lykavitos.gr

 

Ένα από τα σοβαρά μειονεκτήματα της σοσιαλδημοκρατίας, στο ιδεολογικό κυρίως επίπεδο, είναι η αδυναμία της να καταλάβει από ποιο σημείο και μετά οι αναδιανεμητικές πολιτικές που εφαρμόζει γίνονται αντιπαραγωγικές και τελικά αντικοινωνικές. Στο πλαίσιο αυτό, όχι λίγες φορές, η σοσιαλδημοκρατία δαιμονοποιεί τις αγορές και το βάρος τους στην άσκηση οικονομικής πολιτικής όταν η τελευταία είναι το προϊόν της αποκαλούμενης «υπεροχής της πολιτικής».

Γιάννης Δραγασάκης – News.gr

του Γιάννη Δραγασάκη*

Τα δελτία θυέλλης διαδέχονται το ένα το άλλο σε καθημερινή βάση. Οι επίδοξοι προφήτες του καιρού μας δεν μπορούν να καταλήξουν αν αυτό που έρχεται θα πρέπει να ονομαστεί τέλεια καταιγίδα ή τέλειος τυφώνας. Όμως, το θέμα δεν είναι να προβλέψουμε «αυτό που έρχεται» αλλά να κατανοήσουμε αυτό που ήδη ζούμε. Ο πόλεμος στην Ουκρανία αλλάζει τον κόσμο προς το χειρότερο. Η παγκόσμια φτώχεια αναζωπυρώνεται. Η επαπειλούμενη επισιτιστική κρίση και οι οικολογικές καταστροφές προετοιμάζουν νέες μεταναστευτικές ροές. Η ακρίβεια πλήττει τα εισοδήματα και αποδιοργανώνει τις οικονομίες, αλλά αυτό που έρχεται μπορεί να μην είναι η αποκλιμάκωση, αλλά η επιδείνωση, γιατί η άνοδος των επιτοκίων δεν θα θεραπεύσει την ενεργειακή ακρίβεια που τροφοδοτεί το πληθωρισμό. Έτσι η Παγκόσμια Τράπεζα προσθέτει σε αυτό που έρχεται και τον αυξημένο κίνδυνο στασιμοπληθωρισμού, τη συνύπαρξη δηλαδή ακρίβειας και ανεργίας, ό,τι χειρότερο για τον κόσμο της εργασίας και τις κοινωνίες συνολικά. Στο μεταξύ η πανδημία παραμένει ενεργή και κανείς δεν αποκλείει νέες εξάρσεις ή νέες πανδημίες. Όλα αυτά περιπλέκονται με τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, οι επιπτώσεις της οποίας προσθέτουν στη μακρά λίστα «αυτού που έρχεται» νέα δεινά, άλλα προβλέψιμα και άλλα έξω από το γνωστικό μας πεδίο. Αυτό που ζούμε λοιπόν, όπως κι αν ονομαστεί, είναι μια πολλαπλή δομική κρίση μακράς διάρκειας, μια συρροή αλληλεξαρτώμενων και αλληλοτροφοδοτούμενων επισφαλειών, οικονομικών, γεωπολιτικών, και υπαρξιακών, για να χρησιμοποιήσω έναν άλλον όρο από μια συζήτηση που διεξάγεται στο πλαίσιο του ΔΝΤ (Confronting a perfect long storm, στο imf.org).


Εξοδος από την ενισχυμένη εποπτεία: Η ευκαιρία και ο κίνδυνος - Ειδήσεις -  νέα - Το Βήμα Online
του Χρήστου Δόγα

Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς επόπτες; Επί 12 έτη αποτελούσαν «μια κάποια λύση». Η επώδυνη συνταγή για τη θεραπεία της ελληνικής οικονομίας ήταν δική τους. Οι ίδιοι επέβλεπαν σχολαστικά και την εφαρμογή της. Ο «ασθενής» έπρεπε απλώς να εκτελεί τις εντολές, αφού ο ίδιος δεν εμφάνισε ποτέ μια δική του, πειστική συνταγή.

