in.gr

Όργιο χιλιάδων προσλήψεων από το παράθυρο στο Δημόσιο με την υπογραφή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δείχνει η εκρηκτική αύξηση κατά 2 δισ. ευρώ του κόστους μισθοδοσίας την περίοδο 2015 – 2019.



Το πρόβλημα της χώραςδεν είναι το πότε θα γίνουν εκλογές, αλλα αν θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια της στη διάρκεια τού 21ου αιώνα, προσφεροντας ελπίδα καί προκοπή στό πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό της

Του Νικου Καραγεωργιου{*}

   
Από 11 εκατομμύρια που είναι οι κάτοικοι της χώρας μας σήμερα, σε μία εικοσαετία δεν θα ξεπερνούν τα 9 εκατομμύρια. Στην ίδια περίοδο, αν η Ελλάδα δεν μπει σε φάση αναπτύξεως και αναδιοργανώσεως της οικονομίας της, το επιστημονικό της δυναμικό θα είναι είδος υπό εξαφάνιση. Ακόμα χειρότερα, χωρίς ανάπτυξη και με λειψό επιστημονικό δυναμικό, η Ελλάδα θα είναι αμυντικά ευάλωτη, με προβληματικό τομέα δημόσιας υγείας και σαθρό εκπαιδευτικό σύστημα.


Του  ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΔΑΒΒΕΤΑ

Ζούμε τα τελευταία χρόνια σε ένα κλίμα έντεχνου τρόμου. Στο όνομα των ατομικών δικαιωμάτων γίνεται ευθεία επίθεση εναντίον παραδοσιακών ή πατριωτικών αξιών. Εναντίον της θρησκείας ή άλλων πολιτισμικών δεδομένων, τα οποία χαρακτηρίζονται “αντιδραστικά”!
Ατομικά δικαιώματα ως ιδεολογία



Γράφει ο Γιώργος Παπαχρήστος

Εμείς οι παλαιότεροι μεγαλώσαμε με το «Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι» και το «Εξω οι βάσεις του θανάτου». Κι ύστερα στη δεκαετία του "80, παρακολουθήσαμε την τεράστια προσπάθεια του Ανδρέα του Αείμνηστου (μεγάλη η χάρη Του) να κλείσει τις «βάσεις του θανάτου» και εν πολλοίς κατάφερε να κλείσει αρκετές – όχι όλες. Και ήταν αυτό (ότι δεν τις έκλεισε όλες, με τη μία…) που του κοπάναγε κάθε τόσο η Αριστερά η ορθόδοξη (το ΚΚΕ δηλαδή) αλλά και η φολκλόρ (Συνασπισμός και τα λιμά του), διότι αυτοί ήταν πάντα τού «όλα ή τίποτα». Αλλά όταν έγιναν κυβέρνηση έστω για ένα φεγγάρι (το "89, στην κυβέρνηση Τζαννετάκη) ούτε που διανοήθηκαν να τις αγγίξουν τις αμερικανικές βάσεις. Σαν να μην υπήρχαν. Είχαν άλλες προτεραιότητες βλέπεις – να χώσουν μέσα τον Ανδρέα και να αποδεκατίσουν το ΠΑΣΟΚ.



Γράφει ο Διονύσης Γουσέτης

Τις προάλλες χρειάστηκε να κάνω τραπέζι σε κάποιους. Όταν πήγα να πληρώσω, ο ταβερνιάρης μου δείχνει ένα λογαριασμό 117 ευρώ και μουψιθυρίζει: «Αν πληρώσεις με μαύρα ο λογαριασμός κατεβαίνει στα 80 ευρώ». Ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει ότι το κράτος είναι αμείλικτο στο να μαζέψει αυτά που του χρειάζονται για την πολιτική του. Τα χρήματα που ο ταβερνιάρης του κλέβει θα τα εισπράξει από τους άλλους αλλά και από τον ίδιο με νέους φόρους ή άλλους τρόπους.