Όταν οι συνθήκες αλλάζουν θα πρέπει να προσαρμόζονται ανάλογα και οι γεωπολιτικές πρακτικές

του Ανδρέα Ανδριανόπουλου(*)

Η χώρα έχει αλλάξει. Όπως έχουν αλλάξει κι ο κόσμος, οι περιφερειακές πραγματικότητες και η παγκόσμια πολιτική αρχιτεκτονική. Η οξυδερκής διπλωματία έχει αρχίσει να υποκαθίσταται από μια πολιτική ισχύος (power politics) που σχεδόν παγκόσμια κυριαρχεί.



Γράφει ο Αριστείδης Χατζής

Το 2021 δεν πρέπει να μετατραπεί σε μνημόσυνο. Μέσα σε 200 χρόνια η Ελλάδα έφτασε από την Κέρκυρα μέχρι τα Δωδεκάνησα. Έγινε η πλουσιότερη χώρα στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, με τη μακροβιότερη κοινοβουλευτική ιστορία. Είναι δε η μόνη που βρέθηκε πάντα (πάντα!) στη σωστή πλευρά της Ιστορίας



Του Μαρίνου Σκανδάμη*

Οι φτωχοί φταίνε για την κατάστασή τους. Οι συνδικαλιστές για την κατάπτωση του δημοσίου. Οι καθηγητές για την παιδεία. Υπάρχουν πάρα πολλοί αστικοί μύθοι. Αναπαράγονται με λαϊκιστικό τρόπο όχι μόνο κοινωνικά, αλλά και τηλεοπτικά. Και κατασκευάζουν έτσι μια κυρίαρχη ιδεολογία, η οποία απενοχοποιεί τις κυβερνήσεις. Για να μεταφέρει το βάρος για την επίλυση προβληματικών καταστάσεων σε αυτούς που είναι τα κατ’ εξοχήν θύματα τους.

 

Γράφει ο Τάσος Παπαδόπουλος  
Χουλουσί Ακάρ: «Ο τρόπος προσέγγισης της Ελλάδας είναι να δυσκολέψει την επίλυση των προβλημάτων σε κοινό επίπεδο. Έχει στρατιωτικοποιήσει 16 από τα 23 νησιά από το 1936 και έχει παραβιάσει τις συνθήκες. Παράλληλα με έναν τρόπο που δεν έχει προηγούμενο στον κόσμο, ισχυρίζεται πως ο εναέριος της χώρος είναι 10 μίλια, ενώ τα χωρικά της ύδατα φτάνουν τα 6 μίλια», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Για να προσθέσει απειλητικά : Κανένας να μην «τεστάρει τη δύναμη» της Τουρκίας.


Γράφει ο Αλέκος Παπαναστασίου

Το κείμενο των Δραγασάκη, Δρίτσα, Μπαλτά για την πενταετία ΣΥΡΙΖΑ, διαπιστώνει πολιτικά λάθη χωρίς όμως να καταδείξει τον φταίχτη. Αυτά είναι δύσκολα πράγματα στην Αριστερά, από τη στιγμή μάλιστα που ο τρεις φορές ηττημένος αρχηγός δεν δείχνει καμία διάθεση να αποχωρήσει από την καρέκλα του...