Του Ανδρέα Ζαμπούκα
Ο μόνος χώρος που μπορεί να στεγάσει, έστω και ως φιλοξενούμενο, τον Τσοχατζόπουλο είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Μοιάζει να είναι το φυσικό περιβάλλον του, το δικό του «οικοσύστημα». Είναι λογικό να ζητήσει καταφύγιο εκεί που αν ήταν νεώτερος, θα έχτιζε την νέα του πολιτική κυριαρχία

Επιτέλους! Δεν υπάρχει πιο εμβληματική φράση πολιτικού ανδρός, κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι η δήλωση του αποφυλακισθέντος ΑκηΤσοχατζόπουλου στον Alpha ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο και γι αυτό σήμερα, θα ψήφιζε ΣΥΡΙΖΑ! Η «αγγελική» αυτή «ρήση» περιέχει συμπυκνωμένη, ολόκληρη την ιδεολογική παρακαταθήκη των μνημονιακών χρόνων. Θα έλεγα μάλιστα, ότι σημειολογικά, είναι κατά πολύ ανώτερη από τη φράση της κυρίας Φωτίου «Απατεώνες είμαστε;»…

ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Στη σκακιέρα του κυπριακού αυτή η παρτίδα της επίλυσής του φαίνεται να είναι και σκληρή και με πολλές παγίδες και μάχες χαρακωμάτων.

Στο Κραν Μοντάνα όλοι οι εμπλεκόμενοι ήρθαν αποφασισμένοι να μην εγκαταλείψουν την αρένα μια και υπάρχει διάχυτη η εντύπωση ότι όποιος αποχωρήσει θα θεωρηθεί ο χαμένος του παιχνιδιού.

Του Παντελή Μπουκάλα

Τρίτος της οικογενειακής δυναστείας ο Κιμ Γιονγκ Ουν, έχει βαλθεί να αποδείξει ότι το χειρότερο είναι πάντα δυνατό. Οτι, δηλαδή, κανένα σενάριο δεν είναι όντως ακραίο και καμία υπόθεση, όσο εφιαλτική, δεν πρέπει να θεωρείται εκ προοιμίου μηδενικών πιθανοτήτων. Γεμάτη εφιαλτικές απιθανότητες είναι άλλωστε η ιστορία των ανθρώπων, η Μεγάλη Ιστορία, των εθνών, αλλά και η μικροϊστορία των ατόμων. Δεν μας φαίνεται ακόμη απολύτως αδύνατο να συνέβη το Ολοκαύτωμα έτσι όπως συνέβη, με τα κρεματόριά του και το μαζικό «εμείς δεν ξέραμε τίποτε, απλώς εκτελούσαμε εντολές»;

Του Γιάννη Μαρίνου*
Γιατί απορούμε με τον «αγώνα» των συμβασιούχων υπαλλήλων καθαριότητας; Ο ιός της δημοσιολαγνείας τούς οδηγεί
Αναφορά σήμερα στο εγχώριο προπατορικόν αμάρτημα. Από την στιγμή που θα γεννηθεί, σχεδόν κάθε ελληνόπουλο ανατρέφεται με την προσδοκία ότι κάποια μέρα, αφού μάλιστα πάρει ένα οποιοδήποτε πτυχίο, θα προσληφθεί στο Δημόσιο. Και ιδιαίτερα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (ΔΕΗ, ΔΕΚΟ, ΟΤΑ, κρατικές τράπεζες, κ.λπ.). Ο λόγος δεν είναι τόσο ο σίγουρος και συχνά υψηλότερος μισθός σε σύγκριση με τον ιδιωτικό τομέα ή οι αξιοπρεπέστερες συνθήκες εργασίας, το κύρος που προσδίδει και η εγγυημένη και σε νεότερη ηλικία συνταξιοδότηση. Πάνω απ' όλα μετράει η μονιμότητα. Όχι μόνο γιατί εξασφαλίζει διά βίου εργασία και μισθό. Αλλά κυρίως γιατί εκεί τα πάντα είναι χαλαρά. Είτε εργάζεσαι, είτε τεμπελιάζεις, ουδείς ενοχλείται. Αν έχεις τις αναγκαίες για την θέση σου γνώσεις, ουδείς το απαιτεί (το ΑΣΕΠ χάλασε λίγο τα πράγματα, αλλά οι παρακάμψεις του όλο και πολλαπλασιάζονται).

