Ένα χαριτωμένο και νοσταλγικό  βιβλίο που πάει πολλά χρόνια πίσω....

Του Αθαν.Χ.Παπανδρόπουλου

Τον Γιώργο Κουρμούση τον θυμάμαι από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 τότε που στην παρέα μας στην Πάτρα τον παρουσίαζαν σαν φόβητρο. «Έχει μαύρη ζώνη στο τζούντο», μας έλεγε ο φίλος Νίκος Μπρουσινός, ένας από τους πλακατζήδες της παρέας.Και Οντως είχε δικηο. Τελικά όμως τον Γιώργο τον γνώρισα για καλά πολλά χρόνια μετά. Στις αρχές του 1980 όταν ήταν σύμβουλος το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο του Πειραιά.


Του  Κώστα Χριστίδη   *

        Κάθε καλός μάνατζερ γνωρίζει τη σημασία του να επικεντρώνει τις δραστηριότητές του στην επίτευξη ορισμένων σημαντικών στόχων και να μην ασχολείται με δευτερεύοντα ή ασήμαντα πράγματα (efficient managers do first things first and second things not at all). Ενώ, όμως, η αρχή αυτή φαίνεται περίπου αυτονόητη, η εφαρμογή της στην πράξη αποδεικνύεται δύσκολη υπόθεση. Προϋποθέτει σωστό καθορισμό προτεραιοτήτων, χάραξη συγκεκριμένων μακρο -, μεσο – και βραχυπρόθεσμων στόχων, εξεύρεση και αξιοποίηση πόρων (υλικών και, κυρίως, ανθρώπινων) για την επίτευξη των στόχων και εκπόνηση λεπτομερούς χρονικού προγραμματισμού.


Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Το τηλεοπτικό show καλά κρατεί στη χώρα μας. Από την μια είδαμε την αθλιότητα Βαρουφάκη, που κατέθεσε στη Βουλή στικάκι προϊόν υποκλοπής από τις συνεδριάσεις του Eurogroup το πρώτο εξάμηνο του 2015, και από την άλλη την επιστράτευση της ΕΡΤ, προκειμένου με ρεπορτάζ να μας πείσουν ότι φυλάσσονται με συνεχείς περιπολίες, τόσο τα θαλάσσια σύνορα στο ανατολικό Αιγαίο, όσο και αυτά στον Έβρο.



«Το άρθρο του Ανδρέα Δρυμιώτη κατά Σαμαρά (με τίτλο:«Περί αχαριστίας») - στην «Καθημερινή» της περασμένης Κυριακής - είναι μια θλιβερή υπόμνηση πως ο φανατισμός και η μικρόνοια δεν είναι «προνόμια» μόνο των ανώριμων ανθρώπων. Δυστυχώς και σημαντικοί άνθρωποι μπορούν να υποκύψουν στους «πειρασμούς» της δηλητηριώδους εμπάθειας…

Πρώτα πρώτα, ουδείς κατάλαβε γιατί αποφάσισε να γράψει σήμερα - στα καλά καθούμενα - έναν λίβελο κατά… Σαμαρά. Ο κ Δρυμιώτης ΔΕΝ έχει καμία σχέση με το «ιστορικό κόμμα της Ν.Δ.», για το οποίο τον έπιασε ξαφνικά τέτοιος «πόνος». Αντιθέτως, υπήρξε πρωθυπουργικός σύμβουλος του Γιώργο Παπανδρέου στη διακυβέρνηση 2010-2012.

Όσα αναφέρει είναι- για να το γράψω ευγενικά - παιδιάστικες ανοησίες:


Γράφει η Ευτυχία Λαμπροπούλου

Πριν λίγες μέρες  περπατώντας  στο κέντρο της πόλης  καθημερινή  την ώρα που τα  άλλα παιδιά βρίσκονταν στο σχολείο, αντίκρισα  ένα τσούρμο πιτσιρίκια  να έχουν ξαμοληθεί σε κεντρική πλατεία και  να επαιτούν. Λυπήθηκα ήθελα να μπορούσα σε όλα να δώσω κάτι, αμέσως μετά σκέφθηκα ότι είναι ώρα σχολείου και αντί να ζητιανεύουν θα έπρεπε να βρίσκονται σε κάποια τάξη και να παίρνουν τα εφόδια εκείνα που θα τα κάνουν να σταθούν στα πόδια τους. Λίγα μέτρα πιο πέρα στην οδό Μαιζώνος κάπου στις 12 το μεσημέρι ένα παιδάκι  ντυμένο στα ροζ , σκυμμένο με ένα ποτηράκι πλαστικό μπροστά του περίμενε την ελεημοσύνη των περαστικών. Πέρασα από μπροστά και το προσπέρασα, θύμωσα με τον εαυτό μου που δεν έσκυψα να αφήσω  έστω λίγα λεπτά.