Της Ευτυχίας Λαμπροπούλου
Λίγο μετά το μεσημέρι, με τα ακούσματα της τζαζ μουσικής να αντηχούν ακόμα στ’ αυτιά μου και το αρχαίο ωδείο να μου θυμίζει περασμένα μεγαλεία και δόξες του παρελθόντος από τη Γερμανού και το prego κατηφόρισα τις σκάλες δίπλα στη Παντάνασσα, ένα σημείο που συνδέει τη παλιά με τη νέα Πάτρα, εκεί λοιπόν στο τέλος του δρόμου συνάντησα μια παρέα νεοδημοκρατών, μέσα σε λίγα λεπτά και με λίγα λόγια κατάλαβα πολλά σε ότι αφορά την Αχαΐα και όχι μόνο. Μέχρι τώρα ήξερα πως στη Ν.Δ. υπήρχαν δύο τάσεις οι Μητσοτακαίοι και οι Καραμανλικοί. Από σήμερα το μεσημέρι έγινα σοφότερη οι τάσεις έχουν αυξηθεί κατά πολύ από τότε που τις άφησα.  Είναι οι Καραμανλικοί που γλυκοκοιτάζουν το Τσίπρα, είναι οι Καραμανλικοί που παραδοσιακά δεν φεύγουν από τη Ν.Δ. , είναι οι Μπακογιαννικοί, είναι οι Αδωνικοί , είναι οι Σαμαρικοί, είναι ελάχιστοι του Κυριάκου, είναι οι Μεϊμαρικοί βέρι βέρι χολοσκασμένοι και…και…και… άκουγα και δεν πίστευα στ΄ αυτιά μου, αυτά που άκουγαν.


Tων Α. Ζαΐρη και Γ. Σταμάτη*
Σε ένα ασταθές, ευμετάβλητο και απρόβλεπτο διεθνές περιβάλλον (προεδρία Τραμπ, νέες γεωπολιτικές συνθήκες, κρίσιμες ευρωπαϊκές εκλογές, Τουρκία, Προσφυγικό, κ.ά.)

 Protagon Team
Ενας άνθρωπος που έκανε όνομα με την αλήθεια που δεν είναι και τόσο αλήθεια, έχει βρεθεί δίπλα στον ισχυρότερο άνθρωπο του κόσμου. Μήπως όμως είναι αυτός που έχει στα χέρια του την ισχύ; Και τι σκέφτεται;


Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Οι πολίτες αυτή την περίοδο ανησυχούν ιδιαίτερα με τα όσα συμβαίνουν, αφενός γύρω από την περιβόητη δεύτερη αξιολόγηση, που συνοδεύεται από δημοσιεύματα και νέες συζητήσεις περί Grexit, και αφετέρου με την ένταση που παρατηρείται στο Αιγαίο με την Τουρκία να προκαλεί καθημερινά με επιθετικές ενέργειες, που δοκιμάζουν τις αντοχές της Ελληνικής πλευράς.


Του Γιώργου Παπαχρήστου 
Το ξέρω πως θα τους λείψω. Πολύ. Χθες το βράδυ, όταν ξεκίνησα να γράφω αυτές τις γραμμές, το πρώτο που σκέφτηκα είναι αυτό. Χωρίς την παραμικρή δόση περιαυτολογίας ή αυτοπροβολής - τα αποφεύγω επιμελώς άλλωστε. Αλλά, εξομολογούμαι, ότι κάποια στιγμή ένιωσα μέσα μου κάτι να σπάει.
Φαντάστηκα τον Τσίπρα αύριο το πρωί να τηλεφωνεί (επιτέλους...) στον Νίκο τον Παππά και να του απαγγέλλει με θλιμμένη φωνή ...Καβάφη: "και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους/ οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις"...

Του Νίκου Ζαχαριάδη
Το savoir vivre για την γενιά που ενηλικιώθηκε χωρίς facebook, twitter και Instagram και αναγκάστηκε από τον σκληρό και άκαρδο αυτόν κόσμο να μάθει τους κώδικές τους σε μεγάλη ηλικία

 

Του Ανδρέα Ζαμπούκα
Οι Ρουμάνοι βγήκαν στους δρόμους διαδηλώνοντας κατά της διαφθοράς. Στην Ελλάδα δεν έχει γίνει ποτέ κάτι τέτοιο. Κάνουμε μόνο διαμαρτυρίες του καναπέ, του καφενείου ή του facebook, καταγγέλλοντας τους διεφθαρμένους πολιτικούς...


Του Κώστα Κούρκουλου

Τη γιαγιά μου τη Μαριάννα, γεννημένη τον 19ο αιώνα, πάντα θα τη θυμάμαι, με την κορμοστασιά και τον αέρα πραγματικής αρχόντισσας. Ειδικά τις Κυριακές, όταν έβαζε τα καλά της για να πάει στην εκκλησιά, με το βασιλικό μάλιστα στον «κόρφο»  για να αρωματίζεται, μάθαινε όλους γύρω της, τι σήμαινε γιορτή. Κι αν της ζητούσες κάτι, με την στάση της, «πάρτα όλα» σού ’λεγε.  Κι όχι μόνον, αλλά «πάρε και την ψυχή μου». Τη θυμάμαι πολύ μικρός, κάθε πρωτοχρονιά, απ’ όταν μπορούσα να ψελλίσω τις πρώτες λέξεις, με το που έφεγγε, με έβγαζε στον «μπότζο» (το μπαλκόνι στα κερκυραϊκά) και αγναντεύαμε μαζί τα «βουνά» απέναντι στις «βίγκλες» και από αριστερά τη θάλασσα. Και εκεί μου μάθαινε ένα ποίημα, που είχε όλα τα στοιχεία της φύσης. Από την «αρχοντιά των βουνών», μέχρι τα «θαλασσοκύματα». Και μέσα από αυτά, όπως σήμερα καταλαβαίνω, υμνούσε τη ζωή ως δημιουργία. Κάθε πρωτοχρονιά το περίμενα! Και μου αρκούσε το μπράβο που μου έλεγε!