Γράφει ο Θανάσης Κ.

Το θράσος είναι περίεργο πράγμα…

--Πρώτον, δεν είναι «αρετή». Ούτε πολιτική αρετή ούτε γενικότερα ανθρώπινη αρετή.

--Δεύτερον είναι κουσούρι.

Αρετή είναι το θάρρος!

Το θάρρος από το θράσος ένας αναγραμματισμός τα χωρίζει, αλλά είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα.

Πολλές φορές είναι και αντίθετα…

Ἀντιστράτηγος Νικόλαος Κατούντας Θνητοῖ τῷ ἀθανάτῳ γόνυ κλίνατε! ΣΑΣ ΡΩΤΗΣΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΟΧΙ ΠΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΣΕΊΣ ΦΎΓΕΤΕ ΕΓΏ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΜΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ !! Μαρτυρια του αγγελιοφορου του Ηρωα και Καταδρομεα Χαραλαμπου Κυριλλου      
Το τελευταίο «μολών λαβέ»

Εγώ, ο Χαράλαμπος Κυρίλλου, από την κατεχόμενη Κερύνεια, που έχει ζήσει τις «τελευταίες» στιγμές με το λοχαγό των Καταδρομών Νικόλαο Κατούντα, θα σας διηγηθώ τι είχε συμβεί εκείνο το καταραμένο προδομένο μεσημέρι της 22ας Ιουλίου 1974.

Ηταν 20 Ιουλίου 1974, γύρω στις 5 το απόγευμα. Ο ήλιος είχε πάρει την κατηφόρα και μέσα στα ερείπια που κάπνιζαν εμείς ξεκινήσαμε την επιχείρηση για κατάληψη του Αγίου Ιλαρίωνα, ενός απόρθητου υπό τουρκικό έλεγχο φρουρίου με διοικητή της Μοίρας το Νικόλαο Κατούντα.



Του Δημήτρη Καμπουράκη

Κάποιοι λένε πως ο κατ’ εξοχήν Συριζάνθρωπος σήμερα είναι ο Πολάκης ή παλιότερα ο Παπάς ή ο Φλαμπουράρης. Μπούρδες, δεν ξέρουν τι λένε. Για κοιτάξτε ποια ήταν τα μεγάλα κυβερνητικά θέματα κατά καιρούς και ποιον έβαλε ο Τσίπρας σ’ αυτά να του κάνει την δουλειά. Ένας είναι ο σούπερ σταρ αγαπητοί μου: Γεώργιος Κατρούγκαλος. Όλοι οι άλλοι μπροστά του είναι απλές οδοντόκρεμες.



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Είναι κάτι σαν πολιτικός ιός. Μεταλλάσσεται και είναι ανθεκτικός στα εμβόλια. Προσβάλλει κυρίως τις εγκεφαλικές λειτουργίες αγκαλιάζοντάς τες με την ελαφρότητα του δικού του εγκεφάλου. Μειώνοντας την ισχύ τους, προκαλεί ψυχική ευεξία. Μη φαντασθείτε τίποτε κακό.



Γράφει ο Γιάννης Πανούσης

Μοιρολατρούντες
στις κινήσεις,
λεηλατώντες το ψωμί,
κοιμούνται μακαρίως
σε πράγματα ανονείρευτα
κι επικινδύνως στατικά

Κ.Γ.Σταλίδης, Μες στα νωχελικά τοπία

Τον τελευταίο καιρό έχουμε γίνει όλοι μάρτυρες ενός γενικευμένου [ανήθικου;] πανικού από μερίδα του πολιτικού προσωπικού, το οποίο δεν ξέρει που πατάει και που βρίσκεται.