Γράφει ο  Νίκος Μαραντζίδης

Λίγους μήνες μετά τις ελπιδοφόρες εκλογές, η Κεντροαριστερά βρίσκεται σε στασιμότητα ή σε πτωτική πορεία. Δεν είναι μόνο οι δημοσκοπήσεις που το αποτυπώνουν. Είναι γενικότερα η περιθωριακή θέση που έχει στη διαμόρφωση της πολιτικής ατζέντας και το αναιμικό αποτύπωμα του ΚΙΝΑΛ στις πολιτικές εξελίξεις

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως η μεγάλη συμμετοχή στις διαδικασίες εκλογής προέδρου του νέου φορέα της Κεντροαριστεράς τον περασμένο Νοέμβριο έδωσε  όχι μόνο το φιλί της ζωής στην Κεντροαριστερά αλλά επιπλέον αποτέλεσε μια εξαιρετική βάση εκκίνησης για τις φιλοδοξίες του νέου κόμματος. Αυτή η δυναμική αποτυπώθηκε εξάλλου στις πρώτες δημοσκοπήσεις μετά την εκλογή της Φώφης Γεννηματά.



ΓΡΑΦΕΙ Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΑΝΟΣ*

Την περασμένη Δευτέρα 5 Μαρτίου, κηδεύτηκε ένας πραγματικός ευπατρίδης, ο Μαρίνος Γερουλάνος. Ο παππούς του, και αυτός Μαρίνος Γερουλάνος, ήταν από τους σημαντικότερους Ελληνες χειρουργούς του 20ού αιώνα.

Ως νέος υφυπουργός Δημοσίων Εργων συνεργάστηκα ποικιλοτρόπως με τον Μαρίνο Γερουλάνο, γενικό διευθυντή Περιβάλλοντος και Χωροταξίας του υπουργείου Συντονισμού. Η κατάληξη της συνεργασίας υπήρξε η δημιουργία του υπουργείου Περιβάλλοντος (ΥΧΟΠ). Νομικός συνεργάτης του Γερουλάνου ήταν ο Προκόπης Παυλόπουλος. Νεότατος, κάτω των 30, απίστευτα δραστήριος, γρήγορος και εξυπηρετικός. Θυμάμαι τις μέρες εκείνες με νοσταλγία. Κυριαρχούσε ένα πνεύμα δημιουργίας και αναζήτησης. Η διοίκηση που ασκούσε ο Γερουλάνος ήταν ό,τι πιο έντιμο, σύγχρονο και αξιοκρατικό θα ήθελε κανείς. Το μέλλον φάνταζε ανοικτό και ελπιδοφόρο.



ΓΡΑΦΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΡΕΒΕΛΑΚΗΣ

Γίνεται σταδιακά συνείδηση ότι το επικείμενο κύριο διακύβευμα της Ελλάδας δεν θα είναι το οικονομικό πρόβλημα, αλλά ο εκ Τουρκίας κίνδυνος.

Οι συνταρακτικές αλλαγές των τελευταίων ετώνέχουν αχρηστεύσει τημέχρι πρότινος εμπειρία από τη σχέση μας με τη γείτονα. Υπάρχουν,βέβαια,εξελίξεις ευνοϊκές για τα ελληνικά συμφέροντα. Επί παραδείγματι, ηιστορική στρατηγική σχέση Τουρκίας-Ισραήλ ανετράπη εν μία νυκτί, με αποτέλεσμα το Ισραήλ να στραφεί προς την Ελλάδα και την Κύπρο. Εντούτοις, η συνολική εικόνα παραμένει ανησυχητική.



Του Ravi Shankar Chaturvedi

Δεν είναι πια λίγες οι χώρες που προσπαθούν να φθάσουν στην ψηφιακή νιρβάνα, γιατί αυτό επιβάλλουν οι καιροί

Πέρα από τα διάφορα άρθρα, ρεπορτάζ και χρονογραφήματα για την χρηματοπιστωτική κρίση, τις νέες ανισότητες και την παγκοσμιοποίηση, υπάρχει ένα φαινόμενο για το οποίο δεν γίνεται πολύς λόγος. Πρόκειται για την συναρπαστική επανάσταση που γίνεται στον τομέα του οικονομικού μετασχηματισμού του πλούτου.



Γράφει ο  Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Δημογραφική γήρανση, αναξιοκρατία και οργανωμένη παραπληροφόρηση οδηγούν την χώρα σε μονοπάτια αβεβαιότητας, αν όχι πλήρους κατάρρευσής της

Η ανομία οργιάζει. Η βία προσλαμβάνει πλέον ασύδοτες και άρα επικίνδυνες διαστάσεις. Ο μεγάλος μας γείτονας παίζει επικίνδυνα παιχνίδια και η Ελλάδα φαίνεται να μην πολυκαταλαβαίνει τί τής συνέβη –και, κυρίως, γιατί. Η βασική αιτία ωστόσο της χρεοκοπίας της είναι ορατή και γίνεται καθημερινά επαχθέστερη. Πιθανότατα δε το κόστος της να αποβεί μοιραίο για την χώρα και ό,τι θα έχει απομείνει σε αυτήν μετά από 50 χρόνια.