις σημερινές συνθήκες, είναι εξόχως προβληματική.