Καμπούλ: Άνθρωποι κρέμονται από τα αεροπλάνα για να εγκαταλείψουν τη χώρα

«Η Καμπούλ δεν έχει πια λουλούδια, δεν έχει δένδρα, δεν έχει κορίτσια που τραγουδούν. Δεκαετίες πολέμου τη στέρεψαν» (Νάντια Αντζουμάν)

Του Γιάννη Μεϊμάρογλου

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η Καμπούλ μετράει τις τελευταίες μέρες της ελευθερίας της. Η ολοκληρωτική απόσυρση των αμερικανικών και νατοϊκών δυνάμεων, μετά από συμφωνία με τους Ταλιμπάν, ώστε «οι Αφγανοί να αποφασίσουν το μέλλον τους, τι θέλουν», όπως είπε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ στον Αφγανό ομόλογό του, σήμανε την οριστική παράδοση της τύχης του Αφγανιστάν στα χέρια αδίστακτων και σκοταδιστών ισλαμιστών. Καθώς συνεχίζεται, χωρίς ουσιαστική αντίσταση, η επέλαση των Ταλιμπάν προς την πρωτεύουσα της χώρας, η πρόσφατη δήλωση του Τζο Μπάιντεν «θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε και να δρούμε απέναντι σε κάθε απειλή που θα αναδυθεί στο Αφγανιστάν» αναφέρεται προφανώς στα αμερικανικά συμφέροντα και όχι στην τραγωδία που εξελίσσεται τις μέρες αυτές σε βάρος του Αφγανικού λαού.

Χρήστος Χωμενίδης, ένας αριστερός συγγραφέας στο Συνέδριο της ΝΔ -Τα  επιχειρήματά του [εικόνες] | ΕΛΛΑΔΑ | iefimerida.gr

Του Χρήστου Χωμενίδη

Δεν μπαίνω συχνά σε εκκλησίες. Αν όμως μπω, και τον σταυρό μου θα κάνω και στις εικόνες θα υποκλιθώ. Όχι από σεβασμό απλώς προς τον χώρο και προς τον εαυτό μου – εφόσον περνάς το κατώφλι είτε σπιτιού είτε ναού, αποδέχεσαι την τάξη του, επισκέπτης είσαι, καλεσμένος-ακάλεστος, δεν είσαι αδιάκριτος τουρίστας. Αλλά και από δέος γνήσιο προς την πίστη των άλλων. Η πίστη συνιστά από μόνη της θαύμα. Όταν τόσες γενιές γονάτισαν μπροστά του, έκλαψαν, ικέτεψαν, το εικόνισμα έχει πάψει να αποτελεί ένα μπογιατισμένο ξύλο ή ένα περίφημο, έστω, έργο τέχνης. Έχει αναχθεί σε υποδοχέα συγκίνησης. Σε αντικείμενο καθαγιασμένο από τον ανθρώπινο πόνο. Ιερό.

Από τον Καμμένο στα καμένα | Protagon.gr

Ο πολιτικός άνδρας που δεν ξέχασε τον Εμφύλιο, τον οποίον και δεν έζησε, θεωρεί αυτονόητο ότι οι πολίτες έχουμε ξεχάσει το Μάτι, των επί των (μόλις χθες) ημερών μας. Και εις μνήμην ίσως των νεκρών είπε και την τελευταία του κουβέντα: «Ευχαριστώ αυτούς που αγνόησαν τις εντολές να απομακρυνθούν»!

