Το 1978 ο Τζουντ Βανίσκι δημοσίευσε τη διάσημη στον χώρο των οικονομολόγων εργασία του «The Way the World Works». Σε αυτή κατέδειξε τη σημασία της φορολογικής πολιτικής για την οικονομική ανάπτυξη


Πόσο φιλικό στις επενδύσεις και στην επιχειρηματικότητα είναι, λοιπόν, ένα φορολογικό περιβάλλον με υψηλή φορολογία, το οποίο ταυτόχρονα δεν παραμένει ποτέ σταθερό; Πόσο σαφή εικόνα μπορεί να έχει μία εταιρεία ή ένας επιχειρηματίας για το τι ισχύει στη φορολογία εισοδήματος νομικών προσώπων;

Του Τάσου Ι. Αβραντίνη

Ο Βανίσκι εξήγησε, όπως λίγα χρόνια αργότερα και ο Τζορτζ Γκίλντερ στο μνημειώδες έργο του «Wealth and Poverty», ότι η βασική αιτία της ύφεσης της οικονομίας είναι ο περιορισμός των ιδιωτικών επενδύσεων που προέρχεται από την αυξημένη φορολόγηση των επιχειρήσεων και του κέρδους που καταλήγει στους μετόχους τους. Η συλλογιστική είναι απλή, εάν ένας επιχειρηματίας δεν πρόκειται να κερδίσει περισσότερα αυξάνοντας τον τζίρο της επιχείρησής του, τότε για ποιον λόγο να το κάνει;



Αν ήμουν Αμερικανίδα θα ντρεπόμουν αυτή την εποχή.

Γράφει η Σώτη Τριανταφύλλου και εξηγεί γιατί οι ΗΠΑ, αυτή την εποχή, τής φαίνονται σαν τον ηλίθιο της Ιστορίας.
Άρχισα να υπολογίζω πόσες δεκαετίες έχουν μείνει πίσω οι Ηνωμένες Πολιτείες από χθες το πρωί όταν πήγα να αγοράσω ντόνατς. Στο μαγαζάκι υπήρχε μια ταμπελίτσα που έγραφε: ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ! ΜΟΒ ΝΤΟΝΑΤΣ, 1.99 ΔΟΛΑΡΙΑ.



Γράφει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος

Κι έβγαλε μια φωνή ο Ποσειδών όπως εννιά ή δέκα χιλιάδες πολεμιστές φωνάζουν μαζί στον ξεσηκωμό της μάχης. Είναι στο Ξ της «Ιλιάδας» και ο Ποσειδών φωνάζει για να ενθαρρύνει τους Αχαιούς. Κάποτε τα ντεσιμπέλ ήταν προνόμιο των θεών ή των πολεμιστών ηρώων που ήθελαν να κερδίσουν την αθανασία. Οι Ελληνες το θυμούνται ακόμη. Και επειδή ο καθένας από εμάς κρύβει μέσα του και έναν μικρό ή μεγαλύτερο θεό –του το λέει η μαμά απ’ την ώρα που γεννιέται– δεν χάνει ευκαιρία να το διακηρύξει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί. Με τις τσιρίδες του όταν ακόμη είναι παιδί και έχει το ακαταλόγιστο. «Παιδί είναι, τι να κάνουμε».

Γράφει ο Θανάσης Κ.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’60, ένα μεγάλο μέρος της Δυτικής Αριστεράς, ένιωσε την ανάγκη να «ξεφύγει» από τον έλεγχο των Κομμουνιστικών Κομμάτων.


Ο σιωπηρός πόλεμος που αφορά νομίσματα, καινοτομίες και παγκόσμια μερίδια αγοράς. Η πολυεπίπεδη κινεζική διείσδυση, η καθυστερημένη ΕΕ και η «πυριτιδαποθήκη» του Χονγκ Κονγκ.

Γράφει ο Αθ. Χ. Παπανδρόπουλος.

Δεν είναι λίγοι οι οικονομολόγοι που υποστηρίζουν ότι το εμπόριο είναι συντελεστής ειρήνης και άρα ως τέτοιο εξημερώνει τα ήθη, πλουτίζει ανθρώπους, δημιουργεί αξίες και αποτρέπει δια των όπλων συγκρούσεις.