Του Ηλία Καραβόλια

Εκλογές έρχονται και οι υποψήφιοι επιδίδονται σε διαγωνισμό αναρτήσεων στο διαδίκτυο και σε διαγωνισμό φωτογένειας (αλλά και χειραψίας με τους συμπολίτες τους). Μέχρι εδώ καλά.Όταν όμως ο υποψήφιος χρειαστεί να μιλήσει, να εκφέρει άποψη, να γράψει την θέση του ή την αντίθεση του, τότε μετατρέπεται σε επαγγελματία πολιτικό και αναγκαστικά ''νιώθει'' ότι παίρνει μέρος στο μεγάλο παίγνιο, στην ιστορία του τόπου του ή/και της χώρας του. Σύνδρομο που κουβαλούν και πολλοί δημοσιογράφοι, πολλοί δημοσιολόγοι-αναλυτές-συγγραφείς. Δεν πρόκειται φυσικά για μια μορφή ψυχοπαθολογίας εκτός και αν συνοδεύεται απο μεσσιανικές φαντασιώσεις και ναπολεόντιες συμπεριφορές. Εξάλλου σήμερα όλα φαίνονται και αντικατοπτρίζονται στην διαφάνεια της υπερδικτύωσης και της σημειολογίας των εικόνων και των λέξεων.



Ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας, πριν απ’ όλα εξευτελίζει όλους αυτούς που τον τίμησαν με την ψήφο τους. Στη συνέχεια, είναι η ζωντανή απόδειξη ότι ο Σύριζα και ο αρχηγός του δεν έχουν καμμιά απολύτως σχέση με τη σοσιαλδημοκρατία. Πάει περίπατος και το Νόμπελ Ειρήνης.

Του Αθανάσιου  Χ. Παπανδρόπουλου

Αν ο κύριος πρωθυπουργός είχε ίχνη αισθήματος ντροπής και ευθύνης, τον Παύλο Πολάκη θα έπρεπε επισήμως να του ζητήσει να τα μαζεύει από την κυβέρνηση και ίσως και από το Κόμμα του. Ο εκ Κρήτης πολιτικός αποτελεί μια χυδαία πολιτική φυσιογνωμία, η οποία από το γεγονός και μόνον ότι εξελέγη και βρίσκεται στη Βουλή των Ελλήνων είναι θλιβερό για το επίπεδο της χώρας.

 

Του Χρήστου Χωμενίδη

Δεν μπαίνω στην ουσία των κατηγοριών εναντίον του Αλέξανδρου Λυκουρέζου. Αφενός επειδή δεν διαθέτω την πληροφόρηση και τη γνώση για να τις κρίνω. Αφετέρου διότι είναι άκομψο, έως και παράνομο, να σχολιάζει κανείς δημόσια μιάν ομιχλώδη ποινική υπόθεση προτού αυτή φτάσει στο ακροατήριο. Στέκομαι στον τρόπο της σύλληψής του.


 
του ΙΩΣΗΦ ΑΒΡΑΜΟΓΛΟΥ

Σύμφωνα με τις έρευνες, προκειμένου να διατηρηθεί η κουλτούρα ενός λαού για περισσότερα από 25 χρόνια, πρέπει να υπάρχει ένας συντελεστής γεννητικότητας των 2,11 παιδιών ανά οικογένεια.
Με οτιδήποτε λιγότερο η παράδοση (το έθνος) θα μειώνεται.



Μόνον εφιάλτη προκαλεί η αντιπαραβολή των στρατιωτικών δυνάμεων και του πολεμικού εξοπλισμού Ελλάδας-Τουρκίας

Του Γιάννη Μαρίνου*
*Πρώην διευθυντής του “Οικονομικού Ταχυδρόμου”, τέως ευρωβουλευτής

Διόλου συμπτωματικό είναι το γεγονός ότι την ημέρα της δημοσίευσης των ανησυχιών μου για την επικίνδυνη υποχρηματοδότηση της εθνικής άμυνας («Βήμα», 7/4) εκτενή σχετικά δημοσιεύματα στην «Καθημερινή» της ίδιας ημέρας και στα «ΝΕΑ» της 11ης Απριλίου ανέδειξαν τη σημασία του προβλήματος και έκρουσαν τον κώδωνα άμεσου κινδύνου. Ενός κινδύνου που επιβεβαιώθηκε την επομένη από την αποκάλυψη ότι η Τουρκία, με επιστολή που κατέθεσε στον ΟΗΕ, διεκδικεί όλη την ελληνική και κυπριακή υφαλοκρηπίδα στην Ανατολική Μεσόγειο αφήνοντας ανοιχτά αξιώσεις που φθάνουν ακόμη και έως τη θάλασσα της Ανατολικής Κρήτης, όπως προκύπτει από τους σχετικούς χάρτες που κατέθεσε στον διεθνή οργανισμό.