Χάρη σε ιδιωτικές επιχειρηματικές προσπάθειες, η Ελλάδα της παρακμής μπορεί και επιβιώνει και έχει τη δυνατότητα να ελπίζει.

Του Γιάννη Μαρίνου*
* Πρώην διευθυντής του «Οικονομικού Ταχυδρόμου», νυν αρθρογράφος στο «Βήμα της Κυριακής».

Δικαιολογημένα μπορεί να αντιμετωπίσετε με δυσπιστία, ως ο άπιστος Θωμάς –ημέρα που ναι-, τη διαβεβαίωση ότι και στην Ελλάδα της παρακμής και της υπονόμευσης των προσπαθειών της ιδιωτικής επιχειρηματικής πρωτοβουλίας συντελούνται μεγάλα και ιδιαίτερα ελπιδοφόρα επιτεύγματα. Σε μερικά από αυτά που υπέπεσαν στην αντίληψη μου θα αναφερθώ εντελώς συνοπτικά ελλείψει χώρου.



Της Αλίκης Χατζή

Στα κεντρικά γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στην Αθήνα ακούγονται βαριές κουβέντες από τα στελέχη που τραβούν τον προεκλογικό Γολγοθά: Για παράδειγμα, ότι ο Αλέξης Τσίπρας στην τελευταία παρέμβαση του υπέρ του Παύλου Πολάκη επέδειξε μια συμπεριφορά «αποτρόπαιη», «απογοητευτική» κι επικίνδυνα ακραία «δεξιά», παραπέμποντας σε «πρότυπα πολιτικών τύπου Τραμπ».


Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Έχουν γούστο οι εν Ελλάδι αναλύσεις για την Ισπανία. Και ακόμη μεγαλύτερο γούστο έχουν οι αναλύσεις (λέμε τώρα) του ΣΥΡΙΖΑ και του κ. Τσίπρα. Αν δεν αποτελούσαν μια ακόμη απόδειξη του τυχοδιωκτισμού τους, θα μπορούσαμε να γελάμε μέχρι να μας δείξει για άλλη μια φορά ο Σάντσεθ τι πιρουέτες θα κάνει για να παραμείνει στην εξουσία. Γιατί μέχρι σήμερα, το μόνο που πέτυχε είναι να ξεθάψει για τα καλά τον Φράνκο!



Το τελευταίο καταφύγιο της Κυβέρνησης «πρώτη φορά αριστερά», είναι η χυδαιοποίηση της δημόσιας ζωής, η εξαχρείωση ως τρόπος συμπεριφοράς και ενδεχομένως ένα θερμό επεισόδιο ως μέσο παραμονής στην εξουσία. 

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Τα μνημόνια δεν καταργήθηκαν με μια υπογραφή. Η κυρία Μέρκελ δεν πήγε σπίτι της. Η λιτότητα συνεχίζεται με υπερφορολόγηση και κατασχέσεις. Οι τράπεζες κρέμονται από μια κλωστή και αδυνατούν να χρηματοδοτήσουν ζωτικούς τομείς της οικονομίας. Η φυγή επιχειρήσεων και νέων συνεχίζεται και η μικρή πτώση της ανεργίας είναι πλασματική. Το εκπαιδευτικό σύστημα πάει πολλά χρόνια πίσω. Οι συντάξεις έχουν παγώσει και θα μειωθούν. Όσο για το κοινωνικό κράτος καλύτερα να μη μιλάμε.



Με μια σοβαρή προσπάθεια μάρκετινγκ και σοβαρής επικοινωνίας, οι εξαγωγές τροφίμων-ποτών,θα μπορούσαν να φθάσουν έως και 10 δις ευρώ το χρόνο από 5,5 δις ευρώ που είναι σήμερα.

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Από χρόνια τώρα επαναλαμβάνουμε ότι η ελληνική βιομηχανία ειδών διατροφής, είναι και υγιής και ελπιδοφόρος παραγωγικός κλάδος με ποικίλες προεκτάσεις.

Κατά συνέπεια, σε μια εποχή όπου καθημερινά πολύς λόγος γίνεται για την ανάγκη να τονωθεί η εξωστρέφεια της οικονομίας μας σε παραγωγικό επίπεδο, τα τρόφιμα-ποτα μπορούν να γίνουν η ατμομηχανή αυτής της προσπάθειας. Και τα μέχρι σήμερα δεδομένα των εξαγωγών  επιβεβαιώνουν την δυνατότητα αυτή, αρκεί βέβαια να γίνουν οι απαραίτητες ενέργειες και προωθητικές κινήσεις. Ίσως δε στην παρούσα φάση, αυτό να είναι το πιο δύσκολο.