Μια ποινή για τον φόβο του εμβολίου.

Αξιότιμε κε Πρωθυπουργέ Κυριάκο Μητσοτάκη,

Ως γνωστόν ανακοινώθηκε χθες η απόφαση του ΣτΕ που απέρριψε την προσφυγή πολιτών για το χρηματικό πρόστιμο των μη εμβολιασμένων άνω των 60 ετών συμπολιτών μας.
Όπως επισημαίνω στο άρθρο μου του Μαρτίου με τίτλο «Μια θλιβερή πρωτιά», μετά την τότε ανάκληση από την Αυστριακή κυβέρνηση αναλόγου διατάξεως νόμου (που τελικά δεν εφήρμοσε ποτέ) «η Ελλάδα μένει με την πρωτιά και την μοναδικότητα στην Ε.Ε. τουλάχιστον, της εφαρμογής ποινής/προστίμου για την υποχρεωτικότητα εμβολιασμού μέρους του γενικού πληθυσμού, και μάλιστα της εξ ορισμού πιο ευάλωτης οικονομικά και σωματικά ηλικιακής ομάδος άνω των 60 ετών.»

Δεξαμενές σκέψης – The Analyst

του ΑΝΤΩΝΗ ΤΡΙΦΥΛΛΗ (*)

Πάνε χρόνια που είχα δυο επιθυμίες ως πολίτης, αλλά και ως εργαζόμενος στην Ελληνική και Ευρωπαϊκή Διοίκηση. Και οι δυο έχουν σχέση μεταξύ τους, αλλά η μια είναι δύσκολη και η άλλη απλή. Και για τις δυο είχα την ευκαιρία να τις συζητήσω με κυβερνητικούς υπεύθυνους, αλλά στου κουφού την πόρτα.

Ας αρχίσουμε με τα εύκολα λοιπόν. Η Ε.Ε. διαθέτει μια ‘’Δεξαμενή  Σκέψης’’ (Think Tank), την Bruegel. Δημιουργήθηκε από την ίδια με συμμετοχή στις διοικητικές δαπάνες το 3-5% του ετήσιου προϋπολογισμού λειτουργίας της. Ταυτόχρονα συνεισφέρουν και ιδιώτες ή κρατικοί φορείς ως σπόνσορες. Κύριος τομέας των εργασιών της είναι η Οικονομία και οι διεθνείς σχέσεις. Τόσο τα Κράτη όσο και οι ιδιώτες απέχουν από την ανάμιξή στις εργασίες της και τηρούν τις αρχές τις αντικειμενικότητας , της επαγγελματικής ακεραιότητας και της αντικειμενικότητας που προβλέπει το καταστατικό της. Αλλά και οι προλήψεις των συνεργατών, κάποιοι από τους οποίες είναι Έλληνες, στοχεύουν στην ποιότητα και την γνώση τους. Η δουλεία τους έγκειται στην επιλογή της θεματολογίας και την παρακολούθηση της εργασίας των εξωτερικών συνεργατών της.


zoornalistas: Εκτός «Εστίας» ο Αθ. Παπανδρόπουλος
Σε μια εποχή όπου κυριαρχούν οι γνώσεις και η ελεύθερη κυκλοφορία τους, ο κόσμος βυθίζεται σ’ έναν πρωτότυπο σκοταδισμό που θα μπορούσε να έχει τραγικές συνέπειες.Είναι το μέλι των απανταχού σκοταδιστών

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου

Στο τελαυταίο φορουμ του Οικονομικού Ταχυδρόμου,ο διευθυντής του κ.Χρήστος Δόγας,αναφερόμενος στο φαινόμενο της παραπλανητικής πληροφόρησης,εθεσε ένα σοβαρό θέμα,οικείο στο ιστορικό περιοδικό του πάλαι ποτέ Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη{ΔΟΛ}.Είναι αυτό της ευθύνης των πολιτών να αναζητούν την σωστή και αρα πραγματική πλευρά πραγμάτων και γεγονότων.Την ιδια στιγμή όμως ο κ.Χ.Δόγας έφερνε στο προσκήνιο και ένα άλλο θέμα οικείο στο γράφοντα ,που είναι ο ρόλος και η σημασία της άχρηστης γνώσης.

Tα 15 μεγάλα έργα και μεταρρυθμίσεις - ΤΑ ΝΕΑ

του Δημήτρη Παπαλεξόπουλου*

Μετά από 12 δύσκολα χρόνια, και βγαίνοντας από την πανδημία, και ενώ ήμασταν έτοιμοι όλοι – κοινωνία και επιχειρήσεις – να ξεφύγουμε μπροστά, με αυτοπεποίθηση, βρισκόμαστε εκ νέου αντιμέτωποι με μια νέα, οξεία κρίση, σε ένα περιβάλλον με μεγάλες αβεβαιότητες. Είναι μια εξωγενής κρίση, με κύρια αφετηρία τη γεωπολιτική και ανθρωπιστική τραγωδία της Ουκρανίας, με ευρείες επιπτώσεις που δεν αφορούν ασύμμετρα την Ελλάδα. Έχει ωστόσο ήδη ορατά αποτελέσματα, ιδιαίτερα στο κόστος ενέργειας, τροφίμων και πρώτων υλών, αλλά και προβλήματα στην εφοδιαστική αλυσίδα. Οι επιχειρήσεις επιβαρύνονται, ενώ συγχρόνως μειώνεται το διαθέσιμο εισόδημα, ιδιαίτερα των πιο αδύναμων, και υποχωρεί και η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής, αλλά και γενικά της ευρωπαϊκής, παραγωγής. Το αποτέλεσμα είναι να απειλείται η αναπτυξιακή και επενδυτική προοπτική, ενώ και οι δημοσιονομικές αντοχές δοκιμάζονται εκ νέου.

