Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Πριν 285 χρόνια ο Τζόναθαν Σουΐφτ παρουσίαζε αδρά ένα φαινόμενο που σήμερα προσλαμβάνει κατακλυσμιαίες διαστάσεις

Το βρήκα μάλλον τυχαία, σε ένα συμπαθητικό βιβλιοπωλείο στο Νέο Ψυχικό. Είναι ένα πολύ καλά επιμελημένο βιβλίο 70 σελίδων που φέρει τον τίτλο Η Τέχνη της Πολιτικής Ψευδολογίας (εκδόσεις Άγρα) και την υπογραφή του Jonathan Swift (1667-1765), Αγγλο-Ιρλανδού συγγραφέα, δοκιμιογράφου και σατιρικού σχολιαστή, γνωστού κυρίως από τα Ταξείδια του Γκιούλιβερ. Σε κείμενο που τού αποδίδεται, με έτος συγγραφής το 1733, το οποίο σχολιάζει εισαγωγικά ο καθηγητής Jean-Jacques Courtine, ο Swift πραγματεύεται σε δύο τόμους την πολιτική ψευδολογία –στην οποία σπεύδουμε να υπογραμμίσουμε ότι δεν αποδίδει μόνον αρνητικές συνέπειες. Αυτός είναι και ο λόγος που τον οδηγεί να διατυπώνει συμβουλές για το πώς πρέπει να λέγεται το ψέμμα και ποια χρειάζεται να είναι η σύνθεσή του ώστε …να πείθει!



Γράφει ο Νίκος Μαραντζίδης

Το πολιτικό σύστημα πρέπει να προχωρήσει άμεσα στην απαγόρευση λειτουργίας της ακροδεξιάς οργάνωσης, στοχεύοντας στην αναβάθμιση της ποιότητας της Δημοκρατίας μας
 
Πριν από λίγες μέρες οι κραυγές του εκπροσώπου της Χρυσής Αυγής από το βήμα της Βουλής, για τους «προδότες πολιτικούς», και ο διαπληκτισμός που επακολούθησε, όπως και μερικά ακόμη γεγονότα βίας με συμμετέχοντες χρυσαυγίτες, απ’ ό,τι αναφέρει ο Τύπος, ήρθαν να μας θυμίσουν ξανά το εξτρεμιστικό και αυταρχικό πυρήνα αυτής της οργάνωσης και ταυτόχρονα να επαναφέρουν στο προσκήνιο τη συζήτηση για την αντιμετώπιση της εξτρεμιστικής άκρας Δεξιάς στην Ελλάδα. Πέρασαν πέντε περίπου χρόνια από τον Αύγουστο του 2013, όταν δημοσιεύτηκε στο Protagon το άρθρο μου, με τον σαφή για τις προθέσεις του, τίτλο «Διαλύστε τη Χρυσή Αυγή». Τότε ακόμη δεν είχαν αρχίσει οι δικαστικές διώξεις των ηγετικών στελεχών της οργάνωσης. Μάλιστα κάποιοι είχαν θεωρήσει το παραπάνω κείμενο ως προοίμιο για το τι ακολούθησε λίγο καιρό αργότερα.

 

Γράφει ο  Ανδρέας Πετρουλάκης
Διάφοροι βουλευτές βγαίνουν στα κανάλια για να πετάξουν τη λαϊκίστικη, ρατσιστική, σεξιστική, αντιευρωπαϊκή, μισαλλόδοξη παρόλα τους και αφού εισπραχθεί από το υπαρκτό ακροατήριό της, μετά δεν έχουν κανένα πρόβλημα στις αναξιοπρεπείς ανασκευές και στα αντιφατικά αλαμπουρνέζικα

Δεν είναι λάθος να υποθέσουμε ότι στη χώρα που η Χρυσή Αυγή έχει ακουμπήσει διψήφιο ποσοστό, που ένα 27% πιστεύει ότι μας ψεκάζουν και η πλειοψηφία θεωρεί ότι η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ωφέλησε τους Ευρωπαίους και όχι εμάς, θα υπάρχει και μια αξιοσέβαστη μερίδα πολιτών που θα συμφωνεί με τον κ. Κατσίκη.

 


Των Δημ. Ν. Τσαϊλά και Αλέξανδρου Δρίβα*

Το συμπέρασμα του Παναγιώτη Κονδύλη σχετικά με έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο, το οποίο έχει επανέλθει τον τελευταίο καιρό σε διαβούλευση όλο και συχνότερα, είναι ότι η Ελλάδα (εφόσον μάλιστα ο επιτιθέμενος με την ιστορική και την πολιτική έννοια δεν μπορεί να είναι άλλος από την ολοένα και πιο δυνατή Τουρκία) θα έπρεπε να καταφέρει το πρώτο (μαζικό) πλήγμα, αιφνιδιάζοντας τον εχθρό.

Η απόφαση να επιτεθούμε στο εχθρικό έδαφος είναι μια από τις πιο δύσκολες αποφάσεις που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας Έλληνας ηγέτης, καθώς υπάρχουν κρίσιμα επιχειρήματα κατά της απόφασης για μια πρώτη αιφνιδιαστική επίθεση στην εχθρική χώρα. Ας τα εξετάσουμε ένα προς ένα:



Το λεμόνι θεωρείται ένα χρήσιμο πολυεργαλείο γιατί εκτός από πλούσια πηγή θρεπτικών συστατικών για τον ανθρώπινο οργανισμό και τη θωράκιση της υγειας μας , είναι επίσης  πολύτιμος σύμμαχος της ομορφιάς και της καθαριότητας.

Αλήθεια, έχετε αναρωτηθεί πόσα πράγματα μπορούμε να κάνουμε με το λεμόνι;