Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Τον Απρίλιο του 1986, ημέρες Πάσχα, έφεραν εις πέρας ένα δύσκολο έργο. Εφαγαν μαρούλια. Η βρώση του δημοφιλούς λαχανικού ήταν ζήτημα πολιτικής τιμής, όχι μόνον για τη μητρική ΕΣΣΔ αλλά και για όλες τις θυγατρικές της ανά τον κόσμο. Θα ήταν μεγάλο χτύπημα στο brand name αν επικρατούσε η προπαγάνδα του ιμπεριαλισμού, που επέμενε πως το δυστύχημα του Τσερνομπίλ είχε προκαλέσει τεράστια οικολογική καταστροφή σε όλη την Ευρώπη. Είναι δυνατόν ένα θαύμα της σοβιετικής τεχνολογίας να αποδειχθεί τόσο καταστροφικό; Οι υπάλληλοι της ελληνικής θυγατρικής είχαν με το μέρος τους το γεγονός ότι τα μπεκερέλ μπορεί να ταξίδευαν ελεύθερα πριν ακόμη υπογραφεί η συνθήκη Σένγκεν, παρέμεναν όμως αόρατα. Αντιθέτως, τα μαρουλόφυλλα είναι ορατά. Κι αν μάλιστα τα πλύνεις καλά είναι και λιμπιστικά, ιδιαίτερα αν βλέπεις τον σύντροφο Δραγασάκη να τα απολαμβάνει, καθώς τα μασουλάει με το χαρακτηριστικό κριτς κριτς.

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Η υλοποίηση των βασικών εξαγγελιών του προέδρου της ΝΔ εξαρτάται περισσότερο από τους δανειστές. Επομένως η απόσταση της θεωρίας του από την πράξη δεν είναι μικρή

 Υπάρχουν δύο τρόποι για να δει κανείς πώς τα πήγε ένας πολιτικός αρχηγός σε μια σημαντική δημόσια παρέμβασή του, όπως θεωρούνται οι παρεμβάσεις με την ευκαιρία της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης. Ο πρώτος τρόπος είναι να κοιτάξει τις αντιδράσεις των πολιτικών του αντιπάλων.

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Σ​​ε φυσιολογικούς καιρούς οι χώρες δεν καταρρέουν. Αυτό είναι ένα από τα καλά της παγκοσμιοποίησης. Τα συμφέροντα (μικρά, μεγάλα, οικονομικά, πολιτικά, κοινωνικά) συνυφαίνονται και όσο περισσότερο βαθαίνουν οι διεθνείς σχέσεις, τόσο περισσότερο η κατάρρευση ενός αποτελεί ζημία για τους άλλους. Ακόμη και για χώρες που βρίσκονται στο χείλος της καταστροφής, όπως ήταν η Ελλάδα το 2009, τελικώς φτιάχνεται –έστω τσάτρα πάτρα– ένας μηχανισμός στήριξης μέχρι να σταθεί το κράτος στα πόδια του.

Toυ Ανδρέα Ζαμπούκα

Από τη μία, υπάρχει ο πολιτικός λόγος κι από την άλλη, η κοινή γνώμη. Από τη μία η σημειολογία της εξουσίας κι από την άλλη, ένα αξιακό επίπεδο διαθέσεων του κόσμου. Μία νόρμα ηθικής στην ουσία, στην οποία συγκλίνουν ή από την οποία αποκλίνουν οι πολίτες για κάθε δημόσιο ζήτημα.

Ας δούμε λοιπόν, πως εξελίσσεται σε επίπεδο αρχών, το ζήτημα της Eldorado. Kαι ποιος πραγματικά κρύβεται πίσω από τον πρωθυπουργό, καθορίζοντας τον τρόπο που συνομιλεί με την κοινωνία.

