Του  Κώστα Χριστίδη   *

 

        Ένα θεμελιώδες ερώτημα είναι : ο δημόσιος τομέας υπάρχει για να εξυπηρετεί τους δημοσίους υπαλλήλους ή οι δημόσιοι υπάλληλοι υπάρχουν για να παρέχουν υπηρεσίες στο κοινό; Ενώ η γρήγορη απάντηση θα ήταν ‘’προφανώς, το δεύτερο’’, η εμπειρία δείχνει ότι σε πολύ μεγάλο βαθμό ισχύει το πρώτο. Μεγαλύτερες συντάξεις σε χαμηλότερα ηλικιακά όρια, αποσύνδεση των αμοιβών από την απόδοση, περισσότερη εργασιακή ασφάλεια, προσλήψεις και προαγωγές με αναξιοκρατικό τρόπο, όλα συμβάλλουν ώστε ο τυπικός δημόσιος υπάλληλος να βρίσκεται σε καθεστώς πολύ ευνοϊκότερο από αυτό του μέσου πολίτη, τον οποίο τάχθηκε να εξυπηρετεί.



Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Την ώρα που η Τουρκία με τις κινήσεις της σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο επιδιώκει να δημιουργήσει νέα τετελεσμένα σε βάρος της Ελλάδας, στο εσωτερικό η συζήτηση για την αστυνομική βία καλά κρατεί.



Να, ποιοι και πώς «φάγαμε» 1,6 τρις. ευρώ σε 37 χρόνια!

Όλα τα έσοδα που εισέρρευσαν στα δημόσια ταμεία από το 1981 έως το 2018 με τη μορφή φόρων, δανείων, κοινοτικών πόρων και ιδιωτικοποιήσεων διατέθηκαν για μισθούς και συντάξεις, για τοκοχρεολύσια, για επιχορηγήσεις και επιδοτήσεις και κατανάλωση, δηλαδή χωρίς κανένα σχεδόν κοινωνικό, οικονομικό και αναπτυξιακό συντελεστή απόδοσης

Του Δημήτρη Στεργίου

 

Η περίοδος της εκτίναξης των εμπορικών συναλλαγών και της βιομηχανικής ανάπτυξης των αναδυομένων οικονομιών δείχνει να φτάνει στο τέλος. Οι ειδικοί δεν ανησυχούν για συστημική κρίση αλλά φοβούνται ένα σοκ.

Εφτασε το τέλος εποχής για την παγκόσμια οικονομία

Η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται σε συνθήκες αργής ασφυξίας υπό το βάρος της αναταραχής στις εμπορικές συναλλαγές, της ψηφιοποίησης και της κλιματικής αλλαγής, με κίνδυνο πυροδότησης της κοινωνικής έντασης: το σενάριο της δυσπραγίας του 2019 κινδυνεύει να συνεχισθεί το 2020, προειδοποιούν οι οικονομολόγοι.

 


Του Αθανάσιου Χ. Παπανδρόπουλου

Τον θεωρώ από τους κορυφαίους της οικονομικής και πολιτικής φιλοσοφίας, αλλά στην πράξη κάπου έκανε κάποια λάθη και αυτός, ευτυχώς όχι αιματηρά και καταστροφικά όπως αυτά κάποιων άλλων στοχαστών. Η περί «δημιουργικής καταστροφής» θεωρία του όμως παραμένει ολοζώντανη και σχεδόν καθημερινά επαληθεύεται. Ο λόγος για τον Αυστριακό οικονομολόγο Γιόζεφ Αλοϊς Σουμπέτερ (1883-1950), που είναι από τους λίγους που κατάλαβε ποιά είναι η φύση του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής, αυτό ακριβώς που οι επιχειρηματίες μετατρέπουν σε πλούτο προς διανομή. Συγγραφέας του περίφημου «Καπιταλισμός, Σοσιαλισμός και Δημοκρατία», ο Γιόζεφ Σουμπέτερ, παραφράζοντας εν μέρει τον Κάρολο Μαρξ, πίστευε ότι «καπιταλισμός και στασιμότητα είναι δύο ασυμβίβαστες καταστάσεις. Υπό αυτή την έννοια, ένας σταθερός καπιταλισμός αποτελεί αντίφαση και άρα δεν μπορεί να υπάρξει...».