Πλέον, με την έξοδο από την ενισχυμένη εποπτεία, η Ελλάδα παύει να αποτελεί εξαίρεση.

Ανακτά τη χαμένη (εξαιτίας δικών της λαθών) ελευθερία και υπόκειται στους ίδιους ελέγχους και περιορισμούς που ισχύουν για όλα τα μέλη της ευρωζώνης.


Πώς να αξιοποιήσετε το άγχος σας - PsychologyNow.gr
της Μαρίας Λασσιθιωτάκη


 Η άποψη ότι «τα χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία» ήταν πάντα πολύ δημοφιλής, όσο και αμφισβητήσιμη. Οι θρησκευτικές παραβολές του «άφρονα πλούσιου και του φτωχού Λάζαρου» όπως και τα παραδείγματα πλούσιων αλλά δυστυχισμένων ανθρώπων που τους χτύπησε αλύπητα η μοίρα με αρρώστιες και κάθε είδους απώλειες, προκαλούσαν παρηγοριά στους φτωχούς και… ειρωνεία στους πλούσιους.Οι σύγχρονες κοινωνικές έρευνες δέχονται εν μέρει αυτό τον συλλογισμό: τα συμπεράσματά τους δείχνουν ότι τόσο τα πολλά όσο και τα ελάχιστα χρήματα δεν εξαφανίζουν τα βάσανα της ζωής και δεν οδηγούν στην ευτυχία. Τόσο ο πλούτος όσο και η φτώχεια αυξάνουν τα βάσανα του μυαλού, τον φόβο και την ανασφάλεια, οδηγώντας σε αυξημένα επίπεδα άγχους, αίσθηση κινδύνου, απειλής και καταπίεσης.

ΠΑΡΑΙΤΗΜΕΝΟΙ» ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΝΩΘΕΙΤΕ!... Του Θανάση Φροντιστή

Του Θανάση Φροντιστή*
     
Στο λεξικό της απασχόλησης  συναντάμε λέξεις όπως «εργαζόμενος», «άνεργος», «απασχολούμενος», κ.α., σπανίως όμως συναντάμε τη λέξη «παραιτημένος», μια σημαντική και μάλιστα σημαδιακή λέξη που σηματοδοτεί την εποχή της πανδημίας και μετά, όταν ανακάλυψαν στις ΗΠΑ, αλλά και σε άλλες χώρες, ότι αρκετά εκατομμύρια απασχολούμενοι πριν την πανδημία αρνήθηκαν να επιστρέψουν στην εργασία τους. Μια εντελώς καινοφανής κατάσταση, που παρατηρήθηκε ιδιαίτερα στους κλάδους του τουρισμού και της εστίασης, αλλά όχι μόνο. Όταν έγιναν σχετικές έρευνες του φαινομένου αυτού προέκυψαν οι λόγοι που το υπαγόρευσαν, όπως οι εξαιρετικά χαμηλές αμοιβές, τα εξαντλητικά ωράρια χωρίς πληρωμή των υπερωριών, οι απαράδεκτες συνθήκες εργασίας, η απαξίωση των εργαζομένων, η έλλειψη κάποιας προοπτικής, κ.α. Η εργοδοσία, μη αναμένοντας ασφαλώς την εξέλιξη αυτή, κατελήφθη εξ απροόπτου και επεξεργάζεται σχέδια αντιμετώπισής της. Στην Ελλάδα, αυτή τη στιγμή, μάλιστα στην αρχή της τουριστικής σαιζόν, εκτιμάται ότι υπάρχουν 50 000 κενές θέσεις εργασίας στον τουρισμό και την εστίαση, που αντιστοιχούν σε ανάλογους «παραιτημένους», δηλ. ανθρώπους που αρνούνται να δουλέψουν με τις αμοιβές και τις συνθήκες υπό τις οποίες προσφέρονται αυτές οι θέσεις απασχόλησης.