Του Κώστα Νεοφώτιστου*
Πώς λειτουργεί ένα εργοστάσιο πυρόλυσης απορριμμάτων σε μία υπεύθυνη κοινωνία

Τις πρώτες δύο φορές που βρέθηκα στην Βιέννη δεν υπήρχε ελεύθερος χρόνος για ο,τιδήποτε άλλο από επαγγελματικές υποχρεώσεις. Συναντήσεις, διαπραγματεύσεις, συζητήσεις ακόμα και στην διάρκεια του φαγητού και επιστροφή αργά το βράδυ σ’ ένα ξενοδοχείο. Κάποιο καλοκαίρι αποφάσισα πως θα πρέπει να γνωρίσω καλύτερα την πρωτεύουσα της Αυστρίας και να δω όσα μπορεί να δει ένας επισκέπτης που δεν κουβαλάει το φορτίο των σφιχτών επαγγελματικών υποχρεώσεων.

ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΤΑΓΚΟΥ
Είναι αλήθεια ότι το πρόσφατο συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης δημιούργησε ελπίδες και προσδοκίες στους συνειδητούς οπαδούς του κεντρώου χώρου. Πρώτον, γιατί έπειτα από καιρό είδαν αρκετά πρόσωπα –παράγοντες της συγκεκριμένης πολιτικής τοποθέτησης– λίγο πιο αριστερά, λίγο πιο δεξιά, ή ακριβώς στη μέση, μικρή σημασία έχει πλέον, να δείχνουν με την παρουσία τους ότι επιθυμούν την ενότητα. Δεύτερον, γιατί πιστεύουν ότι ο χώρος έχει προοπτική και δεν θέλουν να τον δουν να καταλαμβάνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ κυρίως, αλλά ούτε και από τη Νέα Δημοκρατία. Τρίτον, γιατί θεωρούν ότι το Κέντρο, με τις κάπως ευρείες διαστάσεις του, διαθέτει ή μπορεί να παραγάγει πρόσωπα ικανά και με λογική για να εμπλουτίσουν την εξαιρετικά εξασθενημένη σήμερα πολιτική τάξη της χώρας.

 ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο κ. Τσακνής, ως εγνωσμένου κύρους διανοούμενος της Αριστεράς και πάσης προόδου, θα όφειλε να το γνωρίζει. Οι καλοί ήρωες είναι οι νεκροί ήρωες. Από αρχαιοτάτων χρόνων δε. Ο Θεμιστοκλής και ο Μιλτιάδης κατέληξαν ο πρώτος στην αυλή του Αρταξέρξη και ο δεύτερος στη φυλακή. Ο Λεωνίδας, αντιθέτως, πεσών στις Θερμοπύλες, δεν έπαθε τίποτε. Και όχι μόνον δεν έπαθε τίποτε αλλά δεν μπορεί να παρενοχλήσει με τις φωνές του τις τιμητικές εορτές που αφιερώνουν στη μνήμη του οι διάφοροι μεταγενέστεροι. Ποτέ δεν διέκοψε τις ναζιστικές τελετουργίες που οργανώνουν οι χρυσαυγίτες στις Θερμοπύλες. Σεμνός; Απλώς νεκρός. Σε γενικές γραμμές, οι νεκροί δεν διαμαρτύρονται ούτε για τους επικήδειους ούτε για τα έργα τέχνης που αφιερώνουν όσοι ζωντανοί στη μνήμη τους.

Του Αντώνη Πανούτσου 
Ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος απολύθηκε από τον Σκάι επειδή δεν μπόρεσε να στοιχειοθετήσει μια κατηγορία του για τον πρωθυπουργό. Στο «Μία εβδομάδα ο Λουκάς Παπαδήμος στο νοσοκομείο, χτυπημένος από πρώην συντρόφους του Έλληνα πρωθυπουργού και ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν έχει πάει να του πει ένα γεια» που είπε στην εκπομπή του ο Μπογδάνος, το δεύτερο σκέλος δεν μπορούσε να αμφισβητηθεί. Το πρώτο όμως, ότι αυτοί που ταχυδρόμησαν την βόμβα στον Παπαδήμα ήταν πρώην σύντροφοι του Τσίπρα, ήταν αδύνατον να αποδειχθεί. Ο Σκάι έβγαλε ανακοίνωση για «ανάρμοστες και αδόκιμες αναφορές», το Μαξίμου επιδοκίμασε τη στάση του καναλιού και ο Μπογδάνος, που από την στιγμή που η εκπομπή του είχε μετακινηθεί είχε φανεί ότι δεν πατάει γερά, απολύθηκε από τον Σκάι.