Της Ρέας Βιτάλη

Στο δευτερόλεπτο της αναπνοής εκτός κυμάτων και μέχρι την επόμενη βούτα… Αυτό είναι το τραγικότερο των χρόνων μας. Η εξοικείωσή μας με το κακό ως την πιο πιθανή πιθανότητα. Εντέλει η ματαιότητα. Όπως εκείνες οι μαυροφορεμένες γριές που κάθονται στα πεζούλια και όταν τις ρωτάνε «Τι κάνεις;» απαντάνε μονοδιάστατα και μονότονα «Βάσανα, παιδάκι μου, βάσανα». Σε αυτό το χρονικό σημείο μπορώ πια να μιλήσω για τον παρθενογεννημένο των ημερών μας. Εις σπήλαιον εγεννήθη θείον βρέφος, Αλέξιος Τσίπρας. Ταπεινός και θλιμμένος περιφέρεται μεταφέρων τα βαριά συναισθήματά του, τις βαριές αγωνίες του αλλά κυρίως την αλάθητη κρίση του εναντίον των πάντων. Όλα λάθος, όλοι λάθος. Εκείνος; «Πριν τρία χρόνια αιφνιαδιαστήκαμε…». Άτιμε αιφνιδιασμέ αμαυρώνεις, τα καλύτερα παιδιά!


Πέθανε ο παγκοσμίου φήμης φιλέλληνας αρχαιολόγος Στέφανος Μίλερ πρωτεργάτης  των ανασκαφών της Αρχαίας Νεμέας | LiFO
Του Νίκου Κωνσταντάρα

 
Το επιστημονικό έργο του Στέφανου Μίλερ μιλάει από μόνο του. Οι ανασκαφές στην αρχαία Νεμέα, η αναστήλωση πεσμένων κιόνων του ναού του Δία, η κατασκευή μουσείου, το όμορφο αρχαιολογικό πάρκο, η αναβίωση των Νεμέων Αγώνων είναι πλούσιο κληροδότημα. Ομως, ίσως να μην υπήρχαν όλα αυτά όπως είναι σήμερα εάν ο Μίλερ ήταν απλώς κορυφαίος αρχαιολόγος και όχι ένας καλός πολίτης. Χωρίς το προσωπικό ενδιαφέρον και την αφοσίωση, που τον ώθησαν να αναζητεί συνεχώς πόρους, χωρίς το προσωπικό χάρισμα, το αίσθημα ευθύνης και την επιμονή του, δεν θα γκρέμιζε συνεχώς εμπόδια, δεν θα πετύχαινε τις απαραίτητες συνεργασίες με ντόπιους κατοίκους, αξιωματούχους και ξένους ευεργέτες. Δεν θα πολεμούσε να κρατήσει τον χώρο ανοιχτό όλο τον χρόνο παρά τις κοντόφθαλμες περικοπές σε προσωπικό. Δεν θα αγωνιζόταν για 25 χρόνια για να μπει ταμπέλα στην εθνική οδό με την επιγραφή «Αρχαία Νεμέα».

Ο Παντελής Καψής και ο Βαρουφάκης με το σκυλί του

Η τραγωδία στάθηκε αφορμή για μια καταιγίδα επικρίσεων, στηριγμένων σε ψέματα και σε θεωρίες συνωμοσίας, τόσο από αριστερά όσο και από δεξιά

Του Παντελή Καψή

Αυτή τη φορά μπορεί να κάηκαν εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα αλλά, επικοινωνιακά τουλάχιστον, τα πήγαμε καλύτερα. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση επέδειξαν σοβαρότητα. Τόσο ο Μητσοτάκης όσο και ο Τσίπρας απέφυγαν τους υψηλούς τόνους και επισήμαναν τα αυτονόητα. Την ανάγκη δηλαδή να αντιμετωπίσουμε με υπευθυνότητα και χωρίς μικροκομματικές σκοπιμότητες ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα όπως οι πυρκαγιές. Σαν να κατάλαβαν ότι η κοινή γνώμη, μια μεγάλη μερίδα της τουλάχιστον, ανήσυχη και οργισμένη, δεν ήταν διατεθειμένη να παρακολουθήσει έναν ακόμα καυγά στα αποκαΐδια. Η μόνη που αποτέλεσε εξαίρεση ήταν η κ. Γεννηματά. Πριν καν σβήσουν οι φωτιές άρχισε να ζητά παραιτήσεις. Αν ήταν τεστ πολιτικής αξιοπιστίας, το ΚΙΝΑΛ κατάφερε να έρθει τελευταίο και καταϊδρωμένο.