Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Το ότι στην Ευρώπη υπάρχει θέμα πολιτικής κόπωσης του κοινού, είναι κάτι που το βλέπει κανείς τα τελευταία χρόνια τόσο στις διάφορες εθνικές εκλογικές αναμετρήσεις, όσο και σε επιμέρους. τοπικές εκλογές. Προφανώς δε, η κόπωση αυτή θα φανεί και στα αποτελέσματα των προσεχών ευρωεκλογών, όπου οι δύο μεγάλες ευρωπαϊκές πολιτικές οικογένειες, ενδέχεται για πρώτη φορά μετά το 1979 να μην συγκεντρώσουν το 50% των ψήφων, έναντι του 76% που είχαν πετύχει στις πρώτες ευρωεκλογές του 1979, για να σταθεροποιηθούν στη συνέχεια σε ποσοστό κοντά το 60%.



Της Gillian Tett

Στο 1,43 δισ. δολάρια ημερησίως έχει φτάσει το κόστος εξυπηρέτησης! Οι μεγάλες περικοπές φόρων και οι προβολές που δημιουργούν τρόμο στους επενδυτές. Το μειονέκτημα της βραχυπρόθεσμης ωρίμανσης και η ανάγκη συνεργασίας του Τραμπ με τους Δημοκρατικούς

Τον περασμένο μήνα καθώς οι Ενδιάμεσες Εκλογές πλησίαζαν, οι αναλυτές της Deutsche Bank δημοσιοποίησαν έναν υπολογισμό που θα έπρεπε να ταράξει τους αμερικανούς ψηφοφόρους. Δείχνει ότι σήμερα η κυβέρνηση πληρώνει 1,43 δισ. δολάρια κάθε ημέρα (ναι, ημέρα) για να εξυπηρετήσει το χρέος της, 10 φορές περισσότερα απ’ ότι οποιαδήποτε άλλη χώρα των G7 (η Ιταλία έρχεται μακράν δεύτερη σε αυτή την δυσάρεστη κατάταξη).


Γράφει ο Κώστας Κούρκουλος   

Η «ιστορία» είναι πραγματική: Μόλις ένα παιδί είδε στο Ζάππειο, προφανώς για πρώτη φορά, να κρέμονται τα πορτοκάλια στις πορτοκαλιές, φώναξε έκπληκτο στη μητέρα του: «Μαμά κοίτα, τα πορτοκάλια τρελάθηκαν και ανέβηκαν στα δέντρα»!



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Δέκα περίπου χρόνια κύλησαν από την ημέρα που ο «Ελλην λαός», όπως τον αποκαλούσε ο τότε πρωθυπουργός του, έφαγε κατραπακιά και έκλινε ως ικέτης την κεφαλήν εις τους δανειστάς του. Τίποτε το φοβερόν. Ο κόσμος μας είναι έτσι φτιαγμένος που τέτοια συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες. Ο «Ελλην λαός» άρχισε να αναζητεί τον οικογενειακό του πλούτο που νόμιζε ότι έχει, για να ανακαλύψει ότι δεν έχει. Εψαξε στα βαθιά τα σεντούκια του, έβγαλε τα χρυσαφικά του, θυμήθηκε τη γερμανική κατοχή, ξελαρυγγιάστηκε από την αγανάκτηση και οχυρώθηκε στις επάλξεις των κεκτημένων του: τα δικαιώματα της δημοσιοϋπαλληλίας, που σε εμάς επέχουν θέση διακηρύξεως των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και τη σωτηρία των συνταξιούχων, στόχο ζωής του «Ελληνος λαού». Ακάματος, πεισματάρης, με τον πλούτο της ιστορικής πείρας, που του επέτρεψε να επιβιώσει, δεν σταμάτησε να διεκδικεί τα χαμένα περιουσιακά του στοιχεία.



Από το 2000, ο Στέφανος Μάνος και το τότε κόμμα του, οι Φιλελεύθεροι είχαν παρουσιάσει την ολοκληρωμένη πρόταση τους για τη ρύθμιση των σχέσεων Κράτους Εκκλησίας.

Η πρόταση εστάλη σε όλα τα πολιτικά κόμματα, την Εκκλησία της Ελλάδας και το Οικουμενικό Πατριαρχείο με στόχο να ανοίξει ένας διάλογος γύρω από το πολύπλοκο αυτό θέμα. Μόνο διάλογος βέβαια δεν υπήρξε...