Γράφει ο ΚΩΣΤΗΣ Π. ΠΑΠΑΔΙΟΧΟΣ

Μετέωρο έχει καταστεί το αφήγημα του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα δέκα μόλις ημέρες μετά την επίσκεψη Μακρόν και την παρουσία του στη ΔΕΘ: Το «φιλοεπενδυτικό» κλίμα, που επιχείρησε να οικοδομήσει με διαδοχικές επισκέψεις του κ. Τσίπρα σε επιχειρήσεις το Μέγαρο Μαξίμου, κατέρρευσε εν μέσω των εξελίξεων στις Σκουριές και στο Ελληνικό, το success story με επίκεντρο τον τερματισμό της επιτροπείας δέχθηκε ισχυρό πλήγμα από τις διαρροές του ΥΠΟΙΚ περί ενδεχόμενων νέων μέτρων το 2018 και μη καθαρής εξόδου στις αγορές τον Αύγουστο του επόμενου χρόνου, ενώ και το προφίλ της κυβέρνησης ως ικανής να διαχειριστεί κρίσεις «βούλιαξε» στην πετρελαιοκηλίδα του Σαρωνικού.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας θα είναι απολύτως προσηλωμένη και συντονισμένη στην προσέλκυση επενδύσεων υπογράμμισε ο αρχηγός της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά την συνέντευξη τύπου στη ΔΕΘ που είναι σε εξέλιξη και τόνισε πως οι επενδύσεις είναι ο μόνος τρόπος για γρήγορη αποκλιμάκωση της ανεργίας.

Του Αντώνη Κεφαλά

Το 1981 με το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και τον λαό στην εξουσία, ξεκίνησε ένα όργιο σπατάλης από το οποίο η χώρα δεν έχει ακόμη συνέλθει. Στα 25 χρόνια που ακολούθησαν μέχρι την εμφάνιση των πρώτων ενδείξεων της κρίσης, μία ολόκληρη γενιά γαλουχήθηκε με την έννοια του τζάμπα. Το κράτος από «νυχτοφύλακας», όπως το είχε εύστοχα χαρακτηρίσει ο αείμνηστος Θανάσης Κανελλόπουλος, εξελίχθηκε σε «πατερούλη» όλων, σε «κράτος- νονό», ουσιαστικά πατώντας πάνω στην κρατικίστικη  φυσιογνωμία του μοντέλου εξουσία του Κωνσταντίνου Καραμανλή.   Η χρηματοδότηση του Πασοκικού εγχειρήματος της απεξάρτησης των Ελλήνων από την οικονομική πραγματικότητα στηρίχτηκε στα δανεικά από τις διεθνείς αγορές και στις επιδοτήσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Με την πρωτόγνωρη απήχηση του στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο (μέρος της οποίας οφειλόταν στην επίσης πρωτόγνωρη για την Ελλάδα κομματική οργάνωση του) το ΠΑΣΟΚ παρέσυρε και τα άλλα κόμματα στο δρόμο της λαϊκής πλειοδοσίας. Για να φτάσουμε, με ευθύνη όλων, στην κρίση του 2010 –που υπόβοσκε από το 1999. Με άρθρα μας στον Οικονομικό Ταχυδρόμο (υπό τη διεύθυνση του Γιάννη Μαρίνου) πολλοί συνάδελφοι είχαμε επισημάνει την ύπαρξη της και προδιαγράψει την πορεία της -- από τότε, πριν καν την ένταξη στην ευρωζώνη. 

Του Αλέκου Παπαναστασίου
Οι Ευρωπαίοι πάνε με χίλια τον Τσίπρα διότι ψηφίζει όλα όσα παραγγέλνουν. Ωστόσο, ούτε υφίστανται τις συνέπειες της πολιτικής του, ούτε «καταναλώνουν» την προπαγάνδα του. Οσοι εντός χώρας δεν αντέχουν άλλο, θα χρειαστούν ασκήσεις ηρεμίας για να επιβιώσουν. Και λίγο από το ζεν του Λαλιώτη

Παρά τον καύσωνα, ένα βαρύ φθινοπωρινό σύννεφο σκεπάζει όσους δυσφορούν με την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και μετρούν ανάποδα τις ημέρες για τα τελειώνει αυτή η εμπειρία της καινοφανούς συνάντησης του αριστερού λούμπεν με τον εθνολαϊκισμό. Η αίσθηση που κυριαρχεί μπαίνοντας στο φετινό χειμώνα είναι ότι θα χρειαστεί υπομονή, ίσως  τελικώς και ως τον Σεπτέμβριο του 2019.