Ενα σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη Κούρκουλα στις εκδόσεις Επίμετρο,που εξηγεί γιατί είναι απαραίτητη η Ευρώπη
                                                    
                                              
 του ΑΝΔΡΕΑ ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗ{*}



Παρά το ότι έχει καταντήσει λίγο υπερβολικά μονότονη, κοινότοπη και επαναληπτική η απαξίωση της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των θεσμών και άτοπη και αφελής η επίρριψη της ευθύνης για τα κακά που μας βρίσκουν στις Βρυξέλλες, δεν είναι άκαιρη και αχρείαστη η έκθεση της σημασίας της Ευρωπαϊκής διάστασης. Αφ’ενός γιατί η ανακρίβεια των αφορισμών  δεν τους καθιστά λιγότερο επικίνδυνους όπως όλοι διαπιστώσαμε με την κακή εμπειρία και την πικρή γεύση του Brexit και αφ’ετέρου διότι η λανθασμένη αξιολόγηση δεν είναι μόνο άδικη αλλά και εμπόδιο στην περαιτέρω καταξίωση της συμμετοχής στην ΕΕ ως παράγοντα σταθερότητας, ευημερίας, ανάπτυξης και κοινωνικής προστασίας. Ανάμεσα στις ακραίες λογικές του αποδιοπομπαίου τράγου από την μια, και της ιδεαλιστικής ωραιοποίησης και ευρωλαγνείας από την άλλη,  χωρεί μια ορθολογική αποτίμηση, που όπως πολύ ορθά υποστηρίζει και αποδεικνύει ο Δημήτρης Κούρκουλας είναι εξόχως θετική όσο και αν υποτιμάται και γι’αυτό «μην πυροβολείτε την Ευρώπη» και το όμορφο και ελκυστικό ταξίδι στο οποίο μας προσκαλεί.

Είμαστε η γενιά του Ζάναξ; | ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, MD MSc

Θαύμασα την ευρηματικότητα του καλλιτέχνη, με άφησαν αδιάφορο τα μηνύματά του

Του Μιχάλη Μητσου


Ο κύριος, στην έβδομη δεκαετία του, συμπαθέστατος, χαμηλότονος, ήπιος και πάντα ευγενής, έπαιζε με το εγγονάκι του. «Ολα καλά;» του λέω. «Ναι. Ακούσατε τον Μιθριδάτη;». «Ομολογώ πως όχι, άκουσα πολλά όμως γι’ αυτόν». «Να το ακούσετε το τραγούδι. Ευχάριστα σοκαριστικό. Ελπίζω κάποιοι να αφυπνιστούν…».

Αυτό το «κάποιοι» πάντα με ενοχλούσε. Παραπέμπει σε σκοτεινά κέντρα εξουσίας που εξυφαίνουν αντιλαϊκά σχέδια για την εξυπηρέτηση «κάποιων» αόρατων αφεντικών και όχι σε επώνυμους πολιτικούς που εκλέγονται από τους πολίτες και απομακρύνονται από την εξουσία πάλι από τους πολίτες όταν δεν εκπληρώνουν τις υποσχέσεις τους. Για τέτοια κέντρα μιλάει το χιτ των ημερών: κάποιοι μας δουλεύουν, κάποιοι τους υπηρετούν, κάποιοι άλλοι τους ανέχονται είτε γιατί βολεύονται είτε γιατί φοβούνται, αλλά ήρθα εγώ, ο παλιός κι ο πονηρός, να σας ανοίξω τα μάτια. Οχι αυτή τη φορά με ξεπέτες, όχι με «η χούντα δεν τελείωσε το ’73», αλλά με ρίμες έξυπνες (άναξ/ζάναξ), ισοπεδωτικές (παραπληροφόρα/κάθε ώρα), επικίνδυνες (συνταγματική εκτρόπα/χωρίς ντρόπα) ή απλώς ατυχείς (ρε συ/πολωσή).

Η ώρα της απομυθοποιήσης, του Ανδρέα Ζαμπούκα - iporta.gr

Η Ελλάδα απολαμβάνει αυτή τη στιγμή μία λειτουργική συγκυρία

Του Ανδρέα Ζαμπούκα


Το 2001 ο ΟΟΣΑ, στην αναφορά του «Citizens as Partners Information, Consultation and Public Participation in Policy-Making» (OECD Handbook), παρουσίασε τρεις τρόπους βάσει των οποίων οι κυβερνήσεις μπορούν να ενδυναμώσουν τις σχέσεις τους με τους πολίτες: την πληροφόρηση (Information), τη διαβούλευση (Consultation) και την ενεργό συμμετοχή (Active Participation).

Από τότε, πέρασαν δύο δεκαετίες χωρίς σπουδαίες αλλαγές σε ό τι αφορά την παραπάνω «ενδυνάμωση». Άλλωστε, ο κόσμος ποτέ δεν άλλαξε με «παρουσιάσεις». Ούτε και με τοποθετήσεις «επί της αρχής» που επιχειρεί κατά καιρούς η διανόηση και η επιστήμη. Ο κόσμος αλλάζει και η δημοκρατία βελτιώνεται μόνο όταν οι εξουσίες το αποφασίσουν.


ALUMIL: Το Smart Gate “θωρακίζει” τη Βουλή των Ελλήνων - Alunet
Επιμένουμε να σημειώνουμε ότι η ευκαιρία της μεταπανδημικής περιόδου είναι μοναδική για την Ελλάδα, πραγματικά ιστορικών διαστάσεων.

Του Καρακούση Αντώνη

Κινδυνεύουμε να χαρακτηριστούμε εμμονικοί και για ορισμένους υπεραισιόδοξοι.

Ωστόσο, επιμένουμε να σημειώνουμε ότι η ευκαιρία της μεταπανδημικής περιόδου είναι μοναδική για την Ελλάδα, πραγματικά ιστορικών διαστάσεων.

Γιατί οι αρχαίοι Ελληνες Σοφοί δεν πέθαιναν…κανονικά! – xOrisOria News

 Toυ Θανάση Φροντιστή*

     Ως γνωστό, οι αρχαίοι Έλληνες  είχαν προσεγγίσει και το ζήτημα της ιδανικής πολιτείας. Είχαν ασχοληθεί, διατυπώσει αλλά και εφαρμόσει  διάφορα συστήματα διακυβέρνησης. Ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης στα ομότιτλα έργα τους «Πολιτεία» ασχολούνται εκτενώς με το ζήτημα αυτό. Ο Κλεισθένης και μεταγενέστερα ο Περικλής εγκατέστησαν στην Αθήνα το καινοφανές τότε σύστημα διακυβέρνησης, τη Δημοκρατία  και o θρυλικός νομοθέτης-μεταρρυθμιστής  Λυκούργος στη Σπάρτη άφησε και το ίχνος της κοινοκτημοσύνης στη Σπαρτιατική Πολιτεία. Ο Ξενοφώντας, σε δικά του έργα, προσέγγισε και ανέλυσε τα πολύ συναφή με την διακυβέρνηση ζητήματα της διοικητικής και της ηγεσίας.  Ανήσυχα όμως πνεύματα, όπως ήταν, οι αρχαίοι Έλληνες διανοητές, προσέγγισαν και διατύπωσαν ακόμα και συστήματα διακυβέρνησης όπως ο Σοσιαλισμός και ο Κομμουνισμός, που όμως δεν έχουν γίνει γνωστά στον πολύ κόσμο.