Οι 6 στόχοι του Κωστή Χατζηδάκη ως υπουργού Εργασίας και οι κοινοί  παρονομαστές στις αλλαγές στο

του Κωστή Χατζηδάκη*

Έχοντας να αντιμετωπίσουμε τη μία αναποδιά μετά την άλλη (ένταση με την Τουρκία, μεταναστευτικό, κορωνοϊός, εισαγόμενες επιπτώσεις της αναταραχής των αγορών μετά τον κορωνοϊό, ενεργειακή κρίση) πολλοί περίμεναν ότι η ελληνική οικονομία θα κατέρρεε. Αυτό δεν συνέβη, παρότι βεβαίως οι δυσκολίες εξακολουθούν να είναι μπροστά μας. Αντίθετα, είχαμε έναν υψηλό ρυθμό ανάπτυξης 8,3% το 2021 και το ποσοστό της ανάπτυξης του ΑΕΠ έκλεισε στο 7% το 1ο τρίμηνο του 2022!



Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ



Στην Ελλάδα υπάρχει ένας στίχος τραγουδιού που αναφέρεται στην αντίσταση κατά της δικτατορίας του αξέχαστου Μίκη Θεοδωράκη, που αναφέρει “διότι δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις”. Με ανάλογο ύφος απευθύνθηκε προς την ελληνική πλευρά ο Ερντογάν, επιστρέφοντας από την Μαδρίτη, λέγοντας ότι δεν θέλει καμιά επαφή με τον Κ. Μητσοτάκη αν δεν συμμορφωθεί.



Τι είδους άραγε συμμόρφωση εννοεί ο σουλτάνος της Άγκυρας; Μας την εξήγησε λίγο αργότερα, καλώντας τον ελληνικό λαό να μην ψηφίσει την παρούσα κυβέρνηση!!!

Δόγμα ΕΑΧ: Η αποτυχία της Ελληνικής Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής -  Militaire.gr

Του Μελέτη  Μελετόπουλου

Τι στόχους μπορεί να έχει σήμερα η Ελλάδα;

Τα συγκροτημένα κράτη επεξεργάζονται και διατυπώνουν ένα επίσημο διακομματικό Δόγμα Εξωτερικής Πολιτικής. Το οποίο περιλαμβάνει όχι μόνον τις λεγόμενες «κόκκινες γραμμές», οι οποίες άλλωστε είναι αυτονόητες και δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνονται. Αλλά τους εθνικούς στόχους τους και τα μέσα για την επίτευξή τους. Χωρίς αυτό, τα κράτη απλώς δεν υπάρχουν ως υπολογίσιμες οντότητες στη διεθνή σκηνή.


Ακρόπολη Λίνδου - Greek Travel Pages
Όλες οι χώρες της Δύσης ψάχνουν τον βηματισμό τους και επενδύουν στις δυνάμεις τους

Του Γεράσιμου Σκαφίδα

Η αξιοποίηση του πολιτισμού στην Ελλάδα και οι προκλήσεις στον σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο κόσμο.

Ζούμε σε μια συνεχώς μεταβαλλόμενη κοινωνία. Τα τελευταία 12 χρόνια κανείς δεν μπορεί να προγραμματίσει τη ζωή του μακροπρόθεσμα. Πρώτα η οικονομική κρίση. Μετά η πανδημία. Τώρα η ακρίβεια και η ενεργειακή κρίση. Όλες οι χώρες της Δύσης ψάχνουν τον βηματισμό τους και επενδύουν στις δυνάμεις τους. Η Ελλάδα δεν έχει Βιομηχανία. Είμαστε μια χώρα που εισάγει και δεν εξάγει. Ποιο είναι λοιπόν το κυριότερο «όπλο» μας, αν εξαιρέσει κανείς τον τουρισμό, αφού ζούμε σε έναν πανέμορφο τόπο; Ποιο είναι το συγκριτικό μας πλεονέκτημα; Η Ελλάδα είναι μια χώρα με τεράστια ιστορία και σπουδαίο Πολιτισμό. Αποτέλεσε ένα πολιτιστικό και γεωγραφικό σταυροδρόμι που αφομοίωνε τις κουλτούρες και τα επιτεύγματα των άλλων πολιτισμών με τους οποίους ερχόταν σε επαφή. Αυτό την οδήγησε στο να ανυψώσει όλες τις μορφές τέχνης και να πρωτοπορήσει. Έτσι γεννήθηκε το θέατρο και τα σπουδαία έργα των μεγάλων τραγικών Αισχύλου, Σοφοκλή, Ευριπίδη και του μεγάλου Κωμωδιογράφου Αριστοφάνη. Αναρωτιέμαι όμως τι κάνουμε εμείς σήμερα για τον πολιτισμό μας. Πώς αξιοποιούμε και αναπτύσσουμε αυτήν την κληρονομιά. Γιατί είναι σίγουρο ότι μόνο η θύμηση της δεν αρκεί στον σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο κόσμο. Είναι σπουδαίο να γνωρίζουμε τις ρίζες μας, να στεκόμαστε με δέος και σεβασμό στα σπουδαία αυτά δημιουργήματα, να τα προβάλουμε στους ξένους. Όμως αυτό δεν αρκεί. Για την ακρίβεια αυτό μας κάνει απλώς ένα «μουσείο παλιών αναμνήσεων» και κάτι τέτοιο δεν μας αξίζει.