Του Δημήτρη Καμπουράκη

Εξ αιτίας μιας ανεξήγητης εσωτερικής μου παρόρμησης, παρακολούθησα ολόκληρες και τις δύο εκπομπές του Λαζόπουλου στο Open. Αναρωτιέμαι γιατί μου συμβαίνει αυτό το αναπάντεχο και συμπέρασμα δεν βγάζω. Σαν το κουνούπι που πλησιάζει την φωτιά, κι ενώ αντιλαμβάνεται ότι θα καεί συνεχίζει να πλησιάζει, έτσι κι εγώ παλουκώνομαι μπροστά στην τηλεόραση κάθε Τρίτη.



Γράφει ο Παύλος Τσίμας

Ένα κορίτσι κάθεται με τον μπαμπά του στον καναπέ απέναντι στην τηλεόραση. Παρακολουθούν μαζί ένα ενημερωτικό πρόγραμμα που μεταδίδει σκηνές από μια άγρια εξέγερση που εξελίσσεται στην πόλη όπου ζουν. Είναι Απρίλιος 1968. Μετά την δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ όλες οι αμερικανικές πόλεις φλέγονται. Κάποια στιγμή ο πατέρας σηκώνεται, δίνει ένα φιλί στην κόρη του, «έχω μια δουλειά» της λέει και σε λίγο εκείνη τον βλέπει στην οθόνη της τηλεόρασης.



Του Κώστα Στούπα

Η περίπτωση της υποψηφιότητας της κόρης του Μάνου Λοΐζου για την Ευρωβουλή αποτελεί άλλη μια ένδειξη της παθογένειας της εγχώριας αριστεράς και της αδυναμίας να παράγει πολιτικές προτάσεις που θα είναι συμβατές μεταξύ λόγων και πράξεων.



Γράφει ο Παναγιώτης Ιωακειμίδης

Σε ποιο κόσμο κυριολεκτικά ζει η Ελλάδα; Σύμφωνα με την κυβερνητική ρητορική ζει σ’ ένα κόσμο μέσα στον οποίο έχει αναδειχθεί σε πυλώνα σταθερότητας  και συνεργασίας στην περιοχή, που όντως έχει, και προς την κατεύθυνση αυτή συνέβαλε ομολογουμένως και η Συμφωνία των Πρεσπών. Από εκεί και πέρα όμως δεν φαίνεται να την απασχολεί σχεδόν  απολύτως τίποτα από τις μεγάλες απειλές, κινδύνους, προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ευρώπη και το ευρύτερο παγκόσμιο σύστημα. Και όχι μόνο δεν φαίνεται να την απασχολεί αλλά σ’ ορισμένες περιπτώσεις εμφανίζεται να λειτουργεί ως να μην υπάρχουν καθόλου.   Να αγνοεί  δηλαδή τη μεγάλη εικόνα των κινδύνων ως εάν να μην την αφορούν και να μην την αγγίζουν. Ενώ  αφορούν, αγγίζουν και προβληματίζουν το σύνολο σχεδόν των υπολοίπων χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ).  Το αξιοσημείωτο είναι ότι και η αντιπολίτευση, ιδιαίτερα η αξιωματική αντιπολίτευση, δεν φαίνεται επίσης να ασχολείται σοβαρά με αυτούς του κινδύνους και απειλές.


Του Χρήστου Χωμενίδη

Τι θα ήταν ευχής έργο για κάθε άνθρωπο; Να δεχθεί στα πρώτα χρόνια του αμέριστη αγάπη και φροντίδα από τους γονείς του. Να τους απομυθοποιήσει κατά την εφηβεία του, ώστε να κάνει τις δικές του επιλογές, να βαδίσει τον δικό του δρόμο - μη ακολουθώντας την πεπατημένη τους ούτε όμως από αντίδραση προς αυτή. Κι αφού θα έχει πλέον αποκρυσταλλωθεί ως προσωπικότητα, αφού θα έχει φτάσει σε μια πρώτη ωριμότητα, να συμφιλιωθεί με εκείνους που τον γέννησαν, αντιμετωπίζοντας τους πλέον ως κανονικούς ανθρώπους και όχι σαν εκπεσόντες